Choroba Osgooda-Schlattera stawu kolanowego: objawy, leczenie, pełny opis patologii

Choroba Osgooda-Schlattera, która zwykle występuje po siniaku, upadku, wzmożonym wysiłku fizycznym, dotyka najczęściej chłopców w wieku 10-18 lat. Klinicznie objawia się bólem kolana, nasilonym przez zgięcie i wyprost stawu, ograniczenie ruchomości. Leczenie jest przeważnie zachowawcze. W leczeniu choroby Osgood-Schlattera stosuje się leki, fizjoterapię, różnego rodzaju masaże, terapię ruchową.

Jaka jest istota choroby

Ważne jest, aby wiedzieć! Lekarze są zszokowani: „Istnieje skuteczny i niedrogi lek na ból stawów”. Przeczytaj więcej.

Choroba Osgooda-Schlattera jest niezapalną patologią zaliczaną do grupy osteochondropatii, której przebiegowi towarzyszy martwica tkanki kostnej. Choroba atakuje piszczel, wywołując aseptyczne zniszczenie guzowatości i jądra. Przyczyną choroby Osgood-Schlattera są przewlekłe urazy na tle intensywnego wzrostu szkieletu. W większości przypadków jednostronne uszkodzenie rozpoznaje się u dzieci i młodzieży, ale zdarzają się również przypadki zajęcia dwóch stawów kolanowych w procesie patologicznym..

Przyczyny problemów zdrowotnych

Choroba Osgooda-Schlattera rozwija się w wyniku urazów - uszkodzenia aparatu więzadłowo-ścięgnistego, złamań podudzia, rzepki, zwichnięcia. Ciągłe zwiększone obciążenia, częste mikrourazy, nadmierne napięcie więzadła ochraniacza kolana stają się przyczyną pogorszenia krążenia krwi w okolicy guzowatości piszczeli. Brak składników odżywczych w tkankach prowadzi do zapalenia torebek stawowych, zmian martwiczych w strukturach kostnych kolana.

Objawy

Choroba Osgooda-Schlattera charakteryzuje się bezobjawowym przebiegiem w początkowej fazie rozwoju. Ale wkrótce łagodny dyskomfort w stawie kolanowym został zastąpiony silnym bólem. Ich wzmocnienie obserwuje się podczas zginania kolana, podczas przysiadów, podnoszenia, schodzenia po schodach. Czasami ból znika, pojawiając się ponownie po wzmożonym wysiłku fizycznym i długotrwałej obecności nóg. Ostre ataki bólu są rzadkie. Są zlokalizowane w przednim odcinku stawu kolanowego, któremu często towarzyszy niewielki obrzęk. Podczas badania palpacyjnego określa się twardy występ, którego nacisk powoduje bolesne odczucia.

Z którym specjalistą się skontaktować

Ortopedzi i traumatolodzy zajmują się zachowawczą terapią patologii, chirurg prowadzi leczenie operacyjne. Kiedy pojawią się pierwsze oznaki choroby Osgooda-Schlattera, możesz skonsultować się z pediatrą, terapeutą. Po badaniu zewnętrznym, zbadaniu wywiadu, wysłuchaniu skarg, pacjent zostanie skierowany do lekarzy o wąskiej specjalizacji.

Metody diagnostyczne

Rozpoznanie ustala się na podstawie kombinacji objawów, płci, wieku pacjenta, danych wywiadu. Aby to potwierdzić, radiografia jest wykonywana w projekcjach czołowych i bocznych. To badanie dynamiki jest szczególnie pouczające. Bardziej szczegółowe badanie struktur tkanek miękkich kolana, cech krążenia krwi i unerwienia umożliwia MRI, CT, USG stawu kolanowego. Densytometria służy do określenia gęstości kości, wykluczenia osteoporozy. Wyniki ogólnych badań klinicznych, biochemicznych i serologicznych pomagają odróżnić chorobę Osgooda-Schlattera od zakaźnych zmian stawu, reumatoidalnego zapalenia stawów.

Metody leczenia choroby

Pacjentom zaleca się łagodny tryb ruchowy, maksymalne możliwe zmniejszenie obciążeń stawu kolanowego. W zależności od nasilenia patologii wskazane jest noszenie ortez półsztywnych, nakolanników elastycznych lub rozgrzewających. W niektórych przypadkach stosuje się miękkie bandaże, aby zapewnić całkowity odpoczynek stawu..

Leczenie choroby jest złożone, przy jednoczesnym stosowaniu wielu zachowawczych metod. Ma na celu wyeliminowanie objawów, przyspieszenie przywrócenia integralności struktur kolana.

Leki

Nawet „zaniedbane” problemy ze stawami można wyleczyć w domu! Pamiętaj tylko, aby smarować go raz dziennie..

W leczeniu choroby Osgooda-Schlattera stosuje się leki w różnych postaciach dawkowania. Na początkowym etapie leczenia można zastosować roztwory iniekcyjne, aby szybko złagodzić ból lub poprawić krążenie krwi i unerwienie. Następnie uzyskany wynik utrwalamy przyjmując tabletki. Wcieranie maści, żeli, kremów w kolano pomaga pozbyć się słabego, rzadko występującego bólu.

Przy sporządzaniu schematu leczenia dla dzieci, przy obliczaniu dawek dziennych i pojedynczych, bierze się pod uwagę wagę, wiek dziecka i nasilenie objawów.

Grupa leków do leczenia choroby Osgood-SchlatteraNazwy lekówDziałanie terapeutyczne
Niesteroidowe leki przeciwzapalneNimesulid, ibuprofen, ketoprofen, meloksykam, diklofenak, ketorolakZmniejsza nasilenie zespołu bólowego, eliminuje obrzęk skóry w okolicy kolana
Angioprotectors, venotonicsTrental (pentoksyfilina), euphyllin, nikotynian ksantynoluRozszerz naczynia krwionośne, popraw mikrokrążenie, normalizuj przepuszczalność naczyń
ChondroprotectorsTeraflex, Structum, Artra, Dona, Chondroxide, AlflutopPrzyspiesz metabolizm w tkankach kostnych, przywróć struktury chrzęstne stawu
Preparaty z witaminami z grupy B.Pentovit, Neuromultivitis, Milgamma, KombilipenPoprawia procesy metaboliczne i funkcjonowanie obwodowego układu nerwowego

Ćwiczenia fizjoterapeutyczne rozpoczynają się natychmiast po wyeliminowaniu silnego bólu. Indywidualny zestaw zawiera ćwiczenia wzmacniające i jednocześnie rozciągające ścięgna podkolanowe i mięsień czworogłowy uda. Są to płytkie wykoki do przodu, do tyłu, na boki, a także przysiady, imitacja jazdy na rowerze w pozycji siedzącej i leżącej, „nożyczki”.

Masaż

Masaż na chorobę Osgood-Schlattera powinien wykonywać wyłącznie specjalista z wykształceniem medycznym, dobrze zaznajomiony z cechami patologii, który wcześniej zapoznał się z wynikami diagnozy. W trakcie sesji wykonuje podstawowe ruchy masażu klasycznego - wibracje, ugniatanie, rozcieranie. Prowadzi to do silniejszych mięśni, lepszego ukrwienia tkanek w składniki odżywcze.

W terapii można stosować inne rodzaje masażu - podciśnienie, akupunkturę, tkankę łączną.

Fizjoterapia

Najczęściej stosowanymi metodami fizjoterapeutycznymi w leczeniu są magnetoterapia, terapia UHF, terapia falą uderzeniową, aplikacje z ozokerytem i parafiną, terapia błotna. Przy silnym bólu zaleca się elektroforezę ze środkami znieczulającymi, leki przeciwbólowe. A na etapie remisji procedura ta jest wykonywana za pomocą roztworów soli wapnia w celu przyspieszenia regeneracji obszarów piszczelowych dotkniętych chorobą Osgood-Schlattera.

Interwencja chirurgiczna

Ta metoda leczenia patologii jest stosowana niezwykle rzadko. Wskazaniem do leczenia operacyjnego jest poważne zniszczenie tkanki kostnej w okolicy głowy kości piszczelowej. Podczas operacji chirurg ortopeda usuwa ogniska martwicze, zszywa przeszczep kostny, który naprawi guzowatość piszczeli.

Leczenie środkami ludowymi

Zabrania się stosowania środków ludowej w leczeniu jakiejkolwiek patologii u dzieci i młodzieży. Ponadto maści, okłady, nalewki alkoholowe i olejowe nie zawierają składników, które mogą wpływać na przebieg choroby Osgood-Schlatter..

Specjalistyczne rokowanie i możliwe powikłania patologii

W zdecydowanej większości przypadków po zakończeniu formowania się szkieletu (w wieku około 18 lat) pacjent dochodzi do siebie. Funkcje kolana i integralność struktur kostnych zostają w pełni przywrócone. Ale w przypadku braku szybkiej interwencji medycznej możliwe jest poważne odkształcenie stawu. Osteochondropatia ma przebieg przewlekły, objawiającą się bólem podczas zaostrzeń, czasami prowokując rozwój choroby zwyrodnieniowej stawów.

Zapobieganie chorobom

Czynnikiem wyzwalającym może stać się również trwały mikrouraz struktur kolanowych, który zwykle występuje podczas aktywnego treningu sportowego. Grupa ryzyka obejmuje dzieci i młodzież grającą w koszykówkę, hokeja, siatkówkę, piłkę nożną, gimnastykę artystyczną, łyżwiarstwo figurowe i narciarstwo. W ramach profilaktyki rozwoju choroby Osgooda-Schlattera konieczne jest wykonanie pełnego badania lekarskiego 1-2 razy w roku, w tym USG lub RTG.

Choroba Osgooda Schlattera

Artykuły ekspertów medycznych

Choroba Osgooda Schlattera (osteochondropatia guzowatości piszczeli) jest częściej odnotowywana w grupie wiekowej 11-16 lat, charakteryzującej się naruszeniem kostnienia wyrostka guzowatości piszczeli. Częściej chorują nastolatki aktywnie uprawiające sport. Powtarzające się mikrourazy nadwrażliwej apofizy w tym okresie prowadzą do uporczywej patologicznej aerentacji i zaburzeń funkcji neurokrążenia, którym towarzyszą zmiany dyskulacyjne. Jednak w niektórych przypadkach ból w okolicy apofizy jest wskazywany przez osoby, które nie uprawiają sportu na dużej wysokości. Możliwy proces jedno- i dwukierunkowy.

Kod ICD-10

Jak objawia się choroba Osgooda Schlattera?

Choroba Osgooda Schlattera objawia się bólem w okolicy guzowatości piszczeli. Ból nasila się wraz z aktywnym rozszerzaniem oporu, skokami, bieganiem po nierównym terenie, wchodzeniem i schodzeniem po schodach.

Gdzie boli?

Jakie są powikłania choroby Osgooda Schlattera??

Chorobę Ostuda Schlattera komplikuje wysoka pozycja rzepki (rzepki), spowodowana oderwaniem się części trąbki i przemieszczeniem jej proksymalnie z własnej usuniętej rzepki. Stan ten stwarza niekorzystne warunki biomechaniczne w stawie kolanowym, prowadzi do wczesnego rozwoju artrozy rzepkowo-udowej i prowadzi do konieczności poważniejszej korekty chirurgicznej..

Jak rozpoznaje się chorobę Osgood Schlatter?

Miejscowo odnotowuje się zmianę konturów przedniej powierzchni górnej strefy przynasadowej podudzia. Charakterystyczny jest wzrost wielkości guzowatości. W jednostronnym procesie jest to najwyraźniej.

Podczas badania palpacyjnego obserwuje się ból: najczęściej z obciążeniem wierzchołka apofizy, rzadziej bolesnością podstawy guzowatości. Ból może pojawić się również przy ucisku na więzadło własne rzepki, jest on spowodowany zwiększeniem trakcji więzadła trąby (formacja widoczna radiologicznie, odłączona płytką wzrostową od podstawy guzowatości). W niektórych przypadkach obserwuje się stan zapalny worka pod własnym więzadłem rzepki, co znacznie zwiększa ból.

Badania laboratoryjne i instrumentalne

Główną metodą, która pozwala zdiagnozować chorobę Osgooda Schlattera, jest prześwietlenie. Pacjentów, których łączy obraz kliniczny, w zależności od wieku i obrazu radiologicznego, można podzielić na trzy główne grupy:

  • z obrazem rentgenowskim związanego z wiekiem kostnienia apofizy piszczeli;
  • z opóźnionym kostnieniem apofizy;
  • z obecnością wolnego fragmentu kości w projekcji przedniej powierzchni procesu trąby.

D. Shoylev (1986) identyfikuje cztery następujące po sobie etapy przebiegu procesu: niedokrwienno-martwicze, rewaskularyzację, etap rekonwalescencji i etap zamknięcia kości apofizy. Radiograficznie każdy z etapów ma zmiany charakterystyczne dla osteochondropatii:

  • stadium niedokrwienno-martwicze - zmniejszenie gęstości mineralnej apofizy, miejscowy wzrost gęstości kości na zdjęciu rentgenowskim, charakterystyczny dla martwicy kości;
  • etap rewaskularyzacji - radiologicznie objawiająca się fragmentacja trąby;
  • etapy regeneracji - normalizacja budowy kości, zastąpienie martwiczych fragmentów obszarami o prawidłowej budowie kostnej.

Wśród metod diagnostycznych rozpoznających chorobę Osgooda Schlattera na uwagę zasługuje również termografia komputerowa charakteryzująca etap procesu. Początkowy, ostry etap charakteryzuje się hipertermią, którą następnie zastępuje hipotermia, charakterystyczna dla martwicy kości z odpowiednim obrazem RTG.

W trakcie leczenia, po przywróceniu trofizmu segmentu, odnotowuje się normalizację obrazu termotonograficznego.

Ultrasonografia

Pomimo wyraźnego zdjęcia RTG, sonograficznie ujawnia obecność fragmentów i rejonu apofizy nie zarejestrowanych na zdjęciach rentgenowskich, co pozwala uzyskać pełniejszy obraz stopnia procesu i stanu chrzęstnego modelu trąby.

tomografia komputerowa

Są używane niezwykle rzadko. Wskazane jest wykonanie tego badania u pacjentów, u których badanie rentgenowskie wykazało obecność wolnego fragmentu kości niezwiązanego z leżącą u podłoża apofizą, co potwierdza dane z piśmiennictwa o występowaniu rodzaju stawu rzekomego między fragmentem kości a guzowatością..

Najczęściej CT powinno się stosować przy podejmowaniu decyzji o jakiejkolwiek chirurgicznej metodzie leczenia choroby Osgooda Schlattera..

Co należy zbadać?

Jak zbadać?

Z kim się skontaktować?

Leczenie choroby Osgooda Schlattera

Zachowawcze leczenie choroby Osgooda Schlattera

Leczenie choroby Osgooda Schlattera polega głównie na leczeniu zachowawczym, mającym na celu złagodzenie zespołu bólowego: zmniejszenie objawów zapalenia w okolicy przyczepu więzadła własnego rzepki, normalizację procesu kostnienia apofizy piszczelowej.

Pacjentom cierpiącym na chorobę Osgood Schlattera przepisuje się oszczędzający schemat. Dla osób aktywnie uprawiających sport bezwzględne zaprzestanie aktywności sportowej jest obowiązkowe na okres leczenia zachowawczego. Wskazane jest przymocowanie guzowatości bandażem z platformą lub noszenie ciasnego bandaża, aby zmniejszyć amplitudę przemieszczenia trąby, która jest wykonywana przez silne własne więzadło rzepki podczas wykonywania ruchów.

Leczenie choroby Osgooda Schlattera polega na wyznaczeniu leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych. Wskazane jest stosowanie biodostępnych form preparatów wapniowych w dawce do 1500 mg / dobę, kalcytriolu do 4 tys.j./dobę, witamina E, grupa B, leki przeciwpłytkowe.

Fizjoterapia choroby Osgooda Schlattera jest zalecana w zależności od zdjęcia rentgenowskiego.

  • Z I grupą RTG - chorobę Osgooda Schlattera leczy się kursem UHF i magnetoterapii.
  • Pacjenci z grupy II - chorobę Osgooda Schlattera leczy się elektroforezą 2% roztworu prokainy w okolicy guzowatości piszczeli i okolicy L3-L4, a następnie elektroforezą chlorku wapnia z kwasem nikotynowym i magnetoterapią.
  • Pacjenci z III grupy - z chorobą Osgooda Schlattera leczeni są elektroforezą aminofilinową, przebiegiem elektroforezy jodkiem potasu lub hialuronidazą, a następnie elektroforezą chlorku wapnia kwasem nikotynowym i magnetoterapią. Po zakończeniu leczenia zachowawczego w większości przypadków następuje poprawa: zespół bólowy jest nieobecny lub znacznie zmniejszony zarówno w spoczynku, jak i podczas ćwiczeń. Czasami zauważa się, że zachowuje się on przy energicznym badaniu palpacyjnym okolicy wierzchołka apofizy, ale z mniejszą intensywnością, a guzki boczne są często bezbolesne. Okres kuracji wynosi od 3 do 6 miesięcy.

Należy zaznaczyć, że przebieg leczenia zachowawczego przy obecności oddzielnego fragmentu kości w guzowatości piszczeli w większości przypadków jest nieskuteczny. Zachowawcze leczenie choroby Osgooda Schlattera bez wyraźnego efektu klinicznego jest jednym ze wskazań do interwencji chirurgicznej.

Chirurgiczne leczenie choroby Osgooda Schlattera

Wskazania do leczenia operacyjnego są następujące:

  • przedłużony przebieg choroby;
  • nieskuteczność leczenia zachowawczego:
  • całkowite rozgraniczenie fragmentów kości od leżącej u podłoża apofizy;
  • wiek pacjenta 14 lat i więcej.

Podstawowe zasady leczenia operacyjnego są następujące:

  • minimalny uraz operacyjny;
  • maksymalna skuteczność zabiegu.

Do tej pory chorobę Osgood Schlattera leczy się następującymi metodami chirurgicznymi:

  • Stymulacja kostnienia apofizy Becka (1946). Polega na tunelowaniu obszaru guzowatości fragmentem kości w celu połączenia tego ostatniego z kością leżącą pod spodem.
  • Stymulacja guzowatości Pease (1934) - tworzenie nacięć na guzowatości,
  • Implantacja autoprzeszczepu (np. Ze skrzydła kości biodrowej) w celu stymulacji osteoreparacji.
  • Przemieszczenie punktów przyczepu poszczególnych części apofizy.
  • Rozszerzone obłuszczanie (Shoylev D., 1986).

Skuteczność rewaskularyzacji osteoperforacji wykazano w następujących wariantach.

  • Tunelizacja trąbki do płytki wzrostowej pod kontrolą RTG (pacjenci II, częściowo III grupa rentgenowska) prowadzi do przyspieszenia dojrzewania modelu chrzęstnego bez przedwczesnego zamknięcia strefy wzrostu. Nie stwierdzono rekurwacji deformacji kości piszczelowej podczas wzrostu,
  • Tunelizacja trąbki z przejściem przez płytkę zarodkową bezpośrednio do kości piszczelowej (pacjenci III grupy RTG z wolnym fragmentem kości w rejonie trąbki lub fragmentacja trąbki w warunkach synostozy części przyczynowej tej ostatniej z piszczelami). Nie odnotowano również rekurencyjnej deformacji kości piszczelowej podczas wzrostu.

Rozszerzoną dekortację wykonuje się u pacjentów powyżej 20. roku życia z obecnością przewlekłego zapalenia kaletki w okolicy guzowatości kości piszczelowej. Dzięki tej interwencji usuwany jest nie tylko wolny fragment kości, ale także stan zapalny worka śluzowego.

W okresie pooperacyjnym wskazane jest stosowanie bandaża uciskowego (bandaż z platformą lub ciasny bandaż do 1 miesiąca) w okolicy guzowatości piszczeli. Z reguły odnotowuje się wczesne złagodzenie zespołu bólowego. Testamenty spoczynkowe przestają niepokoić pacjentów już 2 tygodnie po operacji. Unieruchomienie gipsu w okresie pooperacyjnym z reguły nie jest wykonywane.

Po operacji z powodu choroby Osgooda Schlattera wskazane jest przeprowadzenie kuracji lekarskiej o kierunku troforegeneracyjnym, a także fizjoterapia mająca na celu przyspieszenie tempa osteoreparacji procesu trąbkowego guzowatości piszczeli.

Choroba Osgooda-Schlattera

Osteochondropatia to cała kategoria chorób układu mięśniowo-szkieletowego, które atakują określone obszary kości długich. Z reguły te części kości, do których przyczepiają się ścięgna mięśni, są podatne na choroby, nadal można je znaleźć w literaturze medycznej pod nazwą guzowatości. Osteochondropatie dotykają głównie dzieci i młodzież, ta patologia praktycznie nie występuje u dorosłych. Jedną z najczęstszych osteochondropatii jest choroba Osgooda-Schlattera..

Jaka jest istota choroby i jej przyczyny

Wraz z rozwojem tego typu osteochondropatii wpływa na guzowatość kości piszczelowej. W tym miejscu przyczepione jest więzadło rzepki. U dzieci i młodzieży wszystkie kości mają strefę wzrostu, dzięki czemu kość wydłuża się. Obszar ten znajduje się pomiędzy szyszynką (dystalną lub boczną) a trzonami i nazywa się apofizą. To w tym miejscu znajduje się guzowatość kości piszczelowej, która cierpi podczas rozwoju choroby Osgood-Schlatter.

U dzieci i młodzieży istnieją anatomiczne i fizjologiczne czynniki predysponujące do rozwoju tej patologii:

  1. Strefa wzrostu kości (apofiza) ma oddzielny dopływ krwi, aw okresie intensywnego wzrostu dziecka naczynia krwionośne opóźniają się we wzroście, to znaczy tkanka kostna rośnie szybciej. Prowadzi to do rozwoju niedotlenienia kości piszczelowej w okolicy guzowatości, braku tlenu i składników odżywczych, co powoduje, że struktura tej kości jest bardzo delikatna i podatna na uszkodzenia..
  2. Jeśli w tym okresie dziecko aktywnie uprawia jakiś sport lub podlega innym fizycznym przeciążeniom, wrażliwe miejsce guzowatości piszczeli ulega ciągłej mikrourazie, co powoduje specyficzną reakcję ochronną organizmu. Na tym obszarze rozwija się aseptyczny stan zapalny, a procesy kostnienia nie w pełni ukształtowanej guzowatości ulegają aktywacji. W wyniku takich naruszeń dochodzi do nadmiernej proliferacji tkanki kostnej w tej strefie, co objawia się zewnętrznie tworzeniem się guza pod kolanem u dziecka. Proces może być jednostronny, ale częściej porażka jest dwustronna.

Czynniki predysponujące

Jak już wspomniano, choroba Osgood-Schlattera rozwija się głównie u dzieci i młodzieży. Znacznie częściej patologię obserwuje się u dzieci aktywnie uprawiających sport. Osteochondropatia występuje częściej u chłopców niż u dziewcząt.

Główny szczyt zachorowalności obserwuje się u dzieci w wieku 11-14 lat. Choroba jest dość powszechna i występuje u około 13% wszystkich dzieci aktywnie uprawiających sport. Należy również zauważyć, że u tych nastolatków choroba zaczyna się dokładnie po epizodzie jakiejś traumy, często wcale nie ciężkiej..

Wśród głównych czynników ryzyka patologii są:

  • Wiek. Choroba występuje głównie w dzieciństwie; u dorosłych pacjentów można zaobserwować szczątkowe objawy w postaci guzka pod kolanem.
  • Piętro. Mężczyźni częściej chorują, ale z każdym rokiem różnice między płciami maleją, ponieważ dzisiejsze dziewczęta zaczynają uprawiać podobne sporty razem z chłopcami.
  • Ćwiczenia fizyczne. Choroba Osgooda-Schlattera występuje 5 razy częściej niż osoby uprawiające aktywny sport.

Objawy

W większości przypadków choroba ma charakter całkowicie bezobjawowy i łagodny, i jest wykrywana przypadkowo - podczas badania rentgenowskiego z innego powodu. Ale są też sytuacje kliniczne, w których choroba objawia się objawami, co powoduje wiele niedogodności dla pacjenta..

Z reguły przy braku powikłań objawy choroby są tylko lokalne, to znaczy ogólny stan zdrowia i stan dziecka nie cierpi. Najczęstszym objawem jest pojawienie się guzka (guza) w obszarze projekcji guzowatości piszczeli (pod kolanem na przedniej powierzchni podudzia).

Taka formacja jest nieruchoma i bardzo gęsta w dotyku, może wystąpić niewielki obrzęk tkanek wokół guza. Kolor skóry nad formacją nie ulega zmianie, nie ma zaczerwienienia ani wzrostu miejscowej temperatury, co wskazuje na niezakaźny charakter formacji pod stawem kolanowym.

Drugim objawem patologii jest zespół bólowy. Ból ma szeroki zakres intensywności. U niektórych pacjentów jest całkowicie nieobecny, u drugiego pojawia się tylko przy określonych ruchach (skakanie, bieganie), u innych ból jest stały i niepokojący nawet przy normalnym poziomie aktywności fizycznej.

Z reguły ból można obserwować, dopóki dziecko nie przestanie rosnąć, a jego kostne strefy wzrostu zostaną zamknięte. Jeśli ból przeszkadza nastolatkowi, jest to główne wskazanie do aktywnego leczenia osteochondropatii..

Konsekwencje i możliwe komplikacje

Z reguły przebieg choroby Osgood-Schlattera jest łagodny i do czasu 21-23 lat (w tym okresie wszystkie strefy wzrostu w kościach są całkowicie zamknięte) wszystkie objawy patologiczne znikają. Niektórzy pacjenci mogą mieć bezbolesny guzek pod kolanem, który nie wpływa ogólnie na funkcję stawu kolanowego i kończyny dolnej..

Powikłania patologii są rzadkie. Najczęściej jest to prosta defekt kosmetyczny w postaci guza pod kolanem. Ale w niektórych przypadkach może dojść do fragmentacji guzowatości kości piszczelowej z oddzieleniem fragmentów kości wraz z więzadłem rzepki. W takich przypadkach uciekają się do leczenia chirurgicznego i eliminacji wady..

Metody diagnostyczne

Najczęściej rozpoznanie choroby nie powoduje żadnych trudności. Przy typowych objawach choroby, odpowiednim wieku pacjenta, w obecności opisanych powyżej patologicznych czynników ryzyka, diagnozę można ustalić natychmiast po zbadaniu dziecka.

Aby potwierdzić chorobę Osgooda-Schlattera, zaleca się wykonanie zdjęcia rentgenowskiego stawu kolanowego i sąsiadujących kości w projekcji bocznej. Na takich zdjęciach rentgenowskich wyraźnie widać osteochondropatię, obecność fragmentacji kości, jeśli jest obecna.

W trudniejszych sytuacjach diagnostycznych sięgają po takie techniki badawcze, jak rezonans magnetyczny i / lub tomografia komputerowa. Dodatkowo wykonuje się badanie ultrasonograficzne stawu kolanowego oraz przyległych tkanek miękkich.

Wszystkie parametry laboratoryjne choroby mieszczą się w normie wieku.

Leczenie

Z reguły patologia dobrze reaguje na leczenie, ma korzystne rokowanie, ale głównym problemem jest czas trwania terapii (od 6 miesięcy do 2 lat) i konieczność przestrzegania zaleceń dotyczących schematu ćwiczeń. Leczenie może być zachowawcze i chirurgiczne.

Terapia zachowawcza

To jest główne leczenie tego problemu. Głównym zadaniem terapii jest powstrzymanie zespołu bólowego, zmniejszenie nasilenia aseptycznego stanu zapalnego oraz zapewnienie prawidłowego procesu kostnienia guzowatości kości piszczelowej..

Główną metodą leczenia zachowawczego jest łagodny tryb aktywności fizycznej. Podczas zabiegu konieczne jest zaprzestanie wszelkich sportów i innej nadmiernej aktywności fizycznej. Do ochrony stawu kolanowego konieczne jest stosowanie różnych produktów ortopedycznych - ortezy, bandaże, bandaże elastyczne, stabilizatory, bandaże rzepki

W złożonej terapii zalecana jest również korekta leku. W przypadku zespołu bólowego przepisywane są leki przeciwbólowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne w odpowiednich dawkach wiekowych. Ponadto wszystkim pacjentom pokazano suplementy wapnia, multiwitaminy. Fizjoterapia jest obowiązkowym elementem terapii zachowawczej. Pacjenci mają przepisane kursy:

  • UHF,
  • terapia magnetyczna,
  • fonoforeza,
  • elektroforeza,
  • terapia laserowa,
  • terapia falą uderzeniową.

Ponadto wszystkim pacjentom pokazano ćwiczenia terapeutyczne i kursy masażu.

Z reguły tak kompleksowe leczenie przynosi pozytywne rezultaty już po 3-6 miesiącach, ale czasami terapia może się opóźnić. W przypadku, gdy leczenie zachowawcze okazało się nieskuteczne, a choroba postępuje, rozwijają się jej powikłania, uciekają się do interwencji chirurgicznej.

Operacja

Wskazaniami do wyznaczenia zabiegu operacyjnego u pacjentów z chorobą Osgooda-Schlattera są:

  • długi przebieg patologii i nieskuteczność leczenia zachowawczego (gdy przebieg leczenia trwa dłużej niż 2 lata);
  • obecność uporczywego zespołu bólowego, którego nie można wyeliminować innymi metodami leczenia;
  • jeśli za pomocą zdjęcia rentgenowskiego obserwuje się fragmentację guzowatości piszczeli i obserwuje się oddzielenie poszczególnych fragmentów kości;
  • jeśli wiek dziecka w momencie rozpoznania choroby wynosi 14 lat lub więcej.

Sama operacja jest uważana za nieskomplikowaną technicznie. Chirurg usuwa wszystkie odseparowane fragmenty kości i wykonuje operacje plastyczne ścięgien i więzadeł. Rehabilitacja po operacji nie jest długotrwała. Po zakończeniu leczenia zachowawczego dziecko znów będzie mogło prowadzić aktywny tryb życia i całkowicie pozbyć się choroby.

Choroba Osgooda-Schlattera: objawy, leczenie, konsekwencje

Choroba Schlattera lub Osgood-Schlattera jest osobliwą postacią osteochondropatii guzowatości piszczeli, której wystąpienie wiąże się z naruszeniem procesów kostnienia. Główną grupę ryzyka stanowią młodzież w wieku 10–15 lat, która regularnie uprawia aktywny sport. Większość zmian jest jednostronna.

Dla dorosłych, którzy ukończyli tworzenie szkieletu, choroba Schlattera nie jest typowa.

Przyczyny choroby Osgooda-Schlattera

Do tej pory prawdziwa przyczyna pojawienia się tej formy osteochondropatii pozostaje nieznana. Ale wielu ekspertów jest skłonnych wierzyć, że powstawanie patologicznych narośli kostnych opiera się na ciągłej mikrourazach (częściowych łzach) guzowatości piszczeli z powodu zwiększonego obciążenia mięśnia czworogłowego. Czynniki ryzyka obejmują:

  1. Wiek 10-15 lat.
  2. Męska płeć.
  3. Szybki wzrost szkieletu.
  4. Angażowanie się w aktywne sporty, w których dominuje bieganie i skakanie.

Według statystyk około co drugi nastolatek cierpiący na chorobę Schlattera doznał kontuzji kolana.

Kliniczne objawy choroby Osgooda-Schlattera

Wiodącym objawem w tej patologii jest miejscowy ból w stawie kolanowym, a raczej nieco poniżej rzepki. Ból nasila się wraz z banalnym zginaniem nogi w kolanie, bieganiem, skakaniem, wchodzeniem po schodach itp. W spoczynku i po ustaniu aktywności ruchowej zmniejszają się bolesne odczucia. Obiektywne badanie pacjenta ujawnia:

  • Obrzęk i bolesność przy badaniu palpacyjnym obszaru poniżej rzepki, odpowiadający guzowatości kości piszczelowej.
  • Zwiększony ból przy próbie wyprostowania nogi w kolanie.
  • Nie wykryto ograniczenia ruchomości w stawie kolanowym.
  • Wysięk stawowy jest niewykrywalny.
  • Objawy łąkotki są negatywne.
  • Może występować zaczerwienienie skóry w miejscu bolesności.
  • Czasami dochodzi do zaniku mięśnia czworogłowego uda.

Często u dzieci zmiany patologiczne w guzowatości kości piszczelowej są połączone z osteochondropatią kręgosłupa.

Diagnoza choroby Osgood-Schlatter

Zasadniczo jest wystarczająco dużo danych klinicznych, aby postawić prawidłową diagnozę. Zwykle instrumentalne metody diagnostyczne są przepisywane w celu szczegółowej oceny zmian patologicznych i wykluczenia innych patologii. Rentgen może ujawnić:

  • Rozmyte zarysy nasad guzowatości kości piszczelowej.
  • Obszary odkładania się wapnia w więzadle rzepki.
  • Pogrubienie więzadła rzepki.

W razie potrzeby mogą skorzystać z badania ultrasonograficznego, obrazowania komputerowego i rezonansu magnetycznego.

Leczenie choroby Osgooda-Schlattera

Konieczne jest jak najwcześniejsze rozpoczęcie leczenia tego typu osteochondropatii u dzieci, zapewniając sobie resztę kończyny dolnej. Ogranicz aktywność fizyczną tak bardzo, jak to możliwe.

Zaleca się stosowanie ortezy kolana, ale nie przez długi czas. Unieruchomienie może trwać do 6 tygodni.

Terapia zachowawcza

Dzięki kompleksowemu i terminowemu podejściu efekt zachowawczego leczenia choroby Schlattera u nastolatków osiąga się dość szybko. Z reguły ogólny przebieg terapii składa się z następujących elementów:

  • Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne (ibuprofen, diklofenak, tolmetyna).
  • Maści przeciwbólowe (Algasan, Alorom, Finalgon).
  • Kompresuje z ronidazą.
  • Fizjoterapia (elektroforeza, laseroterapia, diatermia).
  • Masaże i ćwiczenia fizjoterapeutyczne.
  • Środki ludowe.

Ze względu na liczne przypadki rozwoju powikłań niepożądane jest stosowanie zastrzyków z kortykosteroidów, nawet przy silnym i uporczywym bólu.

Ostatnie badania pokazują, że po około roku 90% dzieci, które otrzymały pełnoprawne leczenie zachowawcze, ustąpiło ze wszystkimi objawami klinicznymi choroby Schlattera. I tylko niektórzy mogą odczuwać niewielki dyskomfort przez 2-3 lata, aż strefa wzrostu piszczeli się zamknie.

Operacja

Chirurgia jest rzadko stosowana. Czasami u dorosłych pozostają duże obszary kostnienia więzadła rzepki i tworzy się dodatkowy worek maziowy, który może powodować zauważalny ból w kolanie.

Te warunki są dobrym powodem do operacji..

Jak leczyć chorobę Osgooda-Schlattera w domu?

Niektóre rodzaje leczenia choroby Schlattera można również stosować w domu, ale tylko po wyczerpującej konsultacji z lekarzem. Są to głównie terapia lokalna i ćwiczenia:

  1. Uporczywy, intensywny ból kolana najlepiej leczyć całonocnymi kompresami z ronidazą lub dimeksydem.
  2. Wśród środków ludowych stosuje się różne maści i okłady na bazie glistnika, miodu, dziurawca, krwawnika pospolitego, pokrzywy itp..
  3. Aby złagodzić dyskomfort i zapobiec nawrotom choroby w okresie rekonwalescencji, zaleca się wykonanie specjalnego zestawu ćwiczeń wzmacniających i rozwijających staw kolanowy..

Rokowanie i konsekwencje choroby Osgood-Schlatter

W większości przypadków rokowanie jest dość korzystne. Z reguły w wieku 18 lat, gdy kończy się proces kostnienia guzowatości piszczeli, choroba ustępuje.

Jeśli w ogóle nie jest leczony lub leczony nieprawidłowo, spodziewaj się poważnych problemów z funkcjonowaniem stawu kolanowego w przyszłości..

Niemniej jednak, pomimo podjętego leczenia zachowawczego u około 10% młodzieży, niektóre objawy choroby Schlattera utrzymują się do dorosłości. Podobne konsekwencje mogą wiązać się z obecnością resztkowych narośli na guzowatości lub ognisk kostnienia na więzadłach rzepki.

Choroba Osgooda-Schlattera

Osteochondropatia guzowatości piszczeli (choroba Osgooda-Schlattera) jest patologią układu kostnego, która polega na niszczeniu strefy wzrostu kości piszczelowej wraz z rozwojem chondrozy stawu kolanowego. Choroba została po raz pierwszy opisana przez amerykańskich naukowców Osgood i Schlatter (Schlatter) w 1903 roku.

Zdecydowana większość przypadków dotyczyła dorastających chłopców w wieku 11-17 lat, którzy uprawiają sport. Dziewczęta i dorośli rzadko chorują.

Przyczyny choroby Osgooda-Schlattera

Osteochondropatia guzowatości piszczeli występuje bez wyraźnego powodu. Uważa się, że w jej powstawaniu rolę odgrywają uwarunkowane genetycznie cechy strukturalne tkanki kostnej i chrzęstnej. Czynniki predysponujące obejmują:

  • płeć męska - jak już wspomniano, większość przypadków choroby Schlattera występuje u chłopców.
  • wiek - szczyt zachorowań przypada na przedział 11-14 lat, chociaż choroba może zadebiutować w starszym wieku (do 17-18 lat). Choroba Osgooda-Schlattera u dorosłych dorosłych pacjentów występuje w postaci następstw patologii, która powstała w dzieciństwie.
  • obecność aktywności fizycznej - patologia rozwija się u dzieci aktywnie uprawiających sport. Grupa ryzyka obejmuje młodzież preferującą bieganie, piłkę nożną, sporty walki, podnoszenie ciężarów.
  • patologiczna ruchomość stawów związana z wrodzoną niewydolnością aparatu więzadłowego - słabe więzadła zwiększają obciążenie powierzchni stawowych, co prowadzi do zniszczenia tych ostatnich.
  • Infekcyjne, pourazowe i inne typy zapalenia stawów - proces zapalny zaburza strukturę tkanek, czyniąc je bardziej podatnymi na oddziaływanie fizyczne.

Wszystkie te efekty zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia choroby Schlattera, ale nie gwarantują jej wystąpienia. Znane są sytuacje, w których dziecko narażone na kilka czynników predysponujących uniknęło rozwoju patologii. W tym samym czasie jej objawy pojawiły się u dzieci, które nie miały negatywnego wpływu na kolana..

Objawy choroby kolana Osgooda-Schlattera

Choroba Osgood-Schlattera objawia się szeregiem specyficznych objawów:

  • obrzęk i obrzęk guzowatości piszczeli,
  • miejscowe przekrwienie (zaczerwienienie związane ze zwiększonym przepływem krwi),
  • miejscowa hipertermia (skóra nad zmianą jest gorąca w dotyku),
  • widoczny obrzęk chrząstki,
  • tkliwość w palpacji kolana,
  • bolesność podczas chodzenia, w momencie zginania chorej kończyny i przenoszenia jej do przodu.

Rentgenowskie oznaki patologii są ukryte i niespecyficzne. Diagnozę komplikuje obecność dużej liczby wariantów kostnienia apofizy, która może przebiegać różnie nawet na kończynach jednej osoby.

Oceniając zdjęcie rentgenowskie, lekarz skupia się na różnicy w stopniu obrzęku chrząstki i jej wielkości w uzyskanym obrazie. Wyniki badań laboratoryjnych wskazują na niespecyficzne objawy zapalenia: wzrost ESR, umiarkowaną leukocytozę, przesunięcie wzoru w lewo (wzrost odsetka młodych form neutrofili we krwi).

Chorobę Schlattera u młodzieży rozpoznaje się na podstawie zestawu badań: RTG, badań laboratoryjnych, wywiadu, objawów klinicznych i dolegliwości.

Najbardziej pouczającą metodą diagnostyczną jest tomografia komputerowa. Obrazy warstwowe pozwalają z dużym stopniem wiarygodności zidentyfikować zmiany odpowiadające chorobie Osgooda. Technika jest droga, więc jej powołanie do wszystkich pacjentów nie jest możliwe.

Należy odróżnić tę chorobę od chondromalacji rzepki. Główne różnice między tymi procesami przedstawiono w tabeli:

KryteriumChondromalacja rzepkiChoroba Osgooda-Schlattera
Wiek w momencie wystąpieniaNastolatek lub wczesna nastolatkaNastolatek, częściej o atletycznej budowie
Stosunek płciCzęściej u dziewczątCzęściej u chłopców
Uskarżanie sięStopniowo narastający ból w okolicy kolana. Pacjentowi trudno jest wchodzić po schodach, zmuszony jest siedzieć z wyciągniętymi nogami.Ból zlokalizowany w okolicy guzowatości kości piszczelowej i nasilający się wraz z wysiłkiem.
Dane obiektywneZ uciskiem, silnym bólem w okolicy rzepki. Uczucie osłabienia mięśnia czworogłowego uda. Wspólny blok.Ból i obrzęk w miejscu połączenia ścięgna mięśnia czworogłowego uda z udem.
RTG stawów,RTG pokazuje obrzęk tkanek miękkich, zgrubienie chrząstki pokrywającej guzowatość z przodu, fragmentację guzowatości.

Leczenie choroby Schlattera

Łagodne stopnie zespołu Schlattera, które nie upośledzają funkcji nóg, nie wymagają znaczącej interwencji medycznej. Leczenie polega na maksymalnym unieruchomieniu kończyny i chwilowej rezygnacji ze stresu..

Jeśli patologia jest trudna, pacjent powinien otrzymać odpowiednią terapię lekową, fizjoterapię, masaż i terapię ruchową. W rzadkich przypadkach konieczne jest leczenie chirurgiczne.

Lek

Choroba Schlattera stawu kolanowego wymaga podania pacjentowi miejscowych i ogólnoustrojowych leków przeciwzapalnych. Jako leki o działaniu miejscowym stosuje się: żel fastum, finalgon. Fundusze mają działanie przeciwzapalne i rozpraszające, pomagają złagodzić ból.

Systemowo pacjentowi przepisuje się fundusze z grupy NLPZ. Leki z wyboru to indametacyna, ibuprofen, paracetamol. Środki te mają największe działanie przeciwzapalne. Stosowanie takich popularnych leków, jak analgin i ketorol, jest nieuzasadnione. Przyczyniają się do osłabienia zespołu bólowego, ale mają niewielki wpływ na proces zapalny..

Aby wzmocnić układ mięśniowo-szkieletowy i dostarczyć organizmowi niezbędnych substancji, dziecko powinno otrzymać środki na bazie wapnia, witamin z grupy „B”, „E”. Zalecane jest pełne odżywianie, bogate w pierwiastki śladowe i sole mineralne.

Fizjoterapia

W przypadku rozpoznania choroby Osgood-Schlattera leczenie farmakologiczne nie jest jedyną opcją terapeutyczną. Aby przyspieszyć proces rekonwalescencji, pacjentowi przepisuje się fizjoterapię. Niektórzy eksperci kwestionują jego skuteczność, ale praktyka obala ich argumenty. Jako metodę leczenia przepisuje się:

  • magnetoterapia - ekspozycja dotkniętego obszaru na zmienne lub wędrujące pole magnetyczne,
  • UHF - terapia z wykorzystaniem pola magnetycznego o wysokiej częstotliwości,
  • elektroforeza - wprowadzenie leków przeciwzapalnych bezpośrednio do ogniska patologii za pomocą słabego prądu elektrycznego,
  • terapia falą uderzeniową - efekty terapeutyczne uzyskuje się poprzez wystawienie stawu kolanowego na działanie fali akustycznej.

Fizjoterapia pozwala zmniejszyć lub całkowicie zatrzymać zespół bólowy, pobudzić krążenie krwi w ognisku patologii i skrócić czas trwania choroby. Należy pamiętać, że ekspozycja na czynniki fizyczne w rozważanej chorobie pełni rolę pomocniczą..

Chirurgiczny

Jeśli zespół Osgood-Schlatter nie reaguje na leczenie zachowawcze, leczenie przeprowadza się chirurgicznie. Wskazaniem do interwencji jest długotrwałe, minimum 2 lata, nieskuteczne leczenie farmakologiczne, znaczna dysfunkcja nóg, zespół uporczywego bólu, postępująca osteochondropatia guzowatości kości piszczelowej.

Operacja odbywa się w czystej sali operacyjnej. Stosuje się znieczulenie zewnątrzoponowe lub ogólne. Technika interwencji polega na odcięciu więzadła rzepki, wyskrobaniu ogniska dystrofii, a następnie zszyciu przeciętego więzadła tuż pod guzowatością. Nie można usunąć skostniałych obszarów przerostu.

Powrót do zdrowia po operacji trwa zwykle 2-3 miesiące. Na początkowych etapach kończyna jest unieruchomiona, później pacjent aktywnie ją rozwija za pomocą ćwiczeń fizjoterapeutycznych i masażu. Zbyt wczesna aktywacja może prowadzić do uszkodzenia szwów i konieczności rewizji rany pooperacyjnej.

Na początku leczenia, niezależnie od zastosowanej metody, ból kolana jest maksymalnie unieruchomiony. Po operacji zakładana jest szyna gipsowa lub orteza. Przy wyborze konserwatywnej metody naświetlania dopuszczalne jest kinesio-taping - przyklejenie dotkniętego obszaru bawełnianą taśmą klejącą wzdłuż strun mięśniowych.

Taping to świetna alternatywa dla ortez i szyn gipsowych. Ograniczając ruch w stawie, taśma nie powoduje zmian skórnych, jest łatwa w noszeniu i nie powoduje dyskomfortu. Niestety metoda nie jest wystarczająco skuteczna do pooperacyjnej stabilizacji kolana.

W miarę rekonwalescencji instruktor terapii ruchowej dobiera ćwiczenia, które pozwalają na płynne włączenie obolałej nogi do pracy. Schemat szkolenia zazwyczaj obejmuje takie rodzaje szkoleń, jak:

  • pasywne rozszerzenie,
  • zgięcie i wyprost,
  • zgięcie leżące na brzuchu,
  • przysiady przy ścianie,
  • ćwiczenia uprzęży.

Niedopuszczalne jest samodzielne wybieranie schematu lekcji. Powinien to zrobić instruktor w porozumieniu z lekarzem prowadzącym..

Masaż

Mówiąc o tym, jak leczyć rozwiniętą chorobę Osgood-Schlattera, nie sposób nie wspomnieć o masażu. Prawidłowy wpływ na mięśnie kolan i nóg pozwala uniknąć powstawania przykurczów w okresie unieruchomienia, a także szybko wrócić do aktywnego życia w końcowych etapach okresu rekonwalescencji. Masaż pobudza mikrokrążenie, zapobiega skurczom mięśni, przyspiesza regenerację tkanek.

Leczenie środkami ludowymi

Leczenie środkami ludowymi może być stosowane jako metoda pomocnicza. Skuteczność takich metod terapii nie została udowodniona, dlatego cała odpowiedzialność za konsekwencje spoczywa na samym pacjencie. W przypadku chondropatii uzdrowiciele zalecają stosowanie następujących przepisów:

  • nalewka z korzenia łopianu: wysuszony korzeń rozdrabnia się na proszek, miesza z miodem w stosunku 1: 1 i zanurza w szklance wódki. Lekarstwo jest nalegane przez tydzień, po czym piją 1 łyżkę trzy razy dziennie.
  • Kalanchoe: roślina jest miażdżona na papkowaty wygląd, po czym wlewa się ją wódką, aby cała kompozycja została zamknięta. Mieszankę nalega się przez 2-3 dni, a następnie wciera się w dotknięte stawy.
  • Bodyaga: surowce są myte, suszone i mielone na proszek. Ten ostatni miesza się z olejem roślinnym, aby uzyskać gęstą maść. Produkt wciera się w stawy 1 raz dziennie.

Niektóre przepisy ludowe mogą być przeciwwskazane w niektórych kategoriach pacjentów. Przed rozpoczęciem terapii należy skonsultować się z lekarzem.

Konsekwencje i możliwe komplikacje

Opóźnione konsekwencje i powikłania choroby są rzadkie. Z reguły dzieje się tak w przypadku długotrwałego braku leczenia. Tkanka kostna może podlegać zmianom organicznym, prowadzącym do dysfunkcji stawu kolanowego.

Mężczyźni w wieku wojskowym rzadko cierpią na tę patologię. W tym czasie jego przejawy poszły na marne. Jeśli jednak tak się stanie, młody człowiek otrzyma roczne odroczenie od służby wojskowej. Jest to konieczne do całkowitego wyleczenia wady..

Ogólnie choroba nie stanowi zagrożenia dla życia i zdrowia w dłuższej perspektywie. Przypadki uporczywej dysfunkcji stawów są rzadkie, głównie z powodu braku leczenia. Mimo to patologię należy traktować poważnie. Powrót do pełnego życia możliwy jest tak szybko, jak to możliwe, tylko dzięki terminowej wizycie u lekarza i rozpoczęciu terapii.

Choroba Osgooda Schlattera

Choroba Osgooda Schlattera to choroba charakteryzująca się zniszczeniem guzowatości i jądra kości piszczelowej. Taka patologia pojawia się na tle ich ciągłego uszkodzenia w okresie intensywnego wzrostu szkieletu. Dlatego choroba ta dotyka dzieci i młodzież w wieku 10-18 lat, zwłaszcza tych, którzy uprawiają aktywny sport.

Choroba Osgooda Schlattera objawia się pojawieniem się bolesnego guza w okolicy tuż pod rzepką. W większości przypadków patologia ulega samozniszczeniu bez interwencji medycznej, gdy tylko zatrzyma się wzrost tkanki kostnej. Ale nawet jeśli wymagane jest leczenie, powrót do zdrowia jest prawie w stu procentach. Rzadko pozostaje deformacja szczątkowa przypominająca guzek, która wymaga dodatkowego leczenia, ponieważ powikłania takie jak:

  • Ograniczenie ruchu stawu kolanowego;
  • Hipotrofia mięśni dotkniętej kończyny;
  • Całkowite unieruchomienie nogi.

Przyczyny rozwoju choroby

Czynnikami wyzwalającymi (wyzwalającymi) w rozwoju choroby mogą być zarówno urazy bezpośrednie (zwichnięcia, złamania rzepki i podudzia, uszkodzenie więzadeł stawu kolanowego), jak i okresowe, nawet frywolne mikrourazy kolana podczas uprawiania sportu. Przyczyna leży w kościach rurkowych, w których znajdują się szyszki wzrostu. Składają się w całości z tkanki chrzęstnej. A ponieważ jego siła jest minimalna, łatwo ulega uszkodzeniu, co objawia się bolesnymi odczuciami w okolicy kolana i obrzękiem. W niektórych przypadkach stres prowadzi do zerwania ścięgna - to także „prowokator” rozwoju choroby Osgood Schlatter. Jednocześnie rosnący organizm z reguły sam z takim problemem stara się poradzić sobie - buduje tkankę kostną w celu zamknięcia powstałej ubytku. W wyniku tego nagromadzenia powstaje guz..

Według statystyk medycznych choroba Osgooda Schlattera występuje u około 20% nastolatków aktywnie uprawiających aktywność fizyczną i tylko 5% dzieci nie uprawiających sportu..

Grupa ryzyka obejmuje osoby uzależnione od:

  • Gimnastyka artystyczna;
  • Piłka nożna;
  • Koszykówka;
  • Hokej;
  • Siatkówka;
  • Balet;
  • Łyżwiarstwo figurowe;
  • Podnoszenie ciężarów.

Nie tak dawno uważano, że chłopcy chorują 5 razy częściej niż dziewczynki. Jednak ostatnio odnotowano bardziej aktywny udział dziewcząt w sekcjach sportowych, co doprowadziło do luki we współczynniku zachorowalności między płciami..

Objawy choroby Osgooda Schlattera

Pierwsze oznaki choroby to:

  • Nieprzyjemne lub bolesne odczucia w kolanach podczas chodzenia i kucania, czasami nawet w spoczynku;
  • Ból kolana występujący podczas ćwiczeń;
  • Obrzęk i / lub obrzęk okolicy kolana:
  • Miejscowe objawy bólowe w dolnej części kolana.

Wszystkie te objawy to poważny powód do wizyty u lekarza..

Warto zauważyć, że przez długi czas tylko ból stawu kolanowego podczas wysiłku może przeszkadzać, a inne objawy będą całkowicie nieobecne..

Diagnoza choroby Osgooda Schlattera

Chorobę tę ustala się na podstawie kombinacji objawów klinicznych i dolegliwości pacjenta, biorąc pod uwagę jego wiek, płeć i styl życia.

Aby potwierdzić diagnozę, zaleca się badanie rentgenowskie stawu kolanowego..

W niektórych przypadkach dodatkowo wymagane jest wykonanie rezonansu magnetycznego, tomografii komputerowej i USG stawu kolanowego.

Dane o strukturze i gęstości mineralnej tkanki kostnej uzyskuje się za pomocą densytometrii.

Aby wykluczyć zakaźny charakter uszkodzenia stawów, zaleca się badania laboratoryjne: kliniczne badanie krwi, PCR, a także badanie krwi na czynnik reumatoidalny i białko C-reaktywne.

Leczenie choroby Osgooda Schlattera

Terapia chorób odbywa się trzema metodami:

  • Lek;
  • Fizjoterapia;
  • Chirurgiczny.

Pierwszym warunkiem leczenia choroby Osgooda Schlattera jest wyeliminowanie wysiłku fizycznego i zapewnienie maksymalnego możliwego odpoczynku chorego stawu, aż do założenia bandaża lub bandaża mocującego.

W ramach terapii lekowej przepisywane są leki przeciwzapalne i przeciwbólowe, a także wapń, witamina E i witaminy z grupy B..

Stosowane są również metody fizjoterapeutyczne: magnetoterapia, terapia błotna, terapia parafinowa, terapia falą uderzeniową, UHF, masaż. Zniszczone obszary piszczeli są przywracane za pomocą elektroforezy wapniowej.

Wszystkim pacjentom zaleca się fizjoterapię - obejmuje ona zestaw ćwiczeń, których celem jest rozciągnięcie mięśnia czworogłowego uda i ścięgien podkolanowych, powodujące zmniejszenie napięcia więzadła rzepki. Aby ustabilizować strukturę kolana, wykonuje się specjalne ćwiczenia wzmacniające mięśnie uda.

Po zabiegu fizjoterapeutycznym wszyscy pacjenci powinni czasowo ograniczyć obciążenie stawu kolanowego: unikać biegania, skakania, kucania, klęczenia. Zaleca się zmianę sportów traumatycznych na łagodniejsze, np. Pływanie w basenie..

Chirurgiczne leczenie choroby Osgood Schlattera stosuje się tylko w skrajnych przypadkach, gdy:

  • choroba trwa od dłuższego czasu;
  • leczenie zachowawcze było nieskuteczne;
  • obserwuje się całkowite oddzielenie fragmentów kości od leżącej poniżej apofizy.

Chirurgia w chorobie Schlattera polega na usunięciu martwiczych ognisk i wypełnieniu przeszczepu kostnego w celu naprawienia guzowatości piszczeli.


Poprzedni Artykuł

Sekrety zdrowego krzyża

Aby Uzyskać Więcej Informacji Na Zapalenie Kaletki