Osteochondroza lędźwiowa - objawy i leczenie

Osteochondroza jest chorobą zwyrodnieniowo-dystroficzną kręgosłupa, w której zmienia się krążek międzykręgowy, po czym biorą udział w tym procesie ciała sąsiednich kręgów, stawów międzykręgowych i aparatu więzadłowego.

W każdej części kręgosłupa (jest ich tylko 5) proces degeneracyjny ma swoje „ulubione miejsce” i cechy manifestacji.

W okolicy lędźwiowej najczęściej występują zmiany w krążkach międzykręgowych, ponieważ to ten dział ma maksymalne obciążenie. To na niego wpływają wszystkie nasze złe ruchy, przysiady, podnoszenie ciężarów. Częstość występowania tej choroby nie zmniejsza się w czasie..

Dotykając ludzi powyżej 30 roku życia, osteochondroza prowadzi do zmniejszenia ich zdolności do pracy, a nawet do niepełnosprawności, jeśli nie są leczone na czas. Częściej mężczyźni chorują.

Istota choroby

Wszystkie kręgi, z wyjątkiem pierwszych dwóch kręgów szyjnych i wszystkich pięciu kręgów ogonowych, mają prawie taką samą strukturę: ciało, czyli solidną, gęstą strukturę o cylindrycznym kształcie i łuk składający się z kilku wyrostków.

Ciało jest połączone z łukiem za pomocą łukowatych belek kostnych - nóg; między nimi jest dziura zwana kręgowcem. Otwór kręgowy, składając się razem, tworzy kręgowy lub rdzeniowy kanał, w którym przechodzi rdzeń kręgowy.

Procesy kręgów, przebiegające w różnych kierunkach od łuku, tworzą między sobą różne nieaktywne stawy. A w dziurach między tymi, które schodzą w dół lub w górę i na boki, znajdują się nerwy rdzeniowe i naczynia krwionośne.

Po 30 latach życia wymiana wody w krążku międzykręgowym zaczyna się pogarszać, co powoduje rozwój procesu degeneracyjnego. W rezultacie jego włókniste ciało staje się cieńsze i bardziej kruche. Jądro miażdżyste jest zmuszone do poszerzania swoich granic i wykonuje „ruch” w kierunku, w którym część włóknista stawia mu najmniejszy opór - w kierunku kanału kręgowego. Rdzeń kręgowy lub nerwy z niego wychodzące są ściśnięte, rozwija się ich obrzęk. Dlatego pojawia się ból, a funkcje narządów, do których trafiały polecenia z tych obszarów.

W wyniku zmian w budowie krążka międzykręgowego substancja kręgu poddawana jest zwiększonemu ciśnieniu ze wszystkich położonych powyżej odcinków. Ucisk ten instruuje komórki kostne, aby przyspieszyły ich podział, co skutkuje pojawieniem się miejscowych „kolców” kostnych - osteofitów. Krążek międzykręgowy, jak każda chrząstka, nie może się zregenerować. Jeszcze bardziej naruszane są funkcje narządów od ściskania przez takie „ciernie”.

Przyczyny osteochondrozy lędźwiowej

Istnieje kilka teorii próbujących wyjaśnić pochodzenie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego:


  1. 1) Osteochondroza rozwija się w wyniku przedwczesnego rozwoju procesów starzenia krążków.
  2. 2) Przyczyną patologii jest ciągłe napięcie lub odwrotnie osłabienie mięśni podtrzymujących kręgosłup.
  3. 3) Nieprawidłowe obciążenie kręgosłupa, gdy tylko część połączenia między ciałami dwóch sąsiednich kręgów jest przeciążona.
  4. 4) Dziedziczna predyspozycja chrząstki dysku do rozwoju w niej procesów zwyrodnieniowych.
  5. 5) Uszkodzenie krążka przez jego własne przeciwciała, w wyniku czego zaburzone zostanie jego odżywianie.
Każda z tych teorii w pewnym stopniu wyjaśnia przyczynę rozwoju choroby. Proces ten rozpoczyna się pod wpływem takich czynników:

  • urazy pleców;
  • nadwaga;
  • intensywna aktywność fizyczna;
  • choroby i stany, w których zaburzony jest metabolizm w organizmie;
  • ciągłe noszenie niewygodnych butów;
  • niewłaściwa postawa;
  • wady kręgosłupa (skolioza, kifoza);
  • płaskostopie;
  • gruźlica kręgosłupa;
  • zapalenie szpiku;
  • zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa;
  • reumatoidalne zapalenie stawów;
  • cukrzyca;
  • zaburzenia hormonalne;
  • częsta hipotermia.
Zobacz także objawy osteochondrozy szyjki macicy.

Objawy osteochondrozy lędźwiowej

U kobiet i mężczyzn pierwszym objawem osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego jest ból pleców. Początkowo pojawia się tylko przy znacznym wysiłku fizycznym, znika podczas odpoczynku, a później martwi się nawet przy dość długim spacerze.

Ból może być ciągły, bolesny z natury lub może strzelać. Podaje pośladek, nogę, wewnętrzną stronę ud.

Wraz ze zmniejszeniem odległości między kręgami i dalszym zniszczeniem krążka międzykręgowego w okolicy lędźwiowej pojawiają się niezwykłe odczucia - zimno lub odwrotnie, ciepło. Ból pleców i nogi nasila się, pojawia się uczucie „gęsiej skórki”.

Jeśli proces postępuje, kręgosłup zaczyna się obracać wokół własnej osi z tworzeniem się lordozy i skoliozy; jądro miażdżyste jest wyciskane na bok. Przejawia się to objawami ucisku korzeni nerwów rdzeniowych i naczyń krwionośnych..

Rozwój osteochondrozy lędźwiowej i jej objawy będą się różnić w zależności od tego, który korzeń nerwu jest ściśnięty między kręgami. Im niżej zlokalizowany jest proces zwyrodnieniowy, tym bliżej stopy będzie zlokalizowany obszar, w którym znajdować się będą:


  • zmniejszona objętość ruchu mięśni;
  • zmniejszone odruchy ścięgniste;
  • czuć „gęsią skórkę”, „mrowienie”;
  • zmniejszyć ból, temperaturę i wrażliwość tkanek na wibracje.
Jeśli w proces zaangażowane są korzenie ogona końskiego (tak nazywa się kontynuacja rdzenia kręgowego w postaci wiązki korzeni nerwowych), objawia się to następującymi objawami:

  • nieznośny ból pleców;
  • utrata czucia lub bólu w jednej lub obu kończynach dolnych;
  • utrata czucia po wewnętrznej stronie ud;
  • nietrzymanie moczu lub zatrzymanie moczu;
  • zaparcie;
  • naruszenie funkcji menstruacyjnych u kobiet;
  • zmniejszone libido;
  • brak wrażliwości w okolicy zwieracza odbytnicy;
W ostatnim etapie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego ból nieustannie przeszkadza. Ma paraliż jednej lub dwóch kończyn dolnych, zanik mięśni nóg. Funkcje seksualne są upośledzone, obserwuje się nietrzymanie (lub zatrzymanie) moczu i kału.

Komplikacje

Diagnostyka osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego

Neurolog lub kręgowiec może postawić wstępną diagnozę na podstawie zgłoszonych reklamacji, a także na podstawie danych z badań:


  • skolioza, hipo- lub hiperlordoza;
  • bolesność podczas naciskania w niektórych punktach;
  • zmniejszony zakres ruchu w nodze;
  • asymetria pośladków;
  • krzywizna rombu Michaelisa.
Ostateczna diagnoza, a także stopień zaawansowania procesu zwyrodnieniowego i ewentualne powikłania pomogą ustalić takie badania:

  1. 1) badanie rentgenowskie. Jest to najmniej dokładna diagnoza, pozwalająca jedynie na postawienie diagnozy. Jedynie pośrednio można ocenić drożność kanału kręgowego i stopień uszkodzenia korzenia..
  2. 2) Tomografia komputerowa kręgosłupa lędźwiowego. Ta i kolejne metody nie tylko pomagają w diagnozie, ale także wizualizują stopień uszkodzenia kręgosłupa..
  3. 3) Rezonans magnetyczny tego oddziału.
Przeczytaj także, jak leczyć osteochondrozę klatki piersiowej.

Leczenie osteochondrozy lędźwiowej

Osteochondroza lędźwiowa wymaga kompetentnego i kompleksowego podejścia do leczenia, które będzie obejmowało taktykę zachowawczą i chirurgiczną.

Terapia lekowa - leczenie choroby koniecznie obejmuje przyjmowanie przez pacjenta takich grup leków:


  1. 1) Leki przeciwzapalne. W początkowych stadiach choroby można je stosować tylko w postaci maści: „Voltaren Emulgel”, „Diklak”. Później przechodzą na pigułki przeciwbólowe: Diklofenak, Indometacynę, Nurofen, Movalis. Nie można ich przyjmować, jeśli osoba cierpi na wrzód trawienny lub zapalenie żołądka. W takim przypadku odpowiednie są leki „Rofika”, „Celebrex” lub inne z tej samej grupy..
  2. 2) Środki zwiotczające mięśnie - leki, które pomagają rozluźnić mięśnie, które uległy skurczowi, próbując wyrównać kręgosłup. To jest „Midocalm”, „Sirdalud”.
  3. 3) Chondroprotectors. Leki te („Dona”, „Structum”, „Teraflex”, „Mukosat” i inne) można stosować tylko wtedy, gdy krążek międzykręgowy jest nadal obecny, to znaczy między trzonami kręgów znajduje się warstwa chrzęstna. Działanie tych leków opiera się na przywracaniu struktur dyskowych, jeśli dana osoba zajmuje im wystarczająco dużo czasu - około sześciu miesięcy, z powtarzającymi się kursami.
  4. 4) Witaminy z grupy B.: "Milgamma", "Neurorubin".

Terapia manualna i masaż

Bardzo skuteczne terapie, które pomagają rozluźnić napięte mięśnie i ujędrnić mięśnie paretyczne. Terapia manualna stwarza możliwość nadania kręgosłupowi pożądanej pozycji.

Ale to „narzędzie” powinno być w rękach profesjonalisty, a pomoc powinna być udzielana w oparciu o wyniki zdjęć tomograficznych i rentgenowskich. Metody stosuje się w podostrym stadium choroby.

Metody fizjoterapii

Kiedy stosuje się osteochondrozę:


  • amplipulse;
  • UHF;
  • magnetoterapia wysokoczęstotliwościowa.
Zabiegi te mają następujące działanie: przeciwbólowe, pobudzające, rozszerzające naczynia krwionośne, poprawiające ukrwienie chorego segmentu.

Terapia ruchowa i inne metody

Bez wykonywania specjalnych ćwiczeń wybranych przez lekarza leczenie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego jest nieskuteczne (patrz ćwiczenia dotyczące osteochondrozy). Kompleks dobierany jest nie tylko pod kątem przebiegu procesu w kręgosłupie, ale także na podstawie stadium - ostrego, podostrego lub regeneracyjnego - osteochondrozy.

Stosowane są również dodatkowe metody leczenia:


  • akupunktura;
  • hirudoterapia;
  • miostymulacja;
  • trakcja kręgosłupa.

Operacja

Operacja jest pokazana w przypadku:


  • zespół ogonowy;
  • sekwestracja przepukliny;
  • zespół bólu korzeniowego nie łagodzony przez NLPZ.
W tej chwili neurochirurdzy próbują uciekać się do małoinwazyjnej operacji - mikrodiscektomii, która jest wykonywana przy użyciu narzędzi mikrochirurgicznych. Można również wykonać małoinwazyjną nukleoplastykę krążka.

Zapobieganie osteochondrozie lędźwiowej

Z którym lekarzem się skontaktować w celu leczenia?

Jeśli po przeczytaniu artykułu przyjmiesz, że masz objawy charakterystyczne dla tej choroby, to powinieneś zasięgnąć porady ortopedy.

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego jest przewlekłą chorobą zwyrodnieniowo-dystroficzną odcinka lędźwiowego kręgosłupa, wpływającą na struktury krążków międzykręgowych i przyległych kręgów lędźwiowych.

Dotyczy to głównie osób w wieku produkcyjnym. Objawia się różnymi objawami, z których główne to ból w dolnej części pleców i nóg, ograniczenie ruchów w dolnej części pleców. Stosowane metody diagnostyczne to radiografia, tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny kręgosłupa lędźwiowego..

W tym artykule możesz dowiedzieć się więcej o przyczynach, objawach i metodach diagnozowania osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego.

Jaka jest istota choroby?

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego rozwija się w wyniku zniszczenia tkanki łącznej krążków międzykręgowych, trzonów sąsiednich kręgów, powierzchni stawowych stawów międzykręgowych i więzadeł. Wszystko to dzieje się z powodu zaburzeń metabolicznych pod wpływem stresu..

Na początku choroby rozpadają się glikoproteiny - złożone substancje będące połączeniem białek z polisacharydami. Substancje te decydują o jędrności i elastyczności tkanki łącznej. Ponadto proces rozciąga się na struktury kostne kręgosłupa przylegające do chrząstki. Takie procesy nazywane są degeneracyjno-dystroficznymi..

Pierwszy z rozwojem patologii cierpi na krążek międzykręgowy. Składa się z miazgopodobnego jądra i pierścienia włóknistego. Wraz z rozwojem osteochondrozy żelopodobna substancja jądra wysycha, tracąc właściwości amortyzujące sprężystość. Następnie włóknisty pierścień jest demontowany: powstają w nim pęknięcia lub pęknięcia, przez które substancja jądra może wyjść poza jego granice. Jednocześnie kręgi zaczynają doświadczać dużych obciążeń mechanicznych, co prowadzi do zwiększonego tworzenia się kości i tkanek włóknistych w miejscach zwiększonego obciążenia kręgosłupa oraz pojawienia się narośli kostnych - osteofitów.

Przyczyny rozwoju

Co powoduje osteochondrozę? Obecnie istnieje kilka teorii występowania:

  • teoria mechaniczna: być może głównym powodem powinno być regularne zwiększone obciążenie kręgosłupa. Dlatego osteochondroza to prawie obowiązkowa partia ładowarek, górników, budowniczych i osób o podobnych zawodach. Występowanie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego wiąże się głównie z pochylaniem się i podnoszeniem ciężarów, wymuszoną niewygodną postawą przy pracy;
  • innym czynnikiem rozwojowym może być niewłaściwa postawa, siedzenie w niewłaściwej pozycji, co jest szczególnie ważne dla pracowników umysłowych;
  • czasami rolę odgrywają dziedziczne cechy struktury kręgosłupa i odżywianie jego poszczególnych struktur;
  • teoria traumatyczna: każdy uraz kręgosłupa (nawet najmniejszy) może wywołać proces zwyrodnieniowy;
  • hormonalne zaburzenia metaboliczne i choroby endokrynologiczne mogą niekorzystnie wpływać na metabolizm w tkankach kręgosłupa i przyczyniać się do rozwoju osteochondrozy;
  • teoria wieku zakłada naturalne zużycie dysków w procesie życia.

Rzadko tylko jedna z tych teorii jest w stanie wyjaśnić występowanie osteochondrozy w każdym konkretnym przypadku. Częściej kilka czynników jest jednocześnie „winnych”.

Nadwaga odgrywa ważną rolę w występowaniu osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego, gdyż sama w sobie jest przeciążeniem dla kręgosłupa. Im wyższy wskaźnik masy ciała (stopień otyłości), tym zwykle wyraźniejsze są zmiany w kręgosłupie. Wśród innych powodów prowokujących pojawienie się osteochondrozy można zauważyć:

  • pasywny styl życia;
  • niewłaściwa dieta (fast food, nadmiar słodyczy, półprodukty: wszystko to prowadzi do braku równowagi pierwiastków śladowych) i braku płynu;
  • anomalie w strukturze kręgosłupa (na przykład obecność dodatkowego kręgu lędźwiowego);
  • ciągłe noszenie butów na wysokim obcasie;
  • ciąża (z powodu nadmiernego obciążenia kręgosłupa lędźwiowego);
  • nagłe zaprzestanie treningu u osób zawodowo uprawiających sport;
  • palenie i nadużywanie alkoholu: jako czynniki przyspieszające proces starzenia się organizmu.

Gradacja

Osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego jest procesem nieodwracalnym. Objawy choroby zależą od stopnia rozwoju patologii. Istnieją cztery stopnie:

  • I stopień - okres zmian i ruchu galaretowatego jądra wewnątrz krążka.
  • II stopień - okres zniszczenia pierścienia włóknistego.
  • III stopień - okres pęknięcia pierścienia włóknistego i uwolnienia substancji jądra miażdżystego poza jego granice z utworzeniem przepukliny dysku.
  • IV stopień - okres rozprzestrzeniania się procesu zwyrodnieniowego na kręgi z zajęciem stawów i więzadeł międzykręgowych. Rozwój artrozy stawów międzykręgowych (spondyloartroza).

Niektórzy autorzy wyróżniają trzy stopnie, ale we wszystkich przypadkach ich oznaczenie jest warunkowe i służy lepszemu zrozumieniu zachodzących procesów, ich związku z objawami i rokowaniem choroby.

Objawy

Głównym objawem osteochondrozy jest ból pleców, dolnej części pleców (lumbago), który jest podawany nodze wzdłuż nerwu kulszowego (rwa kulszowa).

Objawy pojawiają się w miarę postępu choroby, zwykle nie wcześniej niż w drugim stadium. Początkowo powstają z nagłymi ruchami, wysiłkiem fizycznym, a następnie zamieniają się w ciągłe bóle z zaostrzeniami. W ostatnich etapach ból pojawia się podczas kaszlu, kichania, tj. mała aktywność fizyczna.

Uciśnięte nerwy w wyniku osteochondrozy powodują zespół korzeniowy:

  • ból strzelający pojawia się w dolnej części pleców;
  • występuje naruszenie wrażliwości skóry na nogach;
  • słabe mięśnie;
  • zmniejszone odruchy ścięgniste;
  • mrowienie w nogach;
  • chłód kończyn dolnych i skurcz tętnic stóp;
  • naruszenie pocenia się.

Plecy tracą elastyczność, a zmiany pozycji ciała i wzrost obciążenia kręgosłupa powodują ból, zmuszając pacjenta do powstrzymania się od gwałtownych ruchów.

Procesy deformacji spowodowane osteochondrozą pociągają za sobą ograniczoną ruchomość, trudności w zginaniu, skurcze mięśni lędźwiowych.

Osteochondroza powoduje niestabilność kręgów. Pod obciążeniem odcinek lędźwiowy jest wypierany z kości krzyżowej, co może wywołać wadliwe działanie narządów wewnętrznych. Skutkami ubocznymi osteochondrozy mogą być drażliwość i osłabienie, zaburzenia snu, dyskomfort i utrata siły, zaburzenia układu moczowo-płciowego.

Efekty

Jednym z powikłań osteochondrozy jest wysunięcie krążków międzykręgowych.

Jest to początkowy etap przepukliny międzykręgowej, w którym krążki wystają poza kręgosłup bez pęknięcia zewnętrznej powłoki pierścienia włóknistego, ale z uszkodzeniem wewnętrznej.

Wielkość występu sięga 1-5 mm, co powoduje podrażnienie korzeni nerwowych, zespół bólowy, który pojawia się, gdy nerwy są podrażnione w różnych pozycjach ciała.

Występowi towarzyszą:

  • ból pleców;
  • sztywność;
  • Rwa kulszowa;
  • osłabienie mięśni nóg;
  • drętwienie;
  • mrowienie;
  • ból stóp;
  • palce u stóp;
  • dysfunkcja oddawania moczu.

Powikłania neuralgiczne (zespoły bólowe, sztywność, ograniczenie ruchomości, zespół lumbodynii, lumboischialgia) osteochondrozy są związane z tylnym wysunięciem krążka i podrażnieniem więzadła podłużnego tylnego.

Ponadto powikłania osteochondrozy obejmują:

  • przepuklina międzykręgowa;
  • Rwa kulszowa;
  • Przepuklina Schmorla;
  • spondyloartroza (artroza kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego);
  • spondyloza i osteofitoza (zagęszczenie, narośle kostne w kręgach);
  • migrena;
  • zwężenie kręgosłupa (niepełnosprawność);
  • mielopatia kompresyjna (ucisk rdzenia kręgowego);
  • niedowład stopy;
  • zespół ogona końskiego (ból, paraliż pośladków i nóg);
  • kalectwo.

Diagnostyka

Lekarz będzie mógł przewidzieć rozpoznanie osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego na podstawie dolegliwości pacjenta, wywiadu lekarskiego oraz obiektywnych danych z badania (szczególną uwagę zwraca się na badanie kręgosłupa). W celu wyjaśnienia diagnozy stosuje się:

  • RTG kręgosłupa lędźwiowego w dwóch projekcjach (czołowej i bocznej);
  • Tomografia komputerowa;
  • Rezonans magnetyczny.

Jak leczyć osteochondrozę kręgosłupa lędźwiowego?

Czas trwania i charakterystyka leczenia osteochondrozy lędźwiowo-krzyżowej zależy od wyników pomiarów diagnostycznych. We wczesnych stadiach rozwoju choroby wskazane jest leczenie zachowawcze. W przypadku bardziej złożonych zmian kręgosłupa stosuje się interwencję chirurgiczną.

Optymalny efekt terapeutyczny osiąga się poprzez kompleksową terapię, która obejmuje stosowanie miejscowych leków, fizjoterapię, masaż, gimnastykę prozdrowotną.

Farmakoterapia

Naukowcy co roku opracowują nowe leki, które pomagają powstrzymać objawy osteochondrozy lędźwiowo-krzyżowej. Istnieje pewna grupa leków, nazwy leków z tych grup lekarz dobiera indywidualnie.

  1. Niesteroidowe leki przeciwzapalne. Należą do nich Diclofenac, Meloxicam, Indomethacin, Nise. Skuteczny w leczeniu osteochondrozy II stopnia. Leki są stosowane w postaci tabletek, zastrzyków domięśniowych, maści, kapsułek i czopków doodbytniczych. Czasami, z zaostrzeniem patologii, lekarz może przepisać zastrzyki Lornoksykamu (do 16 mg / dobę).
  2. Chondroprotectors (Flexinovo, Teraflex, Collagen Ultra). Leki te są niezbędne, aby zatrzymać niszczące procesy w tkance chrzęstnej, które występują w początkowej fazie choroby..
  3. Leki rozszerzające naczynia krwionośne. Należą do nich kwas liponowy, pentoksyfilina, Actovegin. Zapobiegają zatorom, poprawiają krążenie krwi.
  4. Leki zwiotczające mięśnie (Mydocalm, Tetrazepam, Tolperyzon, Tizanidine). Środki pomagają zwiększyć napięcie mięśniowe, wyeliminować dyskomfort.
  5. Kompleksy witaminowo-mineralne (Calcium D3 Nycomed, Alfacalcidol). Przepisywany starszym pacjentom w celu poprawy wytrzymałości więzadeł i ścięgien.
  6. Miejscowe środki znieczulające. Jeśli ból jest zbyt silny, lekarz przepisze blokadę. Specjalną igłą wstrzykuje się w bolesne miejsce roztwór nowokainy lub lidokainy z hydrokortyzonem. Ból nie przeszkadza przez kilka tygodni, mijając zaraz po zablokowaniu.

Gimnastyka

Gimnastyka w osteochondrozie powinna obejmować tylko te ćwiczenia, które nie powodują dyskomfortu u pacjenta. Jeśli wykonaniu jakichś towarzyszy ból, warto do nich wrócić później, gdy poprawa stanu zdrowia kręgosłupa stanie się zauważalna. Konieczne jest również, aby nie dopuścić do zbyt dużego napięcia mięśni, stopniowo zwiększać obciążenie.

W ramach gimnastyki z osteochondrozą możesz wykonać następujące ćwiczenia:

  • z pozycji stojącej zegnij całe ciało w przód iw tył, w prawo iw lewo;
  • stań ​​na czworakach i zrób kilka kroków do przodu, a następnie wróć do pozycji wyjściowej, powtórz ćwiczenie kilka razy;
  • połóż się na płaskiej powierzchni i napnij mięśnie brzucha, przyciskając plecy do podłogi;
  • wyciągnij ręce za głowę i sięgnij po nie całym ciałem.

Fizjoterapia to jeden z najskuteczniejszych sposobów na pozbycie się osteochondrozy. Często porównywany jest do masażu, który daje krótkotrwały efekt. W końcu masażysta może rozciągnąć kręgosłup, ale jeśli mięśnie nie podpierają kręgów w żądanej pozycji, wkrótce ponownie pojawią się ból i deformacja.

Fizjoterapia osteochondrozy powinna odbywać się pod kierunkiem instruktora. Ważna jest poprawność ćwiczeń, dlatego lepiej wykonywać je przed lustrem. Aby uzyskać najlepsze rezultaty, ćwicz regularnie. Pozwala to kręgosłupowi na przywrócenie elastyczności, mobilności, normalizację metabolizmu w organizmie i utworzenie gorsetu mięśniowego..

Fizjoterapia

Fizjoterapia jest uważana za skuteczną metodę leczenia zachowawczego. Zastosowanie kilku rodzajów procedur fizjoterapeutycznych pomoże przyspieszyć powrót do zdrowia. Ale procedury fizjoterapeutyczne mają przeciwwskazania, nie można ich zignorować.

  • ostre stadia osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego;
  • choroby onkologiczne;
  • uszkodzenie skóry;
  • nieprawidłowe działanie ośrodkowego układu nerwowego.

Te metody leczenia są najczęściej stosowane:

  • elektroterapia - ekspozycja na słabe prądy elektryczne w celu poprawy krążenia krwi w tkankach;
  • magnetoterapia - wykorzystanie właściwości pola magnetycznego do odbudowy tkanek na poziomie komórkowym;
  • laseroterapia - kompleksowa aktywacja procesów biologicznych w tkankach kręgów i zakończeniach nerwowych;
  • terapia falą uderzeniową - poprawa mikrokrążenia i procesów metabolicznych w dotkniętych tkankach poprzez działanie fali akustycznej;
  • balneoterapia - wykorzystująca lecznicze właściwości wody mineralnej.

Zabiegi fizjoterapeutyczne nie tylko kilkakrotnie zwiększają skuteczność leczenia farmakologicznego, ale także przyczyniają się do uzdrowienia i wzmocnienia organizmu jako całości..

Masaż

Masaż na osteochondrozy jest tak samo skuteczny jak ćwiczenia fizjoterapeutyczne. Ale istnieje wiele przeciwwskazań, w tym ostry ból u pacjenta, obecność otwartych ran na ciele, choroby skóry i krwi. Masaż manualny będzie skuteczniejszy, co znacznie przewyższa masaż sprzętowy w swoim pozytywnym wpływie na układ nerwowy.

Zabieg ten łagodzi napięcie i bóle mięśni, pobudza krążenie i wzmacnia naczynia krwionośne. Wśród pozytywnych skutków, jakie masaż ma na organizm, jest także wzmocnienie układu odpornościowego i poprawa metabolizmu..

Interwencja chirurgiczna

Leczenie kręgosłupa za pomocą operacji stosuje się w szczególnie trudnych przypadkach - przy znacznych zaburzeniach neurologicznych, a także przy utracie kontroli nad kałem.

Podczas zabiegu chirurgicznego usuwa się źródło choroby i podejmuje działania stabilizujące kręgosłup. Okres pooperacyjny trwa kilka miesięcy.

Zapobieganie

Naucz się uważnie słuchać sygnałów ciała, odpoczywaj na czas i zmniejszaj obciążenie.

  1. Monitoruj swoją postawę, zwłaszcza gdy musisz długo siedzieć. Wybierz meble według wysokości, aby plecy były koniecznie obsługiwane.
  2. Unikaj długich obciążeń statycznych (siedząca, stojąca, zgięta pozycja), co godzinę rób sobie przerwę - wykonuj niewielkie ćwiczenia fizyczne lub po prostu chodź.
  3. Ćwicz, idź na basen, aby uformować gorset mięśniowy, rozciągnij się.
  4. W przypadku płaskich stóp wybierz odpowiednie buty i specjalne podpory podbicia.
  5. Popraw nadwagę.
  6. Staraj się prowadzić zdrowy tryb życia.
  7. Użyj materaca ortopedycznego i poduszki.
  8. Ubierz się stosownie do pogody, nie przechłodź, w razie potrzeby użyj wełnianego paska lub gorsetu.
  9. Chodź więcej: na przykład wysiądź z autobusu dwa przystanki wcześniej.
  10. Porzuć torbę na rzecz plecaka.
  11. Noś gorset do ciężkiej pracy.
  12. Podnosić ciężary płynnie, bez szarpnięć i ostrych zakrętów (możesz doznać kontuzji pleców).

Ważny. Dowiedz się, jak prawidłowo podnosić ciężary: nie możesz zginać się tak, aby w odcinku lędźwiowym kręgosłupa tworzyła się „dźwignia”. Podnosząc coś ciężkiego, musisz zgiąć nogi, a nie plecy: usiądź, weź przedmiot i stań z wyprostowanymi plecami.

Wraz z wiekiem rozwój osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego jest nieunikniony, objawom można zapobiec, leczenie można znacznie uprościć, zachowując ostrożność wobec siebie, aby nie obniżać jakości życia.

Osteochondroza lędźwiowa

Osteochondroza lędźwiowa jest chorobą przewlekłą, która rozwija się w wyniku procesu degeneracyjno-dystroficznego krążków międzykręgowych. Choroba jest powszechna i dotyka większość ludzi w wieku od 25 do 40 lat. Według statystyk ból pleców co najmniej raz w życiu doświadcza co druga osoba dorosła, natomiast w 95% przypadków jest to spowodowane osteochondrozą kręgosłupa.

Pacjenci z ciężką osteochondrozą lędźwiową, z uporczywym bólem i innymi objawami są uznawani za czasowo niepełnosprawnych. Jeżeli ich stan nie poprawi się w ciągu czterech miesięcy, rozstrzyga się kwestię powołania grupy osób niepełnosprawnych.

Osteochondroza lędźwiowa jest poważnym problemem medycznym i społecznym, ponieważ choroba dotyka głównie osoby w wieku najbardziej produkcyjnym, a ponadto przy braku leczenia może powodować powstanie przepukliny dysku.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Czynniki predysponujące do rozwoju osteochondrozy lędźwiowej to:

  • anomalie w strukturze kręgosłupa;
  • lumbarizacja - wrodzona patologia kręgosłupa, charakteryzująca się oddzieleniem od kości krzyżowej pierwszego kręgu i jego przekształceniem w szósty (dodatkowy) odcinek lędźwiowy;
  • sakralizacja jest wrodzoną patologią, w której piąty kręg lędźwiowy jest połączony z kością krzyżową;
  • asymetryczne ułożenie przestrzeni stawowych stawów międzykręgowych;
  • patologiczne zwężenie kanału kręgowego;
  • odbity ból spondiogenny (somatyczny i mięśniowy);
  • otyłość;
  • Siedzący tryb życia;
  • długotrwałe narażenie na wibracje;
  • systematyczny stres fizyczny;
  • palenie.

Niekorzystne obciążenia statyczno-dynamiczne w połączeniu z jednym lub kilkoma czynnikami ryzyka prowadzą do zmiany właściwości fizjologicznych jądra miażdżystego krążka włóknistego, który pełni rolę amortyzującą i zapewnia ruchomość kręgosłupa. Proces ten opiera się na depolimeryzacji polisacharydów, co prowadzi do utraty wilgoci w tkance galaretowatego rdzenia. W rezultacie jądro miażdżyste, a wraz z nim włóknisty dysk, tracą swoje właściwości sprężyste. Dalsze naprężenia mechaniczne powodują wystawanie pierścienia włóknistego, który utracił swoją elastyczność. Zjawisko to nazywa się wypukłością. W jądrze włóknistym pojawiają się pęknięcia, przez które wypadają fragmenty jądra miażdżystego (wypadanie, przepuklina dysku).

Długotrwała kompresja korzeni nerwowych unerwiających z czasem niektóre narządy jamy brzusznej prowadzi do pogorszenia ich funkcjonowania.

Niestabilności odcinka kręgosłupa towarzyszą reaktywne zmiany w organach sąsiednich kręgów, stawach międzykręgowych, rozwija się współistniejąca spondyloartroza. Znaczny skurcz mięśni, na przykład na tle aktywności fizycznej, prowadzi do przemieszczenia trzonów kręgów i uwięzienia korzeni nerwowych wraz z rozwojem zespołu korzeniowego.

Inną przyczyną bólu i objawów neurologicznych w osteochondrozie lędźwiowej mogą być osteofity - wyrostki kostne na wyrostkach i trzonach kręgów, powodujące zespół korzeniowy lub mielopatię kompresyjną (ucisk rdzenia kręgowego).

Formy choroby

W zależności od tego, które struktury są zaangażowane w proces patologiczny, osteochondroza lędźwiowa objawia się klinicznie następującymi zespołami:

  • odruch - lumbodynia, lumboishalgia, lumbago; rozwijać się na tle odruchowego przeciążenia mięśni pleców;
  • kompresja (rdzeniowa, naczyniowa, korzeniowa) - kompresja (kompresja) rdzenia kręgowego, naczyń krwionośnych lub korzeni nerwowych prowadzi do ich rozwoju. Przykładami są rwa kulszowa, radiculoischemia.

Objawy osteochondrozy lędźwiowej

W przypadku osteochondrozy lędźwiowej objawy są określane przez struktury zaangażowane w proces patologiczny.

Lumbago występuje pod wpływem hipotermii lub fizycznego przeciążenia, a czasami bez wyraźnego powodu. Ból pojawia się nagle i ma charakter strzelania. Nasila się podczas kichania, kaszlu, obracania ciała, ćwiczeń, siedzenia, stania, chodzenia. W pozycji leżącej odczucia bólu są znacznie osłabione. Zachowana zostaje czułość i refleks, zmniejsza się zakres ruchu w odcinku lędźwiowym. Podczas badania palpacyjnego obserwuj:

  • bolesność w okolicy lędźwiowej;
  • skurcz mięśni przykręgosłupowych;
  • spłaszczenie lordozy lędźwiowej, które w wielu przypadkach łączy się ze skoliozą.

Zespół napięcia korzenia nerwu z lumbago jest negatywny. Podnosząc prostą nogę, pacjenci zauważają wzrost bólu w okolicy lędźwiowej, a nie ich pojawienie się w wyprostowanej kończynie dolnej.

Często przy osteochondrozie lędźwiowej obserwuje się nawrót ataków bólu, które za każdym razem stają się bardziej intensywne i długotrwałe.

W przypadku lumbodynii obraz kliniczny przypomina lumbago, jednak w ciągu kilku dni następuje wzrost natężenia bólu.

W przypadku lędźwiowo-bólowego bólu kręgosłupa pacjenci skarżą się na ból w okolicy lędźwiowej, który promieniuje do jednej lub obu kończyn dolnych. Ból rozprzestrzenia się na pośladki i tył uda i nigdy nie dociera do stóp. W przypadku lumboishalgii charakterystyczne są zaburzenia naczynioruchowe:

  • zmiany temperatury i koloru skóry kończyn dolnych;
  • uczucie gorąca lub chłodu;
  • zaburzenia krążenia.

Rozwój zespołów kompresji lędźwiowej objawia się klinicznie następującymi objawami:

  • hipalgezja skórna;
  • bóle strzeleckie;
  • osłabienie lub całkowita utrata głębokich odruchów;
  • niedowład obwodowy.

W przypadku zespołów kompresyjnych ból nasila się wraz ze zginaniem tułowia, kichaniem i kaszlem.

Diagnostyka

Diagnozę osteochondrozy lędźwiowej przeprowadza się na podstawie danych z obrazu klinicznego choroby, laboratoryjnych i instrumentalnych metod badawczych.

W badaniach krwi na tle osteochondrozy lędźwiowej można zauważyć:

  • obniżenie stężenia wapnia;
  • zwiększona ESR;
  • zwiększone poziomy fosfatazy alkalicznej.

W diagnostyce osteochondrozy lędźwiowej dużą wagę przywiązuje się do badania rentgenowskiego kręgosłupa.

Długotrwała kompresja korzeni nerwowych unerwiających z czasem niektóre narządy jamy brzusznej prowadzi do pogorszenia ich funkcjonowania.

Objawy RTG potwierdzające diagnozę to:

  • zmiana konfiguracji segmentu, którego dotyczy problem;
  • pseudospondylolisthesis (przemieszczenie sąsiednich kręgów);
  • odkształcenie płytek zamykających;
  • spłaszczenie krążka międzykręgowego;
  • nierówna wysokość krążka międzykręgowego (objaw spacerówki), co wiąże się z asymetrycznym napięciem mięśniowym.

Ponadto w diagnostyce osteochondrozy lędźwiowej, jeśli jest to wskazane, stosuje się:

  • mielografia, rezonans komputerowy lub rezonans magnetyczny - są niezbędne w przypadku utrzymujących się objawów, rozwoju deficytów neurologicznych;
  • scyntygrafia (badanie kumulacji fosforu w układzie kostnym, oznaczona tech-99) - wykonywana przy podejrzeniu guza lub procesu infekcyjnego, urazu kręgosłupa.

Diagnozę różnicową osteochondrozy lędźwiowej przeprowadza się w przypadku następujących chorób:

  • kręgozmyk;
  • dyshormonalna spondylopatia;
  • zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa);
  • procesy zakaźne (zapalenie dysku, zapalenie kości i szpiku kręgosłupa);
  • procesy nowotworowe (guz pierwotny kręgosłupa lub zmiany przerzutowe);
  • reumatoidalne zapalenie stawów;
  • deformujące zapalenie kości i stawów stawu biodrowego;
  • ból odbity (choroby narządów wewnętrznych i dużych naczyń krwionośnych).

Leczenie osteochondrozy lędźwiowej

W przypadku osteochondrozy lędźwiowej zwykle stosuje się następujące taktyki leczenia:

  • odpoczynek w łóżku przez 2-3 dni;
  • trakcja dotkniętego odcinka kręgosłupa;
  • wzmocnienie mięśni pleców i brzucha (tworzenie tzw. gorsetu mięśniowego);
  • wpływ na patologiczne procesy mięśniowo-powięziowe i miotoniczne.

Lumbago występuje pod wpływem hipotermii lub fizycznego przeciążenia, a czasami bez wyraźnego powodu.

W większości przypadków przeprowadza się zachowawcze leczenie osteochondrozy lędźwiowej, w tym:

  • znieczulenie infiltracyjne mięśni roztworem środków miejscowo znieczulających, na przykład 2% roztworem noworodiny;
  • przyjmowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych;
  • przyjmowanie środków odczulających;
  • terapia witaminowa;
  • przyjmowanie środków uspokajających i przeciwdepresyjnych;
  • terapia manualna, masaż;
  • fizjoterapia;
  • akupunktura;
  • relaksacja poizometryczna.

Bezwzględne wskazania do operacyjnego leczenia osteochondrozy lędźwiowej to:

  • ostry lub podostry ucisk rdzenia kręgowego;
  • rozwój zespołu ogona końskiego, charakteryzującego się dysfunkcjami narządów miednicy, zaburzeniami czucia i ruchu.

Ćwiczenia terapeutyczne osteochondrozy lędźwiowej

W kompleksowym leczeniu osteochondrozy lędźwiowej istotną rolę odgrywa fizjoterapia. Regularne ćwiczenia pozwalają na normalizację napięcia mięśni przykręgosłupowych, usprawnienie procesów metabolicznych w tkankach dotkniętych procesem patologicznym, a dodatkowo uformować dobrze rozwinięty gorset mięśniowy, który może podeprzeć kręgosłup w prawidłowej pozycji, odciążyć od niego niepotrzebne obciążenia statyczne.

Aby gimnastyka z osteochondrozą lędźwiową przyniosła jak największy efekt, należy przestrzegać następujących zasad:

  • regularność zajęć;
  • stopniowy wzrost intensywności aktywności fizycznej;
  • unikanie przepracowania podczas zajęć.

Wykonywanie fizykoterapii powinno odbywać się pod okiem doświadczonego instruktora, który dobierze ćwiczenia najbardziej efektywne dla danego pacjenta i kontroluje poprawność ich wykonania.

Według statystyk ból pleców co najmniej raz w życiu doświadcza co druga osoba dorosła, natomiast w 95% przypadków jest to spowodowane osteochondrozą kręgosłupa.

Oprócz zajęć z instruktorem należy codziennie wykonywać zestaw ćwiczeń porannych, w skład którego wchodzą ćwiczenia specjalne na osteochondrozy lędźwiowe.

  1. Rozluźnienie i skurcz mięśni brzucha. Pozycja wyjściowa to stanie, stopy rozstawione na szerokość barków, ręce opuszczone do tułowia. Weź spokojny oddech, rozluźniając mięśnie przedniej ściany brzucha. Podczas wydechu maksymalnie wciągnij brzuch, napinając mięśnie brzucha. Ćwiczenie należy powtarzać do momentu pojawienia się lekkiego zmęczenia..
  2. Ruchy głowy ze zgięciem kręgosłupa. Pozycja wyjściowa to klęczenie, spoczywanie na podłodze z wyciągniętymi rękami, plecy proste. Powoli podnieś głowę i ugnij się w plecach. Przytrzymaj w tej pozycji przez kilka sekund, a następnie płynnie wróć do pierwotnej pozycji. Powtórz co najmniej 10-12 razy.
  3. "Wahadło". Pozycja wyjściowa to leżenie na plecach, ramiona wzdłuż ciała, nogi ugięte pod kątem prostym w stawach kolanowych i biodrowych. Obracaj nogi w prawo iw lewo, wykonując ruchy wahadłowe, próbując dosięgnąć podłogi. W takim przypadku łopatek nie można oderwać od podłogi.
  4. "Łódź". Pozycja wyjściowa leżąca na brzuchu, ręce wyciągnięte do przodu. Oderwij górną część ciała i nogi od podłogi, zginając się z tyłu. Utrzymaj tę pozycję przez 5-6 sekund i powoli wróć do pozycji wyjściowej. Uruchom 10 razy.

Potencjalne konsekwencje i komplikacje

Główne powikłania osteochondrozy lędźwiowej to:

  • powstanie przepukliny międzykręgowej;
  • dystonia wegetatywna;
  • kręgozmyk, kręgozmyk;
  • osteofitoza;
  • spondyloartroza;
  • zwężenie kanału kręgowego, powodujące ucisk rdzenia kręgowego i może powodować trwałe kalectwo i obniżenie jakości życia.

Długotrwały ucisk korzeni nerwowych unerwiających z czasem niektóre narządy jamy brzusznej prowadzi do pogorszenia ich funkcjonowania. W rezultacie pacjenci doświadczają dysfunkcji jelit (zaparcia, biegunka, wzdęcia) i narządów miednicy (zaburzenia moczu, zaburzenia erekcji, oziębłość, bezpłodność).

Prognoza

Zespół bólowy z osteochondrozą lędźwiową występuje w postaci remisji i zaostrzeń. Lumbago trwa 10-15 dni, po czym poprawia się stan pacjenta, ból ustępuje. Korzystnemu wynikowi można zapobiec dzięki towarzyszącym chorobom wtórnym. Często przy osteochondrozie lędźwiowej obserwuje się nawrót ataków bólu, które za każdym razem stają się bardziej intensywne i długotrwałe.

Fizjoterapia odgrywa znaczącą rolę w kompleksowym leczeniu osteochondrozy lędźwiowej..

Pacjenci z ciężką osteochondrozą lędźwiową, z uporczywym bólem i innymi objawami są uznawani za czasowo niepełnosprawnych. Jeżeli ich stan nie poprawi się w ciągu czterech miesięcy, rozstrzyga się kwestię powołania grupy osób niepełnosprawnych.

Zapobieganie

Zapobieganie rozwojowi osteochondrozy kręgosłupa polega na następujących działaniach:

  • rzucić palenie;
  • normalizacja masy ciała;
  • poprawa ogólnej kondycji fizycznej, aktywny tryb życia;
  • unikanie warunków prowokacyjnych (podnoszenie ciężarów, nagłe ruchy, skręty, zgięcia).

Osteochondroza kręgosłupa: przyczyny i leczenie

Aż 76% ludzi rocznie doświadcza bólu pleców [1]. Statystyki te dotyczą osób w każdym wieku i wszystkich zawodów. Przyczyny bólu mogą być różne, jedną z nich jest osteochondroza kręgosłupa. Ze względu na siedzący tryb życia coraz częściej dochodzi do osteochondrozy kręgosłupa i nie zawsze da się ją pokonać samodzielnie. Porozmawiajmy o tym, dlaczego tak się dzieje i jak sobie z tym radzić.

Co to jest osteochondroza kręgosłupa

Istnieje kilka różnych poglądów na tę definicję. Niektórzy eksperci uważają, że bardziej poprawne jest użycie wspólnej nazwy - ból grzbietu lub niespecyficzny ból pleców. Trudności w zdefiniowaniu wiążą się również z tym, że przy tej chorobie pracuje wielu różnych specjalistów - neurolodzy, ortopedzi, neurochirurdzy i lekarze pierwszego kontaktu. Czasami osoba, u której zdiagnozowano osteochondrozę kręgosłupa, zwraca się do kardiologa, ponieważ objawy choroby są bardzo podobne do bólu serca.

Termin „osteochondroza kręgosłupa” został zaproponowany przez Hildebrandta w 1933 r. Jako wieloczynnikowa choroba zwyrodnieniowa odcinka ruchu kręgosłupa (zgodnie z definicją Popelyansky'ego). Co to jest segment ruchu kręgosłupa? Są to dwa kręgi położone jeden nad drugim, a między nimi znajduje się krążek międzykręgowy. Dzięki tej artykulacji kręgosłup człowieka może się zginać i rozkręcać, zginać i skręcać. Ale w wyniku różnych przyczyn krążki międzykręgowe tracą swoje właściwości, ulegają degeneracji, następnie stopniowo zmiany wpływają na same kręgi. Oznacza to, że istotą osteochondrozy kręgosłupa jest stopniowe niszczenie krążków międzykręgowych.

Osteochondroza może rozwinąć się w dowolnej części kręgosłupa.

Ze względu na duże obciążenie najczęściej występuje osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego. Objawy to:

  • ból w dole pleców, który może być ostry lub tępy, uporczywy, może nasilać się podczas ruchu;
  • ból może dotyczyć nóg, narządów miednicy i kości krzyżowej;
  • w ciężkich przypadkach, upośledzonej wrażliwości lub ruchomości, może wystąpić atrofia mięśni kończyn dolnych.

Drugim najczęstszym jest osteochondroza kręgosłupa szyjnego, która częściej wiąże się z długotrwałym niewygodnym ułożeniem głowy, na przykład podczas pracy przy komputerze lub z dokumentami. Osteochondroza kręgosłupa szyjnego objawia się następującymi objawami:

  • bóle głowy i zawroty głowy, migreny;
  • zaburzenia widzenia lub słuchu, migające „muchy” przed oczami;
  • ból może promieniować do tyłu głowy, ramion, obojczyka;
  • możliwe naruszenie wrażliwości w rękach.

Rzadziej osteochondroza dotyka kręgosłupa piersiowego, ponieważ kręgi są ze sobą nieaktywnie połączone. Zmiana w tym obszarze może być zamaskowana jako choroba serca lub płuc. Objawy osteochondrozy klatki piersiowej kręgosłupa:

  • ból pleców na poziomie łopatek, w klatce piersiowej, który może się nasilać podczas zginania, obracania, podczas wdechu lub wydechu;
  • zaburzenia wrażliwości skóry.

Niezależnie od poziomu zmiany, ból w osteochondrozie kręgosłupa może nasilać się podczas uciskania tych kręgów, które są zaangażowane w proces.

Po porażce kilku oddziałów możemy od razu mówić o powszechnej osteochondrozie kręgosłupa.

Czynniki ryzyka i przyczyny choroby

Kręgosłup ma dużą wytrzymałość, a rozwój choroby wymaga jednoczesnego działania kilku czynników prowokujących. Ważne jest, aby zrozumieć, że na większość, jeśli nie na wszystkie z tych czynników może wpływać pacjent, a tym samym zmniejsza się prawdopodobieństwo wystąpienia choroby..

  • brak ruchu - pogarsza to ukrwienie, a co za tym idzie odżywienie wszystkich elementów kręgosłupa;
  • nadmierna aktywność fizyczna jest również szkodliwa i może uszkodzić krążki międzykręgowe;
  • długotrwały pobyt w niewłaściwej, niefizjologicznej pozycji - niewłaściwa wysokość stołu roboczego lub krzesła prowadzi do tego, że człowiek jest zmuszony do ciągłego pochylania głowy, pochylania się;
  • stres - nadmierne napięcie mięśni może prowadzić do kompresji naczyń odżywiających kręgosłup;
  • nadwaga;
  • palenie upośledza mikrokrążenie we wszystkich tkankach ciała;
  • Niedostateczne spożycie wody i białka wpływa m.in.na stan krążków międzykręgowych.

Bezpośrednie przyczyny osteochondrozy kręgosłupa nie zawsze są oczywiste, ale można wyróżnić następujące opcje:

  • dziedziczna predyspozycja - genetycznie zaprogramowane cechy tkanki chrzęstnej i kostnej, w których proces zużycia jest szybszy;
  • urazy kręgosłupa - w miejscu urazu mogą rozwinąć się różne powikłania, w tym osteochondroza;
  • zagrożenia zawodowe, takie jak wibracje;
  • narażenie na infekcje lub chemikalia;
  • naturalne starzenie się organizmu.

Osoby wykonujące różne zawody są zagrożone rozwojem osteochondrozy kręgosłupa. Są to budowniczowie i sportowcy, chirurdzy i pracownicy biurowi.

Etapy osteochondrozy i możliwe powikłania

Osna zaproponował opis czterech etapów osteochondrozy kręgosłupa w 1971 roku. Nie służą do postawienia diagnozy, ale pozwalają zrozumieć, jak postępuje choroba..

  1. Dyski międzykręgowe stają się mniej elastyczne. Dysk może być lekko zdeformowany, a wewnętrzne jądro miazgi przemieszcza się w obrębie dysku. Ten etap albo nie objawia się w żaden sposób, albo pojawiają się drobne bóle.
  2. W drugim etapie w dysku mogą pojawić się pęknięcia, a otaczające go więzadła osłabiają się. Połączenie kręgów staje się niestabilne. Występują napady ostrego bólu z niepełnosprawnością.
  3. Trzeci etap charakteryzuje się całkowitym uszkodzeniem krążka międzykręgowego. Kiedy jądro miażdżyste opuszcza dysk, dochodzi do przepukliny krążka międzykręgowego. Może wystąpić deformacja kręgosłupa lub uszczypnięcie korzeni nerwowych.
  4. Na czwartym etapie dotyczy to otaczających tkanek - kręgów, więzadeł, błon rdzeniowych. W rezultacie segment kręgosłupa może całkowicie stracić mobilność..

W wyniku osteochondrozy kręgosłupa w niektórych przypadkach pojawiają się różne komplikacje. Problemy z krążkami międzykręgowymi, przepuklinami i wypukłościami mogą prowadzić do zwężenia kanału kręgowego, ucisku rdzenia kręgowego i niepełnosprawności.

W zależności od stopnia uszkodzenia możliwe są różne problemy z zajęciem korzeni nerwowych. Są to nerwobóle międzyżebrowe, upośledzona wrażliwość i funkcja motoryczna kończyn górnych i dolnych, zaburzenia w funkcjonowaniu narządów wewnętrznych. Zapalenie nerwu kulszowego lub rwa kulszowa nie tylko powoduje silny ból, ale może również prowadzić do chorób miednicy i bezpłodności.

Oprócz korzeni nerwowych w osteochondrozie można wycisnąć naczynia kręgowe. Jeśli przepływ krwi w tętnicach kręgowych, które biegną w odcinku szyjnym kręgosłupa i odżywiają mózg, jest zaburzony, mogą wystąpić zaburzenia mózgu, problemy ze wzrokiem lub słuchem, oddychaniem lub pracą serca..

Podejścia do diagnostyki i leczenia osteochondrozy: metody konwencjonalne i alternatywne

W ramach medycyny oficjalnej diagnoza osteochondrozy obejmuje badanie przez neurologa w celu określenia stopnia uszkodzenia korzeni nerwowych, sprawdzenie odruchów i wrażliwości.

Spośród metod instrumentalnych można zastosować:

  • USG naczyń może ujawnić stopień zaburzeń krążenia, na przykład w tętnicach kręgowych;
  • radiografia kręgosłupa;
  • CT wykorzystuje również metody rentgenowskie, ale pozwala na zbudowanie trójwymiarowego obrazu badanego obszaru, ujawniającego nawet niewielkie przemieszczenia kręgów;
  • MRI specjalizuje się w badaniu tkanek miękkich, pozwala ocenić stan rdzenia kręgowego, uwidocznić wewnętrzną strukturę krążka międzykręgowego.

Do diagnostyki różnicowej, badań laboratoryjnych, ogólnej analizy krwi i moczu stosuje się wskaźniki metabolizmu wapnia.

Terapia osteochondrozy jest złożona..

  • Pierwszym i bardzo ważnym narzędziem w leczeniu osteochondrozy jest styl życia. Normalizacja warunków pracy, umiarkowany i regularny wysiłek fizyczny oraz zdrowy sen znacząco poprawiają stan pacjentów.
  • W przypadku farmakologicznego leczenia osteochondrozy kręgosłupa neurolog lub lekarz rodzinny może przepisać leki. Najczęściej przepisywane są niesteroidowe leki przeciwzapalne - jest to standard leczenia osteochondrozy kręgosłupa. Zmniejszają ból i stany zapalne. Środki zwiotczające mięśnie pomagają zmniejszyć skurcz mięśni. Witaminy i przeciwutleniacze są przepisywane w celu ochrony tkanki nerwowej przed uszkodzeniem. Jednak wszelkie leki mają skutki uboczne, na przykład NLPZ mogą negatywnie wpływać na żołądek.
  • Oprócz leków stosuje się fizjoterapię, na przykład masaż przy osteochondrozy kręgosłupa, a także terapię manualną. W przypadku ciężkich powikłań osteochondrozy może być wymagana operacja, ale jest ona przepisywana tylko wtedy, gdy nie ma efektu długotrwałego leczenia zachowawczego.

Leczenie osteochondrozy w medycynie klasycznej w większości przypadków jest procesem długotrwałym i może mieć negatywny wpływ na zdrowie człowieka. Tak więc szereg leków, w szczególności przeciwbólowych i zwiotczających mięśnie (zwłaszcza o działaniu uspokajającym), może uzależniać, a niektóre leki negatywnie wpływają na funkcjonowanie przewodu pokarmowego. Alternatywnie można rozważyć metody stosowane np. W tradycyjnej medycynie chińskiej..

Medycyna tradycyjna w Chinach jest bardzo popularna na całym świecie, w wielu krajach istnieją specjalne ośrodki i szkolenia. Podejścia i metody terapii w Niebiańskim Imperium różnią się od zwykłego europejskiego poglądu na diagnostykę i leczenie chorób. Wszystkie choroby uważa się za zaburzenie równowagi i ruch energii Chi w organizmie, a środki terapeutyczne mają na celu przywrócenie tej równowagi. W Chinach stosuje się różne zioła lecznicze, składniki pochodzenia zwierzęcego, minerały, a także różne metody stymulacji zewnętrznej, takie jak akupunktura i akupresura. Techniki te mają szeroki zakres wskazań i minimalną liczbę skutków ubocznych..

Akupunktura

Synonimiczne nazwy tej metody to akupunktura, refleksologia. Zasada zabiegu akupunktury polega na umieszczaniu igieł w bioaktywnych punktach. Każdy punkt jest powiązany z narządem, na który ma wpływać. Refleksoterapia pozwala złagodzić napięcie i skurcze mięśni, działa znieczulająco, pomaga zmniejszyć ból. Metoda jest bezpieczna, ponieważ większość lekarzy używa sterylnych jednorazowych igieł. W przypadku używania igieł pokrytych złotem lub srebrem należy je wysterylizować. Odczucia podczas zabiegu zależą od indywidualnej wrażliwości, pacjent może odczuwać mrowienie lub drętwienie. Ważne jest, aby zabieg wykonywał wysoko wykwalifikowany specjalista z dużym doświadczeniem. Nieprawidłowe włożenie igieł będzie bezużyteczne, a nawet szkodliwe. W niektórych przypadkach akupunktura łączy się z ekspozycją na niskie dawki prądu elektrycznego.

Moksoterapia

Jest to specyficzna metoda oddziaływania na punkty aktywne za pomocą specjalnych cygar piołunu. Zasada działania jest podobna do akupunktury i często jest stosowana w połączeniu. Tlące się cygaro jest instalowane na ciele w specjalnym drewnianym domku, podczas gdy punkty aktywne są podgrzewane. Piołun ma działanie dezynfekujące, kojące i relaksujące.

Metoda ta jest bezpieczna, gdyż tląca się część cygara nie styka się ze skórą, chociaż w niektórych częściach Chin stosuje się metody bezpośrednie działające na skórę..

Masaż

Masaż leczniczy w Chinach jest praktykowany przez kilka różnych szkół. Używają technik rotacyjnych, kliknięć jednym palcem i technik terapii manualnej. Tradycyjne techniki masażu pozwalają ćwiczyć mięśnie i stawy, a także działają pośrednio na inne narządy i tkanki, pomagają wzmocnić mechanizmy obronne organizmu.

Qigong

Tradycyjna chińska gimnastyka, podobnie jak masaż, ma kilka szkół. Ruchy Qigong, płynne, rozciągające i skręcające, są świetne jako ćwiczenia dla kręgosłupa przy osteochondrozie. Techniki Qigong nie wymagają specjalnego sprzętu i można je wykonywać w domu. Jednak wcześniej najlepiej dobrać odpowiednie ćwiczenia z lekarzem, a także wypracować poprawną technikę pod okiem wykwalifikowanego specjalisty..

Poziom nauki i medycyny w Chinach jest bardzo wysoki, połączenie tradycji i innowacji daje niesamowite rezultaty. Przykładem osiągnięć chińskiej nauki są metody terapii DNA i szczepionki DNA - to metody, które są obecnie wykorzystywane do opracowywania terapii przeciwnowotworowych i walki z HIV..

Zapobieganie

Niezależnie od wybranych metod leczenia równie ważną rolę odgrywa profilaktyka osteochondrozy. Co można zrobić dla zdrowia kręgosłupa:

  • pić wystarczającą ilość wody;
  • kontrolować wagę, nie przejadać się;
  • w razie potrzeby wybierz odpowiednie buty - wkładki ortopedyczne;
  • wybierz dobry materac do spania, który nie jest zbyt miękki i zapewnia wystarczające podparcie dla kręgosłupa;
  • spożywaj pokarmy bogate w kolagen (ryby, indyk, galaretka, różne galaretki);
  • wykonywać regularne ćwiczenia;
  • dostosuj wysokość biurka i krzesła do swojego wzrostu.

Jeśli chodzi o alternatywne metody zapobiegania, to masaż, qigong i akupunktura sprawdziły się dobrze - z powodów całkiem zrozumiałych i opisanych powyżej..

Należy pamiętać, że ból pleców można i należy leczyć. Nie musisz czekać na pierwsze oznaki choroby, aby zmienić Twój styl życia. Możesz teraz wstać od komputera, rozprostować szyję, włączyć spacery lub masaż do listy rzeczy do zrobienia. A jeśli osteochondroza kręgosłupa stała się problemem utrudniającym życie w spokoju, to wspólne wysiłki nauki i medycyny tradycyjnej pomogą przywrócić zdrowie i radość z ruchu..

Do jakiego centrum medycznego możesz się udać w celu leczenia kręgosłupa?

Leczenie chorób w tradycyjnej medycynie chińskiej ma na celu poprawę stanu zdrowia całego organizmu. W przypadku osteochondrozy kręgosłupa refleksologia może być stosowana w połączeniu z wieloma osiągnięciami tradycyjnej medycyny. Jednak dobra praktyka wymaga głębokiej wiedzy..

Przykładem kliniki, w której połączono wielowiekową wiedzę i doświadczenie, jest centrum medyczne TAO. Przyjmują tu wysoko wykwalifikowani chińscy lekarze pierwszej i najwyższej kategorii, specjaliści w swojej dziedzinie. Przychodzą na polecenie i dzięki wyłącznemu kontraktowi kliniki z Uniwersytetem Henan. Lekarze kliniki TAO posiadają wiedzę, którą można zdobyć tylko w ChRL oraz duże doświadczenie w swojej specjalności - średnio od 12 do 50 lat. Reputacja jest bardzo ważna dla kliniki, dlatego wszystkie usługi są przepisywane ściśle według diagnozy, bez narzucania klientom niepotrzebnych nieracjonalnych procedur. Ponadto wszystkie usługi dla pacjentów wykonywane są przy użyciu sterylnych materiałów jednorazowego użytku..

Licencja na wykonywanie działalności leczniczej nr LO-77-01-000991

z dnia 30 grudnia 2008 r. wydany przez Wydział Zdrowia Miasta Moskwy


Aby Uzyskać Więcej Informacji Na Zapalenie Kaletki