Hiperlordoza kręgosłupa lędźwiowego - co jest niebezpieczne i jak sobie z tym radzić

Ze względu na spadek aktywności fizycznej, ciągłe siedzenie w gabinecie i inne niekorzystne czynniki, ludzie coraz częściej spotykają się z różnymi patologiami pleców.

Szczególnie często rozpoznaje się hiperlordozę kręgosłupa lędźwiowego, co wynika z cech anatomicznych. Największe obciążenie przejmuje dolna część pleców, działając jak naturalny amortyzator.

Przy stałej obecności w pozycji statycznej kręgosłup w tym obszarze najbardziej cierpi - i zaczynają się zmiany patologiczne.

Co to jest lordoza fizjologiczna i patologiczna

Zwykle kręgosłup człowieka ma również lordozę w okolicy szyi i lędźwi, ponieważ bez naturalnych krzywizn proces chodzenia będzie trudny. Lordosis gwarantuje ruchomość krążków międzykręgowych, umożliwia swobodne poruszanie się.

Aby zapewnić wysoką jakość i wygodę ruchu, kąt zgięcia nie powinien przekraczać pewnych wskaźników. Kiedy kąt zgięcia zmienia się w normalnych granicach, mówią o fizjologicznej lordozie. Uważany jest za całkowicie naturalny i dlatego nie wymaga żadnego leczenia..

Kiedy osoba zauważy, że ma zmiany w kręgosłupie, konieczna jest konsultacja specjalistyczna. Na podstawie badania wizualnego i danych rentgenowskich można zidentyfikować hiperlordozę i hipolordozę.

Hipolordoza to wyprostowanie naturalnego wybrzuszenia kręgosłupa, które powoduje ograniczenie ruchu. Występują również problemy z pracą narządów wewnętrznych, a bez odpowiedniego leczenia patologia ulega pogorszeniu. Hiperlordoza to wzrost naturalnego wybrzuszenia wraz z rozwojem wielu bolesnych objawów.

Co to jest hiperlordoza kręgosłupa lędźwiowego

Najczęściej hiperlordoza (lub nasilona lordoza lędźwiowa) występuje w okolicy lędźwiowej, ponieważ ta część kręgosłupa jest silnie obciążona. Pod wpływem różnych niekorzystnych czynników kręgosłup zaczyna się deformować. Wybrzuszenie staje się większe, a inne wydziały starają się jakoś skompensować zmiany.

Z tego powodu hiperlordozie często towarzyszy kifoza i skolioza, co dodatkowo pogarsza przebieg tej patologii. Bez odpowiedniego leczenia i kompetentnej opieki medycznej możliwa jest utrata ruchomości kończyn dolnych. Również w ostatnich etapach pojawiają się problemy z funkcjonowaniem narządów wewnętrznych..

Objawy

Trudno jest samodzielnie zdiagnozować u siebie hiperlordozę lędźwiową, ale można podejrzewać obecność tej patologii. Aby to zrobić, musisz stanąć prosto do ściany i spróbować przycisnąć do niej plecy. Gdy odległość od talii do ściany jest zbyt duża, powinieneś udać się do specjalisty. On, na podstawie oględzin, badania palpacyjnego i danych RTG lub MRI, dokona dokładnej diagnozy.

Jednak hiperlordoza ma również swoje specyficzne objawy, które pojawiają się w późniejszych stadiach:

  1. Ból dolnej części pleców.
  2. Napięcie mięśni w miejscu urazu.
  3. Zmniejszona ruchomość kręgosłupa.
  4. Typowe zaburzenie postawy.
  5. Przesuwanie brzucha do przodu.
  6. Odsuwanie pośladków do tyłu.
  7. Problemy ze snem.

Stopniowo osoba traci mobilność, a jego ruchy stają się minimalne. Stara się w jakikolwiek sposób uniknąć bolesnych doznań, co dodatkowo wzmacnia patologiczne procesy w organizmie..

Powody

Przyczyny pojawienia się hiperlordozy mogą być różne. Wszystko zależy od wieku pacjenta i jego indywidualnych cech.

  1. Osteochondroza i inne patologie kręgosłupa.
  2. Choroba zakaźna.
  3. Mechaniczne uszkodzenie kręgosłupa.
  4. Choroby ogólnoustrojowe.
  5. Uraz porodowy.
  6. Brak niektórych witamin.
  7. Nieprawidłowa postawa.
  8. Długotrwały pobyt w pozycji statycznej.
  9. Nadwaga.
  10. Nowotwory kręgosłupa i pobliskich narządów.

W wyniku rozwoju niekorzystnych czynników w kręgosłupie rozpoczynają się zmiany patologiczne. Pod wpływem kontuzji kręgosłup ulega deformacji, a uzależnienie od nieprawidłowej pozycji ciała pogarsza ten proces. Nadwaga, która powoduje dodatkowy stres w okolicy lędźwiowej, negatywnie wpływa na stan pacjenta.

Jeśli dana osoba ma połączenie kilku niekorzystnych czynników, prawdopodobieństwo pojawienia się patologii znacznie wzrasta. Należy wziąć pod uwagę ogólny stan zdrowia i choroby współistniejące.

Leczenie

Jeśli u osoby zdiagnozowano wzmocnioną lordozę lędźwiową, wymagane jest pilne leczenie. Im szybciej zostanie podjęte działanie, tym większe szanse na całkowite wyleczenie..

Leczenie obejmuje następujące metody ekspozycji:

  1. Przyjmowanie leków.
  2. Fizjoterapia.
  3. Terapia ruchowa.
  4. Terapia manualna.
  5. Masaż.

Aby złagodzić ból, lekarz przepisuje leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, które przyjmuje się przez dwa tygodnie. Po usunięciu ostrych objawów wybiera się zestaw ćwiczeń, które będą musiały być wykonywane przez długi czas. Podczas pierwszych sesji dopuszcza się kilka powtórzeń, a następnie liczba wykonywanych ćwiczeń stopniowo rośnie. Więcej informacji na temat korygowania hiperlordozy lędźwiowej można znaleźć w tym artykule..

Terapia manualna pomaga przywrócić fizjologiczną lordozę. Masaż łagodzi napięcie mięśni i przygotowuje kręgosłup do powrotu do pożądanego stanu. Choroba, która wywołała negatywne zmiany, jest koniecznie leczona.

Tak więc w przypadku otyłości wybiera się specjalną dietę dla pacjenta i pobiera opłatę, która zapewnia stabilny spadek masy ciała. W przypadku patologii zakaźnych wymagane są antybiotyki. W każdym razie hiperlordozę może wyleczyć specjalista tylko po przeprowadzeniu wszystkich niezbędnych badań..

Przydatne wideo

Poniżej zestaw ćwiczeń przeciwbólowych odcinka lędźwiowego kręgosłupa:

Hiperlordoza to groźna choroba kręgosłupa, która może doprowadzić do całkowitej utraty ruchomości. Bez kompetentnego i terminowego leczenia osoba jest zagrożona niepełnosprawnością, dlatego konieczne jest zwracanie większej uwagi na własne zdrowie. Przy najmniejszym podejrzeniu powinieneś udać się do specjalisty w celu dokładnej diagnozy.

Co musisz wiedzieć o hiperlordozie lędźwiowej

Hiperlordoza odcinka lędźwiowego kręgosłupa to nadmierne zgięcie kręgosłupa, w którym brzuch wysuwa się do przodu, a część miednicy cofa się. W normalnej pozycji kręgosłup ma 3 zgięcia: dwie lordozy i jedną kifozę.

Wraz z rozwojem procesu patologicznego ich głębokość wzrasta lub maleje. Według statystyk zarówno kobiety, jak i mężczyźni mają taki sam odsetek..

Przyczyny i oznaki

Głównym objawem hiperlordozy lędźwiowej jest kąt zgięcia, który przekracza 45 stopni. Zwykle powinien wynosić od 20 do 40 stopni. Patologia jest nabyta lub wrodzona. Główne powody rozwoju:

  • krzywica;
  • szybki rozwój płodu w macicy;
  • achondroplazja;
  • dysplazja stawu biodrowego;
  • Porażenie mózgowe;
  • Choroba Kashina-Becka.

Istnieje również kilka czynników prowokujących, a mianowicie:

  • mechaniczne uszkodzenie kręgosłupa dziecka podczas porodu;
  • genetyczne predyspozycje;
  • niewystarczająca podaż witamin dla płodu w macicy.

Jeśli mówimy o przyczynach rozwoju hiperlordozy w wieku dorosłym, często są to różne choroby kręgosłupa. Należą do nich osteochondroza, kręgozmyk, zesztywnienie, rwa kulszowa, choroby zakaźne, a także złośliwe lub łagodne nowotwory.

Czasami choroba jest wywoływana przez reumatyzm lub cukrzycę. Hiperlordozę często rozpoznaje się u pacjentów z nadwagą i złą postawą. Zagrożone są również kobiety w ciąży, gdy w dolnej części pleców występuje duże obciążenie..

Rodzaje i formy

Nabyte postacie hiperlordozy lędźwiowej są następujących typów:

  • Funkcjonalny - proces patologiczny tłumaczy się niespójnością szkieletu i stopniem rozwoju mięśni w okresie szybkiego wzrostu u nastolatków;
  • Kompresja - czynnikiem prowokującym jest zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, osteochondroza lub deformująca spondyloartroza. Bez leczenia rozwija się deformacja kręgów, dzięki czemu następuje redystrybucja obciążenia kręgosłupa lędźwiowego;
  • Rachityczny - oznacza wzrost obciążenia odcinka lędźwiowego z powodu braku poziomu wapnia w organizmie;
  • Traumatyczny - rozwija się na tle zwichnięcia kości udowej;
  • Paralityczny - powstały z powodu naruszenia napięcia mięśniowego, a także unerwienia na tle niemózgowego porażenia dziecięcego.

Jakie mogą być komplikacje

Jeśli pacjent nie zwróci uwagi na objawy hiperlordozy lędźwiowej, rozwiną się poważne powikłania, na przykład:

  • kompresja rdzenia kręgowego;
  • występowanie dużej liczby przepuklin międzykręgowych;
  • kasowanie dysków;
  • wypadanie i zwiększona ruchliwość krążków kręgowych;
  • deformująca artroza stawów kręgowych;
  • zapalenie mięśni lędźwiowych.

Nadmierne skrzywienie kręgosłupa w okolicy lędźwiowej negatywnie wpływa na pracę narządów wewnętrznych. Hiperlordoza często powoduje niewydolność nerek, zaburzenia oddychania, patologie przewodu pokarmowego i choroby sercowo-naczyniowe. U mężczyzn patologia może prowadzić do bezpłodności i zaburzeń erekcji. Zaniedbana choroba może wywołać paraliż nóg i kalectwo na całe życie..

Diagnostyka

Kiedy lekarz otrzyma od pacjenta informacje o objawach patologii, przepisze dodatkowe badania. Aby potwierdzić lub zaprzeczyć obecności choroby, pacjent musi przejść następujące procedury:

  • prześwietlenie. Aby przestudiować ogólne informacje o procesie patologicznym, określ krzywiznę i stopień ruchomości kręgów. Zdjęcie jest wykonane w projekcji bocznej i bezpośredniej;
  • MRI. Dostarczy informacji o wszystkich cechach przebiegu choroby. Odbywa się w obecności objawów neurologicznych;
  • CT. Jest przepisywany do szczegółowego badania tkanki kostnej. Różni się przeciwwskazaniami.

Leczenie

Przebieg leczenia i konkretne metody terapii zależą od stopnia deformacji kręgosłupa. Jeśli pacjent trafi do szpitala na czas, stosuje się złożone leczenie w celu stłumienia objawów i leczenia głównej przyczyny skrzywienia kręgosłupa. W takim przypadku terapia obejmuje następujące techniki:

  1. Przyjmowanie leków. Pacjentowi przepisuje się leki przeciwbólowe i niesteroidowe leki przeciwzapalne, a także chondroprotektory, środki zwiotczające mięśnie i kompleksy witaminowo-mineralne.
  2. Fizjoterapia. Obejmuje to zabiegi takie jak akupunktura, elektroforeza, trakcja kręgosłupa, ultradźwięki i hirudoterapia (terapia pijawkami).
  3. Masaż. Konieczne jest poprawienie odpływu krwi żylnej, normalizacja krążenia krwi, złagodzenie skurczów mięśni i złagodzenie bólu.
  4. Fizjoterapia. Obowiązkowy środek mający na celu korygowanie hiperlordozy lędźwiowej. Zajęcia należy rozpoczynać tylko w okresie rehabilitacji, kiedy nie ma ryzyka powikłań..

Radzimy obejrzeć wideo.

Operacja

Hiperlordoza lędźwiowa rzadko wymaga operacji. Lekarze przypisują to zwiększonemu ryzyku powikłań w okresie pooperacyjnym. Podejmując decyzję lekarz bierze pod uwagę objawy, które dokuczają pacjentowi, a także przyczynę rozwoju procesu patologicznego.

Operacja będzie musiała zostać wykonana, jeśli zauważy się niestabilność któregokolwiek z kręgów i istnieje ryzyko uszczypnięcia rdzenia kręgowego. Istotą interwencji jest zainstalowanie metalowej konstrukcji, aby naprawić kręgi i zmienić poziom ich nachylenia.

Wniosek

Aby nie stawić czoła hiperlordozie kręgosłupa lędźwiowego, lekarze zalecają pacjentom, aby nie nadużywali alkoholu, nie przybierali na wadze i włączali do diety bardziej zdrową żywność w postaci świeżych warzyw i owoców. Jeśli dana osoba cierpi na niski poziom wapnia w organizmie, można go zwiększyć za pomocą jedzenia lub specjalnych leków. Jeśli w pracy musisz dużo siedzieć przy komputerze, wymagane są jednominutowe przerwy na ćwiczenia gimnastyczne.

Przyczyny i metody leczenia hiperlordozy odcinka lędźwiowego kręgosłupa

Lordoza to naturalne wygięcie kręgosłupa do przodu w odcinku lędźwiowym i szyjnym kręgosłupa. Dzięki tym krzywiznom głowa jest podparta w prawidłowej pozycji, a obciążenie rozłożone jest na kręgosłup. Najbardziej dotkliwa jest lordoza lędźwiowa. Hiperlordoza kręgosłupa lędźwiowego - znaczny wzrost naturalnego ugięcia (ponad 70 stopni według metody Cobba).

Rodzaje i przyczyny hiperlordozy

Hiperlordoza w odcinku lędźwiowym kręgosłupa jest wrodzona i nabyta. Przyczyną urodzenia dziecka z hiperlordozą jest nadmiernie szybki wzrost szkieletu płodu podczas rozwoju wewnątrzmacicznego, krzywica, dysplazja stawu biodrowego, choroba Kashina-Becka, achondroplazja. We wrodzonej hiperlordozie łuki kręgów lędźwiowych nie są zarośnięte, co negatywnie wpływa na ruchomość tej części kręgosłupa i jego zdolność do wytrzymywania obciążeń. Osoby z wrodzoną patologią mają trudności z niewielkim wysiłkiem fizycznym, a nawet chodzeniem. Wrodzona postać patologii jest dość rzadka. Nabyta postać hiperlordozy lędźwiowej występuje częściej. Istnieje kilka form tej choroby. Przyczyny występowania różnią się w zależności od postaci:

  1. Forma rachunkowa. Ten typ jest typowy dla dzieciństwa, a jego występowanie następuje krótko po urodzeniu lub w pierwszym roku życia dziecka. Rozwój tego typu hiperlordozy spowodowany jest niedostateczną ilością witaminy D, bez której wchłanianie wapnia jest niemożliwe..
  2. Postać paralityczna. Ten rodzaj patologii powstaje w wyniku chorób, które charakteryzują się osłabieniem mięśni szkieletowych. Takie choroby obejmują dziecięce porażenie mózgowe, polio. Ponieważ mięśnie nie podtrzymują kręgosłupa, część (dolna część pleców), która jest narażona na największe obciążenie, zaczyna się zginać.
  3. Traumatyczna forma. Najczęściej ten typ rozwija się u dorosłych i wiąże się z urazami, takimi jak zwichnięcie biodra. Urazowa hiperlordoza prowadzi do zmian w chodzie: podczas chodzenia osoba ma wyprostowane kolana i przechyla tułów do przodu.
  4. Forma funkcjonalna. Ten typ jest najbardziej typowy dla okresu dojrzewania. W okresie dojrzewania tkanka kostna rozwija się szybciej niż tkanka mięśniowa. Ze względu na brak dostatecznego podparcia kręgosłupa lędźwiowego rozpoczyna się proces deformacji.
  5. Forma kompresji. Często rozwija się u osób w średnim i starszym wieku. Dzieje się tak ze względu na historię chorób prowadzących do deformacji kręgów i znacznej wklęsłości kręgosłupa lędźwiowego..

Inne przyczyny hiperlordozy obejmują:

  • nadwaga;
  • ciąża;
  • urazy pleców;
  • gruźlica kręgosłupa;
  • ankyloza;
  • discitis;
  • kifoza;
  • słabe mięśnie brzucha;
  • kręgozmyk;
  • nowotwory kręgosłupa;
  • przepuklina międzykręgowa;
  • zaburzenia postawy;
  • przeszłe operacje chirurgiczne kręgosłupa.

Ponadto hiperlordozę klasyfikuje się w zależności od kategorii wiekowej pacjenta. Istnieją następujące typy:

Objawy

Zewnętrzne objawy hiperlordozy są dość wyraźne. Podczas oględzin można zobaczyć cofniętą miednicę, brzuch wysunięty do przodu, klatka piersiowa odchylona do tyłu, znaczące ugięcie powstaje między regionami lędźwiowymi i piersiowymi. W wielu przypadkach ze względu na nierówne obciążenie części kręgosłupa tworzy się garb. Oprócz wizualnych oznak deformacji pleców występują następujące objawy:

  • ból pleców, nasilający się wraz z ruchem, wysiłkiem fizycznym;
  • naruszenie wrażliwości (drętwienie, mrowienie) kończyn dolnych, pośladków;
  • zakłócenie narządów miednicy;
  • pochylenie głowy do przodu;
  • zaburzenie układu pokarmowego i serca;
  • zmieniony chód (osoba macha rękami, aby ułatwić chodzenie, rozkłada kolana);
  • trudności z chodzeniem.

Diagnostyka

Hiperlordozę lędźwiową określa się na podstawie badania wizualnego. Podstawową diagnozę przeprowadza lekarz rodzinny, który następnie kieruje do ortopedów, kręgowców i chirurgów w celu dalszych badań i leczenia. Podczas badania palpacja kręgosłupa, wywiad z pacjentem i badanie historii w celu określenia przyczyn rozwoju patologii. Aby określić stopień zmian w kręgosłupie i zidentyfikować możliwe przyczyny hiperlordozy, przeprowadza się następujące badania:

  • RTG (projekcja boczna i czołowa) - metoda określania kąta lordozy i stopnia zmian biomechaniki kręgosłupa;
  • obrazowanie komputerowe i rezonans magnetyczny (metody te mają na celu wykrycie zmian w krążkach międzykręgowych, korzeniach kręgosłupa, są stosowane w obecności objawów neurologicznych);
  • spondylometria, która pozwala ocenić kąt wklęsłości kręgosłupa;
  • elektromiografia, która pozwala ocenić poziom siły tkanki mięśniowej i jej funkcjonalność;
  • badania laboratoryjne (jeśli podejrzewasz rozwój patologii z powodu chorób zakaźnych, procesów zapalnych, guzów).

Leczenie

Terapia hiperlordozy obejmuje podejście zintegrowane. Kierunek leczenia zależy od pochodzenia choroby (wrodzonej lub nabytej), stopnia deformacji kręgosłupa. Opracowując przebieg środków terapeutycznych, podejmuje specjalistyczny kręgowiec. W większości przypadków zalecane jest leczenie zachowawcze, które obejmuje następujące metody:

  1. Terapia lekami. Ma na celu wyeliminowanie pierwotnej przyczyny hiperlordozy i skutków ubocznych (zespół bólowy). Stosuje się chondroprotektory, środki zwiotczające mięśnie, leki przeciwzapalne, środki neuroprotekcyjne. Leki muszą być przepisane przez lekarza.
  2. Fizjoterapia. W leczeniu hiperlordozy stosuje się takie metody jak akupunktura, elektroforeza, ultradźwięki, magnetoterapia, ozonoterapia i różne zabiegi wodne.
  3. Fizjoterapia. Podczas wykonywania ćwiczeń należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza. Nie powinieneś wybierać ćwiczeń samodzielnie ani z pomocą trenera na siłowni. Przy znacznej lordozie u osoby zmniejsza się napięcie prostowników stawu biodrowego i mięśnia prostego brzucha, a napięcie mięśni prostowników kręgosłupa i zginaczy biodrowych jest zwiększone. Pacjenci z hiperlordozą są przeciwwskazani do ćwiczeń obejmujących obciążenia udarowe (skoki, krok), obciążenie osiowe kręgosłupa, podnoszenie nóg na nierównych prętach. Zrezygnuj także z przysiadów, zgięć ze sztangą lub hantlami, a także z martwego ciągu. Ćwiczenia z hantlami i sztangą należy wykonywać wyłącznie w pozycji leżącej na brzuchu, plecach lub na ławce pochyłej. Wykonując ćwiczenie w pozycji leżącej należy mieć nogi ugięte w kolanach na lekkim wzniesieniu (można skorzystać z platformy schodkowej). Leżąc na brzuchu należy skompensować nadmierne ugięcie dolnej części pleców poprzez umieszczenie rolki pod brzuchem. Ćwiczenia powinny mieć na celu zwiększenie napięcia mięśnia prostego brzucha. Zaleca się pracę nad rozciąganiem przedniej części uda i okolicy lędźwiowej. Wszystkie ćwiczenia należy wykonywać symetrycznie symetrycznie dwoma kończynami, bez przenoszenia znacznego obciążenia na określoną stronę ciała. Aby uniknąć negatywnych konsekwencji niewłaściwej gimnastyki i sprawności, trening powinien odbywać się pod okiem specjalisty..
  4. Terapia manualna. Może być wykonany tylko przez specjalistę i po szczegółowej diagnostyce i obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego. Pozytywnym efektem jest zwiększenie elastyczności stawów międzykręgowych, poprawa metabolizmu w tkankach stawów i kości oraz zwiększenie napięcia mięśniowego kręgosłupa lędźwiowego..
  5. Masaż. Jest stosowany zgodnie z zaleceniami lekarza i może być wykonywany tylko przez specjalistę. Masaż pozytywnie wpływa na napięcie mięśni, ukrwienie, stawy.

Kompleksowej kuracji może towarzyszyć noszenie gorsetu lub bandaża. Stosowanie tych produktów ortopedycznych powinno odbywać się zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku hiperlordozy konieczne jest rozwinięcie mięśni pleców, utrzymanie ich w dobrej kondycji i wzmocnienie. Orteza lub gorset powinny pomagać w kształtowaniu naturalnej pozycji pleców. Nadmierne noszenie gorsetu może prowadzić do większego rozluźnienia mięśni, co pogorszy problem.

Leczenie operacyjne jest zalecane w przypadkach wrodzonej hiperlordozy, przemieszczenia kręgów, zwężenia kanału kręgowego, przepukliny krążka, ściśnięcia krążka, niestabilnych złamań.

Należy nie tylko leczyć hiperlordozę, ale także zmieniać styl życia i rozwijać nowe nawyki. Te zalecenia mają również zastosowanie jako sposób zapobiegania rozwojowi tej patologii:

  1. Użyj materaca ortopedycznego.
  2. Monitoruj swoją postawę podczas chodzenia, pracy, odpoczynku.
  3. Siedząc nie przenoś głównego obciążenia na odcinek lędźwiowy, oprzyj się o oparcie krzesła całym plecami.
  4. Stojąc nie przenosić ciężaru ciała na jedną nogę. Równomierne rozłożenie ciężaru zmniejsza obciążenie kręgosłupa.
  5. Podczas podnoszenia ciężarów nie "szarpać". Zaleca się ugiąć kolana, usiąść trochę i podnieść ładunek z tej pozycji.
  6. Normalizuj dietę. Osoba powinna spożywać białka, węglowodany, witaminy, tłuszcze i minerały w zbilansowanej ilości.
  7. Uwzględnij gimnastykę, sport, pływanie w swoim życiu.

Jeśli pojawi się jeden lub więcej objawów hiperlordozy, nie należy odkładać leczenia, ale skonsultować się ze specjalistą. Terminowe leczenie pomoże uniknąć takich konsekwencji patologii, jak skrzywienie w innych częściach kręgosłupa, zakłócenie narządów wewnętrznych, uszczypnięcie nerwu kulszowego, powstanie przepukliny międzykręgowej i ograniczenie aktywności ruchowej. Niepełnosprawność może być jedną z negatywnych konsekwencji. Kompleksowa terapia przyczynia się do powrotu pełnej jakości życia. Należy jednak pamiętać, że pozytywny efekt będzie musiał utrwalać się przez całe życie zgodnie z zaleceniami lekarza. Środki zapobiegawcze pomogą uniknąć rozwoju zaburzeń postawy i zmian patologicznych w kręgosłupie.

Lordoza kręgosłupa lędźwiowego

Lordosis to przednie wybrzuszenie kręgosłupa. Występuje w dwóch częściach kręgosłupa - szyjnej i lędźwiowej.

W niektórych przypadkach można to nazwać normalnym, ale czasami uważa się to za krzywiznę, czyli proces patologiczny.

Co to jest? ↑

To jest przednie zgięcie kręgosłupa..

Powinien też istnieć w normie, ale w tym przypadku nie powinien być zbyt wyraźny (więcej o tym później). Lordoza jako patologia kręgosłupa objawia się zwykle w dzieciństwie lub wraz z pojawieniem się innych chorób szkieletu.

Rozróżnij normalną (fizjologiczną) lordozę i jej patologiczny typ.

Fizjologiczna lordoza

Uformował się u dziecka w pierwszym roku życia, kiedy dziecko uczy się „techniki” siedzenia.

Jego zadaniem jest nieco odciążenie kręgosłupa, a jego realizacja jest niemożliwa bez wybrzuszeń w drugim kierunku (kifozy) w odcinku piersiowym i lędźwiowym kręgosłupa.

Normalna lordoza ma niewielkie wybrzuszenie, którego wierzchołek znajduje się na poziomie 3-4 kręgów lędźwiowych.

Ryc.: powstawanie fizjologicznej lordozy lędźwiowej u dziecka

Patologiczna lordoza

Termin ten oznacza, że ​​przednie wybrzuszenie kręgosłupa jest zbyt wyraźne lub kifoza piersiowa lub krzyżowa jest wygładzona.

Najczęściej patologia rozwija się w dzieciństwie, kiedy szkielet kostny nie jest jeszcze wystarczająco nasycony wapniem, w wyniku czego jest podatny na takie zmiany.

Istnieją 2 rodzaje patologicznej lordozy:

  • Podstawowy. To jest lordoza o nieurazowej etiologii. Powstaje w wyniku procesów zapalnych, onkologicznych, chorób zwyrodnieniowych samego kręgosłupa i utrzymujących go mięśni. Obserwuje się również z anomaliami w rozwoju kręgów, przemieszczeniem kręgów względem siebie (kręgozmyk).
  • Wtórny. Przyczyny lordozy wtórnej - uraz, zwichnięcie, zesztywnienie jednego lub obu stawów biodrowych.

Ryc.: rodzaje lordozy lędźwiowej - fizjologiczne (po prawej) i patologiczne (po lewej)

Przyczyny zmian patologicznych ↑

Przyczyn tego stanu może być kilka: jest to nadmierne obciążenie kręgosłupa z powodu otyłości i patologii układu mięśniowo-szkieletowego, a także układu więzadłowego, które mogą być wrodzone, urazowe, zapalne lub zwyrodnieniowe..

U dzieci

W tej kategorii wiekowej lordoza występuje z powodu:

  • uraz porodowy;
  • Porażenie mózgowe;
  • dysplazja stawu biodrowego (i jej ostatni etap wrodzonego zwichnięcia stawu biodrowego);
  • chwiejne zmiękczenie kości;
  • zryw wzrostu u nastolatków.

Zdjęcie: ciężka hiperlordoza u dziecka

U dorosłych

Lordoza u dorosłych występuje z następujących powodów:

  • zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa;
  • achondroplazja;
  • kręgozmyk;
  • osteochondroza;
  • guzy kręgosłupa: pierwotne lub przerzutowe;
  • ankyloza;
  • choroby zakaźne kręgosłupa: gruźlica, bruceloza;
  • przepuklina dysku;
  • choroby ogólnoustrojowe z uszkodzeniem kręgosłupa: reumatyzm, toczeń rumieniowaty, cukrzyca;
  • otyłość, w której dodatkowe obciążenie kręgosłupa;
  • złamanie kręgów;
  • choroby układu mięśniowego, przez które kręgosłup nie jest utrzymywany w prawidłowej pozycji.

Zdjęcie: hiperlordoza u osoby dorosłej

Po ciąży

Lordoza lędźwiowa jest częstą patologią.

Występuje głównie u kobiet, u których kręgosłup był „upośledzony” jeszcze przed zajściem w ciążę na skutek różnych wrodzonych anomalii jego rozwoju, chorób układowych, nowotworowych czy zwyrodnieniowych.

Może rozwijać się u doskonale zdrowych kobiet w ciąży.

Lordoza występuje z powodu tego, że fizjologiczna krzywizna wzrasta pod ciężarem rosnącego brzucha, pojawia się hiperlordoza.

Ten stan jest zwykle odwracalny..

Jakie są oznaki i objawy patologii? ↑

Lordozę lędźwiową uważa się za fizjologiczną tylko pod pewnym kątem.

Odchylenie w tym czy innym kierunku jest uważane za patologię. Jeśli kręgosłup jest lekko wyprostowany w dolnej części pleców, ten stan nazywa się hipolordozą, jeśli przeciwnie, kąt jest zbyt duży, jest to hiperlordoza.

Objawy tych dwóch stanów są różne..

Typowe objawy są następujące:

  • ból pleców;
  • wypukły brzuch;
  • choroba metaboliczna;
  • chroniczne zmęczenie;
  • zakłócenie narządów jamy brzusznej;
  • ból nóg;
  • trudności ze snem.

Ryc.: ciężkość lordozy lędźwiowej

Objawy stanu, w którym nasilona jest lordoza:

  • pośladki wystają;
  • żołądek wystaje do przodu;
  • nogi rozstawione;
  • miednica odchylona do tyłu;
  • mięśnie dolnej części pleców są bardzo napięte;
  • niezdolność do spania na brzuchu, ponieważ w tej pozycji kręgosłup jest wyrównany, a to powoduje ból;
  • możesz zginać się tylko przy pomocy pracy w stawach biodrowych;
  • jeśli dana osoba leży na plecach, odległość między dolną częścią pleców a podłogą jest dość duża.

Objawy spłaszczonej lordozy lędźwiowej (hipolordozy):

  • ból pleców;
  • spłaszczenie pleców;
  • zmęczenie w pozycji siedzącej lub stojącej;
  • zmiana chodu;
  • uczucie drętwienia w okolicy spłaszczonej lordozy.

Możliwe konsekwencje ↑

Hiperlordoza jest obarczona rozwojem takich powikłań:

  • przepuklina międzykręgowa;
  • deformująca artroza;
  • rozwój procesów zapalnych w mięśniach trzymających kręgosłup;
  • tworzenie niestabilności krążków międzykręgowych;
  • patologiczna ruchliwość kręgów.

Gładkość lordozy może powodować następujące konsekwencje:

  • spondyloartroza;
  • spondyloza;
  • kompresja rdzenia kręgowego;
  • zakłócenie narządów wewnętrznych jamy brzusznej;
  • chroniczne zmęczenie.

Jak zidentyfikować problem? ↑

Osoba może samodzielnie podejrzewać lordozę kręgosłupa lędźwiowego, ale diagnoza musi być koniecznie potwierdzona przez traumatologa za pomocą badania i badania radiologicznego.

Jak sam to znaleźć?

To nie jest dokładna metoda diagnostyczna, więc można tylko podejrzewać hiperlordozę.

Aby to zrobić, musisz stać plecami do ściany, przyciskając do niej łopatki i pośladki..

Następnie członek rodziny ocenia, czy jego dłoń przechodzi między dolną częścią pleców badanego a ścianą, ile jest wolnego miejsca.

Znaki rentgenowskie

Ostateczną diagnozę lordozy i jej nasilenie ustala się na podstawie radiogramów wykonanych w projekcji czołowej i bocznej.

Tak więc kąt normalnej lordozy wynosi 150-170 °. Jeśli jest 145 stopni lub mniej, mówią o hiperlordozie. Przy wzroście kąta o więcej niż 169-172 ° diagnozuje się „hipolordozę”.

W tym przypadku zwykle zauważalny jest wzrost kąta kifozy w okolicy klatki piersiowej..

Na podstawie objawów radiologicznych, a także na podstawie danych z takich badań, jak obrazowanie komputerowe i rezonans magnetyczny, można ustalić nie tylko stopień lordozy odcinka lędźwiowego kręgosłupa, ale także zidentyfikować przyczynę tego stanu, ocenić możliwe powikłania ze strony kręgosłupa.

Leczenie lordozy lędźwiowej ↑

Terapia choroby zależy od przyczyny, która ją spowodowała, gdyż walka tylko z konsekwencją, bez eliminowania jej przyczyny, jest metodą nieskuteczną:

  • Jeśli przyczyną jest nadwaga, to oprócz złożonego leczenia samej lordozy stosuje się dietoterapię, czasami leki, a nawet chirurgiczne leczenie otyłości.
  • Jeśli przyczyną hiperlordozy był proces zwyrodnieniowy kręgosłupa, wówczas dodatkiem do leczenia tej choroby będzie przyjmowanie chondroprotektorów i innych leków.
  • W przypadku koksartrozy stosuje się zestaw środków w celu poprawy funkcji stawu biodrowego.

Plan leczenia lordozy obejmuje również działania mające na celu poprawę funkcji układu pokarmowego, sercowo-naczyniowego i oddechowego, które nieuchronnie cierpią z powodu rozwoju tej patologii kości..

Ćwiczenia i gimnastyka

Nie da się skorygować lordozy lędźwiowej bez zestawu ćwiczeń.

Pozytywny efekt można osiągnąć, jeżeli wszystkie ćwiczenia zostały dobrane przez specjalistę, a pacjent wykonuje je systematycznie.

Główne rodzaje ćwiczeń:

  • Połóż się na plecach, połóż stopy na krześle lub innej płaszczyźnie tak, aby między kolanami i biodrami powstał kąt prosty. Pod kontrolą dłoni umieszczonej pod dolną częścią pleców (jest wolna przestrzeń) przesuwamy miednicę do przodu i wciągamy brzuch tak, aby to zagłębienie się zmniejszyło.
  • Pozycja wyjściowa - leżąc na plecach z ramionami rozłożonymi na boki Podnosimy wyprostowane nogi, próbujemy przerzucić je za głowę tak, aby kolana znalazły się na wysokości uszu.
  • Stajemy plecami do ściany, pod kontrolą dłoni umieszczonej pod dolną częścią pleców, próbując tym miejscem dotknąć ściany. W takim przypadku pięty, miednica i łopatki nie powinny się od niej oddalać.
  • Rozstawiamy stopy na szerokość barków, podczas wdechu staramy się dosięgnąć stóp dłońmi.
  • Przysiady z głębokim wdechem.
  • Na brzuchu, pod nim, tuż nad poziomem kości miednicy, leży rolka o indywidualnie dobranej grubości. Ręce kładziemy za głowę. Podczas wdechu rozumiemy klatkę piersiową, rozkładając łokcie na boki, tułów w tej pozycji przytrzymujemy przez kilka sekund, następnie wydychamy i ponownie kładziemy się na brzuchu.

Oprócz kompleksu gimnastyki leczniczej stosuje się również jogę, która obejmuje następujące ćwiczenia:

  • Kołysze się do przodu i do tyłu miednicą i dolną częścią pleców, podczas gdy klatka piersiowa jest zamocowana dłońmi i nie bierze udziału w ruchach.
  • Pozycja kolano-dłoń, nogi i dłonie - rozstawione na szerokość barków. Wdychanie - ruch miednicy z kością ogonową do góry, głowa skierowana do góry, ramiona odciągnięte do tyłu Podczas wydechu głowa opada, plecy są zgarbione.
  • Leżąc na plecach, ugnij kolana, połóż stopy na podłodze na szerokość miednicy, ręce za głową. Podczas wydechu, nie podnosząc dolnej części pleców z podłogi, prostujemy ramiona. Wracamy do pozycji wyjściowej.
  • Komplikowanie poprzedniego ćwiczenia poprzez uniesienie prostej nogi. Wyciągamy do niej ręce.
  • „Mostek” z odchyleniem lędźwi do tyłu.

Wideo: Ćwiczenia korygujące

Masaż

Zabiegi masażu pomagają normalizować krążenie krwi i poprawiać odpływ krwi żylnej, łagodzić ból, rozluźniać mięśnie spazmatyczne.

W tym przypadku masaż jest również przydatny w celu przygotowania kręgosłupa do wyprostowania jego patologicznego zgięcia..

W przypadku lordozy stosuje się następujące rodzaje masażu:

  • terapeutyczny klasyk;
  • drenaż limfatyczny;
  • punkt.

Przy stosowaniu jednocześnie z terapią ruchową uzyskuje się optymalny efekt.

Terapia lekowa

W leczeniu lordozy lędźwiowej stosuje się następujące grupy leków:

  • Środki przeciwbólowe (mają również działanie przeciwzapalne): „Ibuprofen”, „Celecoxib”, „Movalis”. Mogą być stosowane zarówno w postaci tabletek lub zastrzyków (przy silnym zespole bólowym), jak i w postaci maści i żeli („Fastum-żel”, „Voltaren”, „Diklofenak”).
  • Witaminy z grupy B („Neurorubin”, „Neurovitan”).
  • Leki zwiotczające mięśnie („Mydocalm”).
  • W niektórych przypadkach stosuje się hormony-glukokortykoidy („prednizolon”, „hydrokortyzon”).
  • Kompresy z "Dimexidum" są używane zewnętrznie.

Jak prawidłowo spać z tą chorobą?

Przy wyraźnym skrzywieniu kręgosłupa do przodu, musisz zaopatrzyć się w specjalny materac ortopedyczny, który zostanie zaprojektowany pod twoją wagę, w przeciwnym razie twój sen będzie działał przeciwko tobie, dodatkowo pogłębiając lordozę.

Kupując materac, możesz spać na brzuchu, pod który trzeba włożyć wałek. Grubość rolki powinna być współmierna do stopnia skrzywienia kręgosłupa.

Niemożliwe jest używanie wałka w czasie ciąży, a także w przypadku rozwoju ostrych lub zaostrzeń przewlekłych chorób narządów wewnętrznych.

Rysunek: pozycja ciała na materacu ortopedycznym

Terapia manualna

Intensywny przebieg ekspozycji na kręgosłup stawia sobie następujące cele:

  • poprawa elastyczności krążków międzykręgowych;
  • rozciąganie odcinków kręgosłupa;
  • rozluźnienie mięśni spazmatycznych, zwiększenie napięcia pozostałych mięśni pleców.

Przebieg trakcji przeprowadza się tylko wtedy, gdy segmenty kręgosłupa są stabilne, nie nastąpiło żadne znaczące odkształcenie.

Zdjęcie: sesja trakcji kręgosłupa

Lepiej jest, jeśli ta terapia jest prowadzona w środowisku wodnym..

Noszenie bandaża

Ta metoda leczenia jest zwykle stosowana w leczeniu:

  • otyłe dzieci;
  • ci pacjenci, którzy mają wyraźny stopień lordozy;
  • podczas ciąży;
  • jeśli choroba była spowodowana osłabieniem mięśni pleców.

Bandaż dobierany jest indywidualnie.

Naprawia zagrożone obszary kręgosłupa, zapobiegając dalszej deformacji szkieletu kostnego.

Bandaż pomaga kobietom w ciąży po 16 tygodniach..

W takim przypadku łatwiej im chodzić, zapobiega się ciężkim zaburzeniom stawów międzykręgowych w okresie poporodowym.

Zdjęcie: bandaż dla kobiet w ciąży

Noszenie bandaża jest również środkiem zapobiegawczym w przypadku przedwczesnego porodu..

Zapobieganie ↑

Najskuteczniejsze jest zapobieganie lordozie nawet w dzieciństwie, kiedy szkielet kostny dopiero się tworzy..

Równie ważne jest zwrócenie uwagi na następujące zasady zarówno podczas siedzącej pracy, jak i wszelkich innych chorób układu mięśniowo-szkieletowego:

  1. Upewnij się, że przestrzegana jest prawidłowa postawa: plecy powinny być płaskie podczas siedzenia.
  2. Okresowo wraca do płaskiej ściany, prostując się wzdłuż niej.
  3. Uprawiaj nietraumatyczne sporty: pilates, pływanie, joga, gimnastyka.
  4. Rób przerwy podczas pracy w pozycji siedzącej, wykonując ćwiczenia, takie jak skręcanie (obracanie) kręgosłupa, obracanie miednicy.
  5. Poranne ćwiczenia powinny obejmować ćwiczenia wzmacniające mięśnie brzucha, ponieważ są one bardzo ważne dla utrzymania prawidłowej postawy w każdym wieku..

Rys.: Właściwa organizacja miejsca pracy

Nie należy jednak liczyć na krótkotrwałe leczenie lordozy lędźwiowej.

Dopiero wykonywanie pełnego zakresu czynności, wśród których główną rolę odgrywają ćwiczenia i terapia manualna, pomoże przywrócić fizjologiczne skrzywienie kręgosłupa.

Tak więc lordoza lędźwiowa może wystąpić z wielu powodów..

Ma charakterystyczne objawy, które pojawiają się głównie już w późniejszych stadiach choroby..

Jeśli zastosujemy odpowiednie podejście do leczenia, taka patologia kości w wielu przypadkach jest całkiem podatna na leczenie..

Hiperlordoza kręgosłupa lędźwiowego

Hiperlordoza odcinka lędźwiowego kręgosłupa to wada kręgosłupa, która rozwija się pod wpływem różnych czynników zewnętrznych lub dziedzicznych. Zaburzenia postawy są równie powszechne zarówno w młodszej, jak i starszej populacji. Wynika to ze specyfiki stylu życia. Leczenie choroby jest obowiązkowe, ponieważ jest obarczone poważnymi komplikacjami..

Przyczyny i rodzaje patologii

Hiperlordoza to nadmierny wzrost krzywizny kręgosłupa, gdy jest on zakrzywiony. Ta patologia charakteryzuje się tym, że kąt lordozy przekracza 45 stopni, chociaż zwykle powinien mieścić się w zakresie 20-40 stopni. Hiperlordoza może być nabyta i wrodzona.

Uzyskana forma ma następujące odmiany:

  • Funkcjonalny - występuje u młodzieży i rozwija się w okresie dojrzewania. Wynika to z niedopasowania muskulatury szkieletu do intensywnego wzrostu kości. W rezultacie zwiększa się obciążenie okolicy lędźwiowej;
  • Rachitic - obserwuje się głównie u dzieci i rozwija się na skutek braku witaminy D;
  • Paralityczny - wywołany chorobami, takimi jak dziecięce porażenie mózgowe lub polio.
  • Traumatyczny - rozwija się u dorosłych po urazie, na przykład ze zwichnięciem biodra;
  • Ucisk - występuje u osób starszych i jest wynikiem osteochondrozy, spondylozy oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa. Choroby te powodują deformację kręgów lędźwiowych, powodując hiperlordozę..

Eksperci rozróżniają pierwotną i wtórną nadczynność tarczycy. W pierwszym przypadku przyczyną patologii są różne choroby, takie jak gruźlica kręgosłupa, wrodzone anomalie strukturalne, powstanie guza w kręgosłupie. Nadmierna otyłość odgrywa ważną rolę w rozwoju patologii, w której znacznie wzrasta obciążenie kręgosłupa.

Ponadto nabyta hiperlordoza może rozwinąć się z następujących powodów:

  • Choroby nóg;
  • Konsekwencje operacji kręgosłupa;
  • Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego;
  • Stłuczenia i urazy kręgosłupa;
  • Genetyczne predyspozycje.

Wtórna postać patologii jest wynikiem różnego rodzaju urazów, najczęściej stawów biodrowych. Osoby ze zwiększonym zgarbieniem i kifozą są bardziej podatne na rozwój hiperlordozy w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Wtórna hiperlordoza może wystąpić u kobiet w późnej ciąży. To kompensuje przesunięcie środka ciężkości przy powiększonej macicy. Jednak stan ten powraca do normy po porodzie..

Objawy i oznaki

Hiperlordoza w dolnej części pleców jest wyraźnie widoczna: miednica jest mocno odciągnięta do tyłu, a między klatką piersiową i lędźwiową tworzy się wyraźne zagłębienie. Ponieważ taki stan kręgosłupa prowadzi do nierównomiernego rozłożenia obciążenia, często pojawia się garb na plecach. Przy takiej patologii odnotowuje się następujące objawy:

  • Bolesne odczucia w dolnej części pleców i pleców;
  • Trudności w chodzeniu
  • Parastezja mięśni pośladków;
  • Silne kołysanie ramionami podczas chodzenia;
  • Zaburzenia narządów miednicy u kobiet;
  • Nogi w kształcie litery X..

Ból krzyża pojawia się w skrzywieniu kręgosłupa w wyniku nadużywania.

Ponadto ze względu na skrzywienie kręgosłupa dochodzi do ucisku korzeni zakończeń nerwowych, jest to główne źródło bólu. W celu ułatwienia chodzenia i zmniejszenia bólu osoba zaczyna używać kija lub kul. W przypadku hiperlordozy stale odczuwa się ból pleców, który nasila się przy próbie zmiany pozycji ciała, przy każdym ruchu i wysiłku fizycznym, podczas podnoszenia ciężarów.

Diagnostyka i leczenie

Diagnozę patologii przeprowadza się różnymi metodami, które obejmują badanie podstawowe, tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny, a także radiografię. Nie zawsze początkowy etap hiperlordozy lędźwiowej można wykryć za pomocą badania wizualnego. W jego trakcie wykonuje się badanie palpacyjne i jeśli lekarz wykryje oznaki choroby, wówczas w celu ostatecznej diagnozy pacjent może zostać wysłany na tomografię.

Podczas tego zabiegu wykonuje się zdjęcia kręgosłupa lędźwiowego pod różnymi kątami. W obecności patologii będzie to wyraźnie widoczne. Dodatkowo diagnostykę przeprowadza się za pomocą zdjęcia rentgenowskiego, które należy wykonać w dwóch projekcjach, bocznym i prostym.

Aby leczyć hiperlordozę, musisz udać się do ortopedy, kręgowca lub chirurga. To oni specjalizują się w tej patologii..

Leczenie będzie zależeć od podstawowych przyczyn choroby. Jeśli został nabyty, to przede wszystkim należy zająć się eliminacją przyczyn, które doprowadziły do ​​takich konsekwencji. Do leczenia konieczna będzie zmiana łóżka i krzesła roboczego lub zakup specjalnych podkładek ortopedycznych do krzesła. Ponadto będziesz musiał nosić gorset ortopedyczny.

Leczenie nie obejdzie się bez specjalnego wychowania fizycznego. Ćwiczenia wybrane przez specjalistę będą musiały być wykonywane codziennie przez długi czas. Przy wrodzonej postaci hiperlordozy postawę koryguje się za pomocą gorsetu ortopedycznego, zestawu ćwiczeń terapeutycznych i zabiegów fizjoterapeutycznych.

Jeśli nie dojdzie do rozwoju hiperlordozy lędźwiowej lub nie zostanie przeprowadzone leczenie, skrzywienie może przejść do innych części kręgosłupa. Pojawi się zauważalny garb, osoba znacznie zmniejszy wysokość, a ponadto skrzywienie może wpływać na pracę narządów wewnętrznych. Ponadto hiperlordoza lędźwiowa grozi powikłaniami, takimi jak wysunięcie krążków międzykręgowych, uszczypnięcie nerwu kulszowego i przepuklina krążków międzykręgowych..

Aby zapobiec rozwojowi omawianej patologii wystarczy przestrzegać szeregu zaleceń, w szczególności konieczne jest prawidłowe utrzymywanie postawy, unikanie urazów kręgosłupa, regularny ostatni wysiłek fizyczny, powierzchnia łóżka musi być sztywna.

Autor: Petr Vladimirovich Nikolaev

Kręgarz, traumatolog ortopeda, terapeuta ozonowy. Metody leczenia: osteopatia, relaksacja poizometryczna, zastrzyki dostawowe, miękka technika manualna, masaż tkanek głębokich, technika uśmierzania bólu, kranioterapia, akupunktura, dostawowe podawanie leków.

Jakich ćwiczeń nie należy wykonywać przy skoliozie?

Co to jest hiperlordoza w odcinku lędźwiowym kręgosłupa

Hiperlordoza odcinka lędźwiowego kręgosłupa objawia się zauważalnym odchyleniem odcinka lędźwiowego do przodu. Powoduje to napięcie mięśni podczas chodzenia, co wpływa na chód osoby. Pożądane jest diagnozowanie i leczenie choroby na wczesnym etapie..

Przyczyny i rodzaje chorób

Rozpoznanie hiperlordozy lędźwiowej podejmuje się, gdy kąt kręgosłupa jest większy niż 45 stopni. Choroba może być wrodzona i nabyta. Wrodzony jest rzadki. Aby chronić inne narządy i układy przed uszkodzeniem, ważne jest jak najwcześniejsze rozpoznanie choroby..

Istnieje kilka form nabytej hiperlordozy:

  1. Krzywiczny. Choroba pojawia się bezpośrednio po urodzeniu lub rozwija się w pierwszym roku życia. Choroba pojawia się w wyniku niedoboru witaminy D, która jest niezbędna do prawidłowego wchłaniania wapnia.
  2. Paralityk. Rozwija się na tle osłabienia szkieletu mięśniowego, w którym mięśnie nie są w stanie normalnie naprawić kręgosłupa. Ten stan może wystąpić w przypadku porażenia mózgowego lub polio..
  3. Traumatyczny. Z reguły pojawia się u dorosłych po zwichnięciu biodra. W tym przypadku patologii towarzyszy pojawienie się chodu z pochyleniem ciała do przodu, a także charakterystyczne wyciągnięte kolana.
  4. Funkcjonalny. Ta forma występuje najczęściej u nastolatków. W ich wieku następuje intensywny wzrost tkanki kostnej. Masa mięśniowa po prostu nie ma czasu, aby rosnąć w tym samym tempie. W związku z tym wzrasta obciążenie amortyzacyjne odcinka lędźwiowego..
  5. Kompresja. W zdecydowanej większości przypadków występuje u osób starszych. Powodem jest osteochondroza, wrastanie kręgów w siebie, a także zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Dlatego dochodzi do deformacji, której towarzyszy wklęsłość odpowiedniej sekcji..

Główne przyczyny rozwoju hiperlordozy to:

  • różne urazy i siniaki;
  • konsekwencja interwencji chirurgicznych na kręgosłupie;
  • choroba układu mięśniowo-szkieletowego;
  • choroby kończyn dolnych;
  • choroby genetyczne.

Diagnostyka

Różne metody badawcze pozwalają nie tylko postawić diagnozę, ale także określić stopień uszkodzenia kręgosłupa. Głównym sposobem postawienia diagnozy jest wykonanie radiografii kręgosłupa lędźwiowego w dwóch projekcjach. Za pomocą tej procedury można zmierzyć kąt lordozy, a także stopień naruszenia biomechaniki narządu..

Dodatkowo można przepisać CT i MRI. Takie badania mogą ujawnić zmiany w dyskach i korzeniach kręgosłupa. Elektromiografia jest wykonywana w celu określenia niedożywienia. Na podstawie wyników i po zebraniu pełnej historii pacjenta lekarz przepisuje skuteczne leczenie.

Funkcje leczenia

Jeśli choroba występuje w wyniku pewnej choroby, na przykład krzywicy lub osteochondrozy, wówczas leczenie polega na wyeliminowaniu podstawowej patologii. Jeśli hiperlordoza kręgosłupa lędźwiowego powoduje ból, przepisuje się dodatkowe leki, które go eliminują.

Najskuteczniejszymi metodami zwalczania hiperlordozy są: ćwiczenia terapeutyczne, masaż, fizjoterapia, osteopatia, ozonoterapia oraz stosowanie specjalnych gorsetów.

Fizjoterapia

W leczeniu hiperlordozy konieczne jest wzmocnienie gorsetu mięśniowego pleców, a także utrzymanie równomiernego przeciągu. W tym celu zaleca się wykonanie zestawu ćwiczeń. Podstawowe zasady ćwiczeń fizjoterapeutycznych obejmują:

  1. Każde ćwiczenie z hantlami, które można wykonywać tylko w pozycji leżącej, aby zminimalizować obciążenie kręgosłupa.
  2. Zdolność do unikania nagłych ruchów i pionowego obciążenia kręgu lędźwiowego.
  3. Wykonywanie wszystkich ćwiczeń na obu kończynach tak, aby mięśnie napięte były symetrycznie.
  4. Poprawność wychowania fizycznego. Wykonując ćwiczenia na plecach, nogi powinny być ugięte w kolanach. W takim przypadku dolna część pleców nie będzie napięta..
  5. Kompleks gimnastyczny powinien obejmować zadania dla prasy.
  6. Ćwiczenia na szwedzkiej ścianie z hiperlordozą mogą być niebezpieczne. Zwłaszcza jeśli obejmują unoszenie nóg.

Terapia ozonem

Skutecznie leczyć hiperlordozę za pomocą procedury takiej jak terapia ozonem. Zabieg poprawia odporność i usprawnia procesy metaboliczne. Ta metoda zmniejsza ból i skurcze mięśni pleców.

W przypadku hiperlordozy stosuje się blokadę ozonową kręgosłupa. Z tego powodu mobilność wzrasta, a ból w tym obszarze prawie całkowicie znika..

Terapia manualna i masaż

Leczenie hiperlordozy masażem łagodzi napięcie mięśni, a także wzmacnia je i pomaga stworzyć muskularny gorset. Ponadto poprawiają się procesy metaboliczne w tkankach, a krążenie krwi jest normalizowane..

Najlepszą opcją leczenia hiperlordozy jest połączenie masażu i terapii ruchowej. W tym przypadku mięśnie kołyszą się i wzmacniają za pomocą gimnastyki, a masaż łagodzi nadmierne napięcie. Zaleca się odbywać kursy profilaktyczne dwa razy w roku..

Terapia manualna jest również bardzo skuteczna. Ale może to zrobić tylko doświadczony lekarz i dopiero po otrzymaniu skanów MRI lub CT. Pozwoli to uniknąć komplikacji, złagodzi ból i znormalizuje aktywność motoryczną kręgosłupa..

Farmakoterapia

Leczenie hiperlordozy za pomocą leków ma na celu złagodzenie bólu i skurczu. W celu złagodzenia bólu zaleca się wybieranie leków, takich jak Tylenol, Ibuprofen lub Naproksen. Ale nie zapominaj, że przyjmowanie środków przeciwbólowych ma negatywny wpływ na układ sercowo-naczyniowy, pokarmowy i nerwowy. Dlatego nie należy ich używać stale, zwłaszcza bez uprzedniej konsultacji ze specjalistą..

Oprócz środków przeciwbólowych przepisywane są leki przeciwzapalne, w tym Voltaren, Ketoprofen lub Indomethacin. Te maści i żele łagodzą stany zapalne i zmniejszają dyskomfort.

W przypadku długotrwałego i silnego bólu przepisuje się morfinę i tramadol. Leki te są odurzające, dlatego są przepisywane tylko wtedy, gdy ból nie może być rozwiązany za pomocą innych leków.

Interwencja operacyjna

Niektóre stany powodujące hiperlordozę mogą nie reagować na leczenie fizykoterapią, masażem lub gimnastyką. Dlatego wymagana będzie interwencja chirurgiczna. Laminotomia służy do zmniejszania nacisku z rdzenia kręgowego lub zakończeń nerwowych. To usuwa stałą część kręgów. Dodatkowo istnieje możliwość wymiany części tarcz na sztuczne..

Niezależnie od złożoności stanu pacjenta, lekarz przed zleceniem operacji zaleca oszczędne metody leczenia. W 90% przypadków unika się operacji.

Hiperlordoza kręgosłupa lędźwiowego jest poważną patologią, która powoduje ból i sztywność w ruchu. Leczenie hiperlordozy powinno być nadzorowane przez doświadczonego specjalistę. Stosowanie niesprawdzonych metod bez dokładnej diagnozy jest niebezpieczne dla zdrowia i może prowadzić do niepełnosprawności.


Aby Uzyskać Więcej Informacji Na Zapalenie Kaletki