Anatomia kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego

Kręgosłup jest jedną z najważniejszych struktur ludzkiego ciała. Jego konstrukcja pozwala na pełnienie funkcji wsparcia i ruchu. Kręgosłup ma kształt litery S, co nadaje mu sprężystość, giętkość, a także łagodzi wszelkie drgania występujące podczas chodzenia, biegania i innej aktywności fizycznej. Budowa kręgosłupa i jego kształt zapewnia człowiekowi możliwość wyprostowania się z zachowaniem równowagi środka ciężkości ciała.

Anatomia kręgosłupa

Kręgosłup składa się z małych kości zwanych kręgami. W sumie są 24 kręgi połączone ze sobą szeregowo w pozycji pionowej. Kręgi są podzielone na oddzielne kategorie: siedem szyjnych, dwanaście piersiowych i pięć lędźwiowych. W dolnej części kręgosłupa, za odcinkiem lędźwiowym, znajduje się kość krzyżowa, składająca się z pięciu kręgów połączonych w jedną kość. Poniżej obszaru krzyżowego znajduje się kość ogonowa, która również opiera się na zrośniętych kręgach.

Pomiędzy dwoma sąsiednimi kręgami znajduje się okrągły krążek międzykręgowy, który działa jak uszczelnienie łączące. Jego głównym celem jest zmiękczenie i amortyzacja obciążeń, które pojawiają się regularnie podczas aktywności fizycznej. Ponadto dyski łączą ze sobą trzony kręgów. Między kręgami znajdują się formacje zwane więzadłami. Pełnią funkcję łączenia kości ze sobą. Stawy znajdujące się między kręgami nazywane są stawami międzykręgowymi, które mają podobną budowę do stawu kolanowego. Ich obecność zapewnia mobilność między kręgami. W środku wszystkich kręgów znajdują się otwory, przez które przechodzi rdzeń kręgowy. Zawiera ścieżki nerwowe, które tworzą połączenie między narządami ciała i mózgiem. Kręgosłup jest podzielony na pięć głównych sekcji: szyjną, piersiową, lędźwiową, krzyżową i kości ogonowej. Obszar szyjny zawiera siedem kręgów, odcinek piersiowy zawiera dwanaście kręgów, a odcinek lędźwiowy zawiera pięć. Dolna część kręgosłupa lędźwiowego jest przymocowana do kości krzyżowej, utworzonej z pięciu kręgów połączonych w jedną całość. Dolna część kręgosłupa - kość ogonowa ma w swoim składzie od trzech do pięciu akcentowanych kręgów.

Kręgi

Kości biorące udział w tworzeniu się kręgosłupa nazywane są kręgami. Trzon kręgu ma kształt cylindryczny i jest najtrwalszym elementem przenoszącym główne obciążenie nośne. Za ciałem znajduje się łuk kręgu, który wygląda jak półkole z rozciągającymi się od niego procesami. Łuk kręgu i jego ciało tworzą otwór kręgowy. Zbiór otworów we wszystkich kręgach, znajdujących się dokładnie jeden nad drugim, tworzy kanał kręgowy. Służy jako zbiornik na rdzeń kręgowy, korzenie nerwowe i naczynia krwionośne. Więzadła biorą również udział w tworzeniu się kanału kręgowego, wśród których najważniejsze są więzadła żółte i podłużne tylne. Żółte więzadło łączy bliższe łuki kręgów, a tylne podłużne łączy kręgosłup od tyłu. Łuk kręgów ma siedem procesów. Mięśnie i więzadła są przyczepione do wyrostków kolczystych i poprzecznych, a górny i dolny wyrostek stawowy odgrywają rolę w tworzeniu stawów międzykręgowych.

Kręgi są kościami gąbczastymi, więc mają wewnątrz gąbczastą substancję, pokrytą gęstą warstwą korową na zewnątrz. Substancja gąbczasta składa się z kostnych belek, które tworzą ubytki zawierające czerwony szpik kostny.

Dysk międzykręgowy

Krążek międzykręgowy znajduje się między dwoma sąsiednimi kręgami i wygląda jak płaska, zaokrąglona podkładka. W centrum krążka międzykręgowego znajduje się jądro miażdżyste, które ma dobrą elastyczność i pełni funkcję pochłaniania obciążenia pionowego. Jądro miażdżyste otoczone jest wielowarstwowym pierścieniem włóknistym, który utrzymuje jądro w pozycji centralnej i blokuje możliwość przemieszczania się kręgów na bok względem siebie. Pierścień włóknisty składa się z dużej liczby warstw i mocnych włókien, które przecinają się w trzech płaszczyznach.

Połączenia fasetowe

Procesy stawowe (fasety), które uczestniczą w tworzeniu stawów międzykręgowych, odchodzą od płytki kręgowej. Dwa sąsiednie kręgi połączone są dwoma stawami międzykręgowymi znajdującymi się po obu stronach łuku symetrycznie w stosunku do linii środkowej ciała. Wyrostki międzykręgowe sąsiednich kręgów są położone względem siebie, a ich końce pokryte są gładką chrząstką stawową. Dzięki chrząstce stawowej tarcie między kośćmi tworzącymi staw jest znacznie zmniejszone. Stawy fasetowe pozwalają na różne ruchy między kręgami, nadając kręgosłupowi elastyczność.

Otwór czołowy (międzykręgowy)

W bocznych częściach kręgosłupa znajdują sięotwory wewnętrzne, które powstają za pomocą procesów stawowych, nóg i korpusów dwóch sąsiednich kręgów. Otwór otworowy służy jako miejsce wyjścia korzeni nerwowych i żył z kanału kręgowego. Z drugiej strony tętnice wchodzą do kanału kręgowego, zapewniając dopływ krwi do struktur nerwowych..

Mięśnie przykręgowe

Mięśnie znajdujące się obok kręgosłupa nazywane są zwykle parawkręgowcami. Ich główną funkcją jest podparcie kręgosłupa i zapewnienie różnorodnych ruchów w postaci zgięć i skrętów tułowia..

Segment kręgowo-motoryczny

Pojęcie segmentu ruchu kręgosłupa jest często używane w kręgach. Jest to funkcjonalny element kręgosłupa, który składa się z dwóch kręgów połączonych ze sobą krążkiem międzykręgowym, mięśniami i więzadłami. Każdy segment ruchu kręgosłupa zawiera dwa otwory międzykręgowe, przez które usuwa się korzenie nerwowe rdzenia kręgowego, żył i tętnic.

Kręgosłup szyjny

Okolica szyjna znajduje się na szczycie kręgosłupa i zawiera siedem kręgów. Obszar szyjny ma wypukłą krzywiznę skierowaną do przodu, zwaną lordozą. Swoim kształtem przypomina literę „C”. Okolica szyjna jest jednym z najbardziej ruchliwych rejonów kręgosłupa. Dzięki niemu człowiek może wykonywać pochylenia i skręty głowy, a także wykonywać różne ruchy szyi..

Spośród kręgów szyjnych warto wyróżnić dwa najwyżej położone, zwane „atlasem” i „osią”. Otrzymali specjalną budowę anatomiczną, w przeciwieństwie do innych kręgów. W Atlancie (1.kręg szyjny) nie ma trzonu kręgu. Tworzy go łuk przedni i tylny, które są połączone zgrubieniami kostnymi. Oś (drugi kręg szyjny) ma wyrostek zębaty utworzony z kostnej wypukłości w przedniej części. Wyrostek zębaty jest mocowany za pomocą więzadeł w otworze kręgowym atlasu, tworząc oś obrotu dla pierwszego kręgu szyjnego. Taka konstrukcja umożliwia wykonywanie ruchów obrotowych głowy. Okolica szyjna jest najbardziej narażoną na kontuzję częścią kręgosłupa. Wynika to z małej wytrzymałości mechanicznej kręgów w tym odcinku, a także słabego gorsetu mięśni szyi.

Odcinek piersiowy kręgosłupa

Kręgosłup piersiowy zawiera dwanaście kręgów. Kształtem przypomina literę „C” umieszczoną w wygięciu do tyłu wypukłym (kifoza). Obszar klatki piersiowej jest bezpośrednio połączony z tylną ścianą klatki piersiowej. Żebra są przymocowane do ciał i poprzecznych wyrostków kręgów piersiowych przez stawy. Za pomocą mostka przednie żebra są połączone w solidną, integralną ramę, tworząc klatkę piersiową. Ruchliwość kręgosłupa piersiowego jest ograniczona. Wynika to z obecności klatki piersiowej, małej wysokości krążków międzykręgowych, a także znacznych długich wyrostków kolczystych kręgów.

Kręgosłup lędźwiowy

Kręgosłup lędźwiowy jest utworzony z pięciu największych kręgów, chociaż w rzadkich przypadkach ich liczba może osiągnąć sześć (lumbarizacja). Kręgosłup lędźwiowy charakteryzuje się łagodną krzywizną skierowaną do przodu w wybrzuszenie (lordoza) i stanowi ogniwo łączące odcinek piersiowy z kością krzyżową. Okolica lędźwiowa musi podlegać znacznemu stresowi, ponieważ znajduje się pod naciskiem górnej części ciała.

Sacrum (region sakralny)

Kość krzyżowa to trójkątna kość utworzona z pięciu zrośniętych kręgów. Kręgosłup przez kość krzyżową łączy się z dwiema kośćmi miednicy, znajdującymi się między nimi jak klin.

Coccyx (obszar kości ogonowej)

Kość ogonowa to dolna część kręgosłupa, która zawiera od trzech do pięciu akcentowanych kręgów. Jego kształt przypomina odwróconą zakrzywioną piramidę. Przednie odcinki kości ogonowej są przeznaczone do mocowania mięśni i więzadeł związanych z czynnością narządów układu moczowo-płciowego, a także odległych odcinków jelita grubego. Kość ogonowa bierze udział w rozkładaniu fizycznego obciążenia struktur anatomicznych miednicy, będąc ważnym punktem podparcia.

Kręgosłup człowieka: budowa i funkcje kręgosłupa

Podporą całego organizmu człowieka jest kręgosłup. Jest to rdzeń zbudowany z kości, który zapewnia stabilność organizmu, aktywność i funkcje motoryczne. Ponadto kręgosłup jest podstawą wszystkiego, ponieważ jest do niego przymocowana głowa, mostek, miednica, kończyny, narządy wewnętrzne.

Co to jest ludzki kręgosłup?

Struktura ludzkiego kręgosłupa - podstawa szkieletu.

Składa się ona z:

  • 34 kręgi.
  • Pięć sekcji połączonych więzadłami i stawami, dyskami, chrząstką i kręgami, które rosną razem, tworząc potężną strukturę.

Ile działów jest w kręgosłupie?

Kręgosłup składa się z:

  • Kręgosłup szyjny, który zawiera 7 kręgów.
  • Obszar klatki piersiowej, który składa się z 12 kręgów.
  • Część lędźwiowa, liczba kręgów 5.
  • Region krzyżowy 5 kręgów.
  • Region łokciowy 3 lub 5 kręgów.

Wystarczająco długi pionowy pręt ma krążki międzykręgowe, więzadła, stawy międzykręgowe i ścięgna.

Każdy element odpowiada za swój, na przykład:

  • Dyski między kręgami działają jak amortyzatory przy dużych obciążeniach.
  • Połączenia to więzadła, które zapewniają interakcję między dyskami.
  • Ruchliwość samych kręgów zapewniają stawy międzykręgowe.
  • Mocowanie mięśni do kręgu zapewniają ścięgna.

Funkcje kręgosłupa

Niesamowita struktura, którą reprezentuje kręgosłup, odgrywa ważną rolę. Przede wszystkim odpowiada za silnik, amortyzację operacyjną i funkcje ochronne..

Każda z funkcji zapewnia osobie niezakłócony ruch i funkcjonowanie:

  • Funkcja podparcia - zapewnia zdolność wytrzymywania obciążeń całego ciała, podczas gdy równowaga statyczna jest w optymalnej równowadze.
  • Funkcja motoryczna jest ściśle związana z funkcją wsparcia. Reprezentuje zdolność łączenia różnorodnych ruchów.
  • Funkcja amortyzacji minimalizuje obciążenia stresowe lub nagłe zmiany pozycji. W ten sposób minimalizuje zużycie kręgów i zmniejsza prawdopodobieństwo kontuzji..
  • Główną funkcją jest ochronna, pozwala zachować zdrowie najważniejszego narządu - rdzenia kręgowego. Jeśli go uszkodzisz, interakcja między wszystkimi narządami zostanie zatrzymana. Dzięki tej funkcji tułów jest niezawodnie chroniony, co oznacza, że ​​rdzeń kręgowy jest bezpieczny..

Cechy struktury kręgosłupa

Każdy z kręgów ma swoje własne cechy, które bezpośrednio wpływają na aktywność motoryczną człowieka. W przeciwieństwie do małp człekokształtnych ludzki kręgosłup jest umieszczony pionowo, a jego celem jest przenoszenie dużego obciążenia podczas chodzenia w pozycji wyprostowanej.

Jeśli weźmiemy pod uwagę opis kręgów szyjnych, to pierwsze dwa mają unikalną anatomię, ponieważ wpływają na ruchliwość szyi i głowy. Same w sobie nie są bardzo rozwinięte, ponieważ mają niewielki ładunek. Dlatego jeśli dana osoba ma nadmierną aktywność fizyczną, nie może uniknąć chorób, takich jak przepuklina międzykręgowa czy osteochondroza.

W okolicy klatki piersiowej znajdują się masywne kręgi, ponieważ jest to duży i nieruchomy sektor. Przepuklina w takim odcinku jest powszechnym zjawiskiem, ponieważ odcinek piersiowy ma minimalne obciążenie. Jednak obecność przepukliny i jej rozwój przebiega bezobjawowo.

Jeśli pierwsze dwie sekcje mają minimalne obciążenia, wówczas obszar lędźwiowy jest środkiem obciążeń. W tym segmencie obserwuje się maksymalną koncentrację obciążeń, ponieważ kręgi w tej sekcji są masywne we wszystkich parametrach..

W okolicy krzyżowej kręgi są specyficzne - rosną razem, a każdy z nich jest mniejszy niż poprzedni. Warto również wspomnieć o takich zjawiskach jak lumbarizacja, która oddziela pierwszy i drugi kręg czaszki, podczas gdy piąty i pierwszy kręgosłup rosną razem (sakralizacja).

Struktura kręgów

Kręgi w ludzkim ciele znajdują się przed sobą w ścisłej kolejności i mają własną numerację, ostatecznie tworząc jedną całość - filar. Przylegają do niego łuki, a także procesy kręgu, które tworzą wewnętrzny kanał elementu kręgowego, w którym znajduje się rdzeń kręgowy.

  • Sam rdzeń kręgowy jest niezawodnie chroniony przez membranę - twardą skorupę z odległością zwaną przestrzenią zewnątrzoponową.
  • Ze względu na to, że z rdzenia kręgowego wychodzą tysiące włókienkowych stawów korzeniowych, dostarczane są impulsy odpowiedzialne za wrażliwość, funkcje motoryczne.
  • Każdy z korzeni utworzony przez nerwy rdzeniowe.
  • Jego wyjście jest skierowane do otworu międzykręgowego.

Tak więc, gdy tylko osoba zacznie odczuwać nieprzyjemne objawy podczas ruchu lub zmniejsza się aktywność ruchowa w połączeniu z objawami bólowymi, oznacza to deformację kręgów lub dysków i odpowiednio naciskają na nerw w dowolnym segmencie.

Zgięcia kręgosłupa

Struktura ludzkiego ciała, podobnie jak jego kręgi, jest przemyślana w najdrobniejszych szczegółach. Jeśli dokładnie zbadasz kręgosłup w pomiarze profilu, okaże się, że nie ma on idealnej równości bieguna, wręcz przeciwnie, jest zakrzywiony.

W zależności od działu istnieją różne zakręty:

  • Zagięcie w kręgu jest podobne do litery S.W tym przypadku zgięcie na zewnątrz nazywa się lordozą i kifozą wewnętrzną. W zależności od wygięcia kierunek się zmienia.
  • Jeśli spojrzysz na obszar szyjny, wybrzuszenie w nim wygląda - do przodu. Jak również w okolicy lędźwiowej.
  • Mostek charakteryzuje się kifozą, ponieważ jest wklęsły do ​​wewnątrz.

Sekcje kręgosłupa

Kręg ludzki to wyjątkowa struktura. Zapewnia osobie pełnoprawną aktywną aktywność. Jednocześnie tworzenie kręgosłupa zakłada tworzenie działów, które pełnią tę lub inną funkcję i mają własne uniwersalne oznaczenie.

W miarę jak się formuje i rośnie, najważniejsze części są rozdzielane:

  • szyjki macicy - C I - C VII;
  • skrzynia - Cz I - Cz XII;
  • lędźwiowy - L I - L V;
  • sakralny -S I- S V;
  • kości ogonowej.

Kręgosłup szyjny

Ta sekcja przedstawia najbardziej osobliwy projekt, ponieważ ze wszystkich części to odcinek szyjny jest najbardziej ruchomy. Ze względu na specyfikę anatomii osoba ma możliwość wykonywania różnorodnych ruchów, pochylania się, obracania głowy.

Okolica szyjna składa się z 7 części, przy czym dwie pierwsze (atlas i oś) odpowiadają za ruch i rotację głowy, niezwiązaną z trzonem głównym kręgosłupa. Wyglądają jak dwa łuki, są połączone zgrubieniem kości.

Wśród głównych funkcji tego działu:

  • Odpowiada za połączenie mózgu i rdzenia kręgowego. Stań się ośrodkiem obwodowego i ośrodkowego układu nerwowego.
  • Podpiera głowę, zapewnia jej ruch.
  • Nasyca mózg krwią dzięki otworowi w części bocznej.

Odcinek piersiowy kręgosłupa

Ta sekcja wygląda jak litera C, która jest wciśnięta w środku. Jest to przedstawiciel kifozy, która bierze udział w tworzeniu mostka. Żebra przyczepiają się do wyrostków i ostatecznie tworzą mostek.

Oddział jest praktycznie nieruchomy, odległość między kręgami jest zbyt mała. Oddział ten zajmuje się wspomaganiem funkcji, a także ochroną narządów wewnętrznych - serca, płuc, kręgosłupa.

Kręgosłup lędźwiowy

Środek obciążenia - odcinek lędźwiowy przenosi wiele obciążeń, dlatego na tym oddziale kręgi mają masywną konstrukcję, natomiast z przodu znajduje się zagięcie.

Oddziałowi temu powierzono ważną misję - ruch. Ponadto, z jego pomocą, obciążenie rozkłada się równomiernie i na całym ciele. Jednocześnie wibracje i różne wstrząsy są całkowicie tłumione. Ochronę nerek zapewniają procesy poprzeczne.

Kręgosłup krzyżowy

W tej sekcji kręgi rosną razem, ponieważ znajdują się w samym środku kręgosłupa. Kości kości krzyżowej przypominają klin, kontynuują część lędźwiową, tworząc kość ogonową.

Kręgosłup łokciowy

W tej sekcji jest niewielka mobilność. Region krzyżowy i kość ogonowa są ze sobą ściśle powiązane. Kość ogonowa składa się z trzech lub pięciu kości i jest uważana za prymitywny narząd (w procesie ewolucji część ogonowa przekształciła się w kość ogonową), ale mimo to spełnia swoje specyficzne funkcje - rozkład obciążenia na kręgosłup.

Nerwy rdzeniowe - rdzeń kręgowy

Do najważniejszych właściwości ochronnych kręgosłupa należy ochrona rdzenia kręgowego. Łączy się z mózgiem, układem obwodowym i ułatwia przekazywanie impulsów z organizmu do mózgu na obrzeża układu nerwowego, a także instruuje mięśnie o ich zachowaniu..

Gdy tylko kręgosłup jest w jakikolwiek sposób uszkodzony, wpływa to również na nerwy rdzeniowe i gałęzie. Wszystko to towarzyszy bólowi, w jednej z części ciała może wystąpić paraliż.

Cechy rdzenia kręgowego:

  • Sam rdzeń kręgowy jest składnikiem ośrodkowego układu nerwowego, którego długość sięga 45 cm.
  • Rdzeń kręgowy ma kształt walca, posiada naczynia krwionośne, rdzeń będący połączeniem włókien nerwowych. Każde z włókien rdzeniowych ma równą szczelinę, ma szczelinę między powierzchnią stawów a trzonem kręgu.
  • Właściwość rdzenia kręgowego polega na dostosowaniu się i rozciągnięciu do aktualnej pozycji osoby. Dlatego jeśli nie ma pęknięcia ani przemieszczenia, trudno go uszkodzić..

Ale nerwy w rdzeniu kręgowym mają tysiące i miliony połączeń włókien, które są konwencjonalnie podzielone:

  • Nerwy ruchowe, które są odpowiedzialne za aktywność mięśni.
  • Wrażliwe, które są przewodnikami impulsów nerwowych.
  • Mieszane, które podlegają wahaniom pulsu i funkcjom motorycznym.

Fasetowe stawy i mięśnie kręgosłupa

Warto wyróżnić w anatomii kręgosłupa stawy łukowate tułowia, które mają nieformalną nazwę - stawy międzykręgowe. Reprezentują połączenie między kręgami w tylnym odcinku. Ich struktura jest dość prosta, ale przeciwnie, mechanizm działania jest bardzo interesujący..

Ich funkcjonalność obejmuje:

  • Kapsułka jest niewielkich rozmiarów, której przyczepność spada dokładnie na krawędź powierzchni stawowej. Sama jama stawowa jest modyfikowana w każdym z oddziałów. Co więcej, jeśli mówimy o pozycji poprzecznej, to kapsułka będzie poprzeczna w kręgu lędźwiowym - ukośna.
  • W każdym stawie jego podstawa jest sparowana, a same procesy stawowe, pokryte chrząstką, są małe, zlokalizowane w okolicy wierzchołków.
  • Jego połączenie utrzymuje razem mięśnie i ścięgna połączone przegubowo z obszarem wzdłuż tylnej ściany podłużnej. Są tam również mięśnie, za pomocą których można powstrzymać procesy poprzeczne..
  • W zależności od kręgosłupa zmienia się kształt stawów. Stąd w odcinku piersiowym i szyjnym kręgosłupa można znaleźć płaskie stawy międzykręgowe, natomiast w odcinku lędźwiowym - cylindryczne.
  • Stawy fasadowe należą do grupy stawów siedzących ze względu na to, że praktycznie nie są one naruszane podczas zginania i prostowania kręgu, wykonując jedynie ruchy ślizgowe względem siebie.
  • Uważa się, że stawy w biomechanice są połączone ze względu na fakt, że ruch występuje zarówno w stawie symetrycznym, jak iw sąsiednim segmencie..

Nie należy lekceważyć stawów międzykręgowych, ponieważ wpływają one na cały zespół podpór, co jest związane ze strukturą kręgosłupa, a całe obciążenie jest równomiernie rozłożone na określone punkty, które znajdują się w przedniej, środkowej i tylnej kolumnie.

Struktura krążka międzykręgowego

Jedna trzecia całej długości kręgosłupa to dyski, które odgrywają ważną rolę - amortyzację.

Anatomicznie dysk podzielony jest na trzy komponenty, a jego struktura rozwija się z tkanki chrzęstnej. Przenoszą całe obciążenie na siebie, dzięki czemu cała konstrukcja jest elastyczna i sprężysta. Cała aktywność ruchowa jest zapewniona dzięki właściwościom mechanicznym krążków międzykręgowych.

Jednocześnie - każda patologia, ból jest spowodowany właśnie przez choroby dysków, uszkodzenie ich integralnej struktury.

Żyły i tętnice

Równie ważne jest ukrwienie kręgosłupa, które zapewniają żyły i tętnice. Jeśli weźmiemy sekcje, tętnica kręgowa przechodzi przez tętnicę szyjną, wznoszącą się i głęboką, odchodzą od nich gałęzie, które odżywiają rdzeń kręgowy.

W odcinku piersiowym znajdują się tętnice międzyżebrowe, w odcinku lędźwiowym - odcinek lędźwiowy.

Choroby kręgosłupa

Choroby kręgosłupa są diagnozowane za pomocą obrazów i bardzo precyzyjnych badań - MRI, CT i RTG.

Kręgosłup może cierpieć na różne choroby, w szczególności na:

  • Deformacje. Choroby są konsekwencją skrzywień w każdym kierunku.
  • Echinokokoza. Powoduje rozwój choroby, niszczenie kręgów i ucisk na rdzeń kręgowy.
  • Uszkodzenia dysku. Takie uszkodzenie jest konsekwencją degeneracji, która wiąże się ze spadkiem ilości wody i biochemii w tkankach samych dysków. W konsekwencji zmniejsza się elastyczność, zmniejszają się właściwości amortyzujące.
  • Zapalenie szpiku. Rozwija się w wyniku ogniska przerzutowego na tle zniszczenia.
  • Przepuklina międzykręgowa i wypukłość przepukliny.
  • Guzy i urazy o różnej etiologii.

Przepuklina międzykręgowa

Rozwój przepukliny międzykręgowej wynika z faktu, że między kręgami następuje pęknięcie włóknistego pierścienia - podstawy krążka międzykręgowego. Odpowiednio, przez pęknięcia „wypełnienie” wypływa i uciska zakończenia nerwów w rdzeniu kręgowym.

Gdy tylko pojawi się ciśnienie na dysku, jak balon zaczyna wybrzuszać się na boki. To jest przejaw przepukliny..

Występ dysku

Powstaje w wyniku „wystawania” dysku poza granice kręgosłupa. Choroba przebiega praktycznie bez objawów, ale gdy tylko nastąpi ucisk zakończeń nerwowych, plecy natychmiast zaczynają boleć.

Uraz kręgosłupa

Oprócz różnych chorób podczas życia człowieka mogą wystąpić urazy integralności struktury kręgosłupa..

Mogą być wynikiem:

  • Wypadki przełożone.
  • Naturalne anomalie.
  • Urazy związane z pracą.
  • Szkody domowe.

W zależności od urazu objawia się ból i ograniczenie aktywności ruchowej. Tak czy inaczej, uraz kręgosłupa to poważna sprawa i ciężkość zmiany można określić tylko przy zastosowaniu najnowszych środków diagnostycznych pod ścisłym nadzorem specjalisty o wąskim profilu..

Za co odpowiadają kręgi lędźwiowe??

Kręgosłup jest najważniejszym wsparciem dla całego szkieletu człowieka. Każdego dnia na kręgosłup wywierany jest nacisk z różną siłą. Dlatego bardzo ważne jest zachowanie zdrowia tej części układu mięśniowo-szkieletowego. Wiele osób nawet nie myśli o prawidłowym zginaniu słupa, dopóki nie zaczną się problemy, którym towarzyszą bolesne odczucia. Należy jednak pamiętać, że dzięki takiemu kształtowi kręgosłupa osoba może chodzić prosto, stać na dwóch nogach. Oprócz podstawowych funkcji każdy z kręgów odpowiada z kolei za prawidłowe funkcjonowanie narządów wewnętrznych. Jeśli co najmniej jeden grzbiet zostanie uszkodzony, mogą rozpocząć się poważne problemy zdrowotne, aż do zagrożenia życia..

Główne funkcje kręgosłupa

Kręgosłup ma pewne krzywe. Dzięki unikalnej konstrukcji grzbiety mogą się zginać, dając osobie elastyczność, możliwość schylania się. Z każdym uszkodzeniem tej sekcji układu mięśniowo-szkieletowego życie ludzkie staje się trudne. Mogą się rozpocząć nie tylko problemy z równowagą, ale także całkowity paraliż. Do głównych funkcji kręgosłupa należą następujące aspekty:

  1. Wsparcie (jest głównym obciążeniem, do kolumny przymocowana jest duża liczba kości i chrząstek, a także więzadeł i włókien mięśniowych);
  2. Silnik. Stanowi główną podstawę podporową do mocowania żeber, kości miednicy, aparatu barku. Dyski znajdują się między grzbietami, które umożliwiają ruch kręgosłupa;
  3. Funkcja ochronna pozwala niezawodnie ukryć rdzeń kręgowy pod mocną pochwą, która jest najważniejszym ośrodkiem kontroli całego ciała. Bez prawidłowego funkcjonowania rdzenia kręgowego funkcjonowanie innych narządów ludzkiego ciała jest niemożliwe..

Ze względu na cechy strukturalne kręgosłupa kanał przechodzi do wnętrza kręgosłupa, w jamie którego znajduje się rdzeń kręgowy. Formowanie całego kręgosłupa odbywa się za pomocą pięciu stref. Każdy dział bierze na siebie część obciążenia funkcjonalnego wynikającego z powyższych aspektów.

Cechy budowy kręgosłupa lędźwiowego

Wszystkie części kręgosłupa są ze sobą ściśle powiązane, ale mimo to mają inną budowę. Wartość funkcjonalna również nie jest podzielona równo. Lwia część jest przejmowana przez ludzkie kręgi lędźwiowe. Grzbiety mają dość dużą średnicę i dużą wysokość. Cechą wyróżniającą grzbiety lędźwiowe są następujące czynniki:

  • nie ma specjalnych procesów, do których przyczepione są kości żebrowe;
  • kierunek procesów stawowych nie pozwala na obrót tej sekcji;
  • z chorobą tej części kręgosłupa patologie znajdują również odzwierciedlenie w strefie krzyżowej;
  • cechy strukturalne często narażają ludzki kręg lędźwiowy na różne choroby. Ten oddział ma duże obciążenie, które powoduje poważne zużycie krążków międzykręgowych, więzadła i części stawowe są uszkodzone. Obserwuje się ból, patologie zapalne i zwyrodnieniowe.

Cechy struktury grzbietów

Budowa anatomiczna odcinka lędźwiowego u ludzi różni się od kręgowców. Pionowa pozycja ciała powoduje stałe obciążenie mechaniczne tego działu. Ponieważ obszar krzyżowy jest stałą częścią kręgosłupa, całe obciążenie przejmuje ludzkie kręgi lędźwiowe. Każdy segment ma kształt walca o lekko zakrzywionym kształcie i kształcie łuku. Taka konstrukcja pozwala utrzymać obciążenie nośne. Procesy kostne rozchodzą się na boki. Wewnątrz każdego kręgu znajduje się kanał, w którym znajdują się włókna nerwowe, naczynia krwionośne i rdzeń kręgowy.

Struktura kręgów lędźwiowych obejmuje również krążki międzykręgowe. Dzięki nim słupek jest amortyzowany i elastyczny. Krążek międzykręgowy to płaski, zaokrąglony korpus, wewnątrz którego znajduje się płyn i jądro dysku. Zraniony płyn wypływa i tworzy się przepuklina. W tym przypadku grzbiety zaczynają się mocno ocierać, powodując silny ból w dolnej części pleców..

Wokół jądra miażdżystego znajduje się włóknisty pierścień, dzięki czemu wykluczone jest przemieszczanie się grzbietów podczas ruchu. Kiedy pierścień pęka, lekarze diagnozują przepuklinę. Stawy łączą wszystkie segmenty ze sobą w taki sam sposób, jak cały kręgosłup. Elementem łączącym są więzadła. Tkanka mięśniowa znajduje się po wszystkich stronach kręgosłupa. Tylko dzięki mięśniom wykluczone jest poważne uszkodzenie kręgosłupa podczas uderzeń i siniaków.

Głównym celem funkcjonalnym kręgosłupa lędźwiowego jest zdolność ciała do zginania się i zginania w różnych kierunkach. Dlatego bardzo ważne jest monitorowanie stanu zdrowia układu mięśniowo-szkieletowego..

Gdzie jest dolna część pleców u ludzi

Lędźwie wychodzą z kości ogonowej i sięga do żeber. Kręgosłup lędźwiowy posiada fizjologiczne wygięcie, które zapewnia równowagę osoby w pozycji wyprostowanej. Przejmuje znaczne obciążenie.

Budowa i cechy kręgosłupa lędźwiowego

Kręgosłup lędźwiowy zawiera 5 kręgów. Są one oznaczone (od góry do dołu) jako L1, L2, L3, L4 i L5. Kręgi lędźwiowe są połączone krążkami międzykręgowymi, mięśniami i więzadłami. Lokalizacja dysków znajduje się między trzonami kręgów. Podobnie jak ciała należą do elementów wspierających kręgosłup..

Tylne części kręgu tworzą łuk. Przeznaczony jest do ochrony rdzenia kręgowego. Łuki są połączone dzięki powierzchniom stawowym wyrostków kolczystych. Są również artykulowane za pomocą więzadeł, które określają stopień ruchomości kręgosłupa..

Rdzeń kręgowy kończy się na poziomie pierwszego i drugiego kręgu lędźwiowego. W odcinku lędźwiowym przekształca się w włókno składające się z korzeni nerwów rdzeniowych. Z każdego z nich jest gałąź, która promuje unerwienie tkanek kręgosłupa. Receptory bólu (zakończenia nerwowe) znajdują się w stawach, więzadłach i mięśniach.

Funkcje i rola w organizmie

Kręgi lędźwiowe tworzą lordozę. Powstaje, gdy dziecko zaczyna wstawać i chodzić. Główną funkcją tej strefy jest amortyzacja. Kiedy człowiek się starzeje, zanika.

Kręgi lędźwiowe są największe w całym kręgosłupie - ze wzrostem od pierwszego elementu do piątego. Wynika to z maksymalnego obciążenia dolnej części kręgosłupa..

Wszystkie kręgi i kość ogonowa tworzą 5 rdzeniowych segmentów ruchu. Dzięki temu korpus można obrócić na boki. Również dzięki temu ciało porusza się w płaszczyźnie czołowej i strzałkowej, wykonuje się przechyły i skręty kombinowane.

Dolna część pleców ma wystarczająco silne mięśnie, dzięki czemu osoba może wykonywać ruchy nawet przy dodatkowych obciążeniach.

Typowe patologie

Ból w okolicy lędźwiowej uważa się za powszechny po 30-50 latach. Według statystyk nawet 80% ludzi boryka się z silnym bólem w tym obszarze. Jest to przyczyna czasowej niezdolności do pracy we wszystkich grupach zawodowych..

Zgodnie z etiologią ból w tym obszarze dzieli się na 6 grup:

  • trzewny (wywołany chorobami narządów wewnętrznych);
  • metaboliczny;
  • nowotworowy;
  • zapalny;
  • zakaźny.

U wielu osób ból krzyża jest spowodowany przyczynami mechanicznymi. Należą do nich rozciąganie w okolicy lędźwiowo-krzyżowej, a także zwyrodnieniowe patologie krążka międzykręgowego.

Częste choroby: naczyniak krwionośny trzonu kręgu, osteoporoza, spondyloza, naczyniak krwionośny, przepuklina kręgowa, wypukłość, ucisk nerwu, przepuklina Schmorla.

Zdarzają się też urazy kręgosłupa: siniaki, złamania, pęknięcia. Często rozpoznaje się złamanie kompresyjne. Czasami złamaniom towarzyszy przemieszczenie odłamów.

Lekarze nazywają zespół bólu mechanicznego regionalnym. Ból może promieniować na jedną lub obie nogi. W tym przypadku mówimy o rwie kulszowej..

Jeśli ból krzyża ma etiologię mechaniczną, choroba przebiega naturalnie. Rokowanie w tym przypadku jest korzystne. W 50% przypadków ból ustępuje po 2 tygodniach. U osób starszych, a także w przypadku opóźnienia leczenia, zespół bólowy utrzymuje się przez 2-3 miesiące.

Co 10 przypadków ostra postać choroby przekształca się w przewlekłą.

Choroba Bechterewa

Patologia to ogólnoustrojowe uszkodzenie tkanki łącznej. W miarę postępu choroby tkanka chrzęstna ulega zniszczeniu. Prowadzi to do ankylozy (kręgi zaczynają rosnąć razem). Grupa ryzyka - młodzież i młodzież w wieku 16-30 lat.

Główną cechą tej patologii jest to, że na początku występuje lekki zespół bólowy w dolnej części pleców. Następnie staje się silniejszy i rozprzestrzenia się na inne części kręgosłupa..

W 90% przypadków ból jest stały. W 10% przypadków ma charakter epizodyczny. Z biegiem czasu staje się tak silny, że ustępuje dopiero po wprowadzeniu silnych środków przeciwbólowych.

Głównym objawem jest sztywność ruchu. Niektórzy ludzie skarżą się na ból barku. Czasami występuje obrzęk kończyn górnych i dolnych.

Zespół fasetowy

Ta patologia jest również nazywana spondyloartrozą lędźwiową. Głównym objawem jest tępy ból w dolnej części pleców i kości krzyżowej. Nasila się, gdy osoba wykonuje boczne zgięcia, obraca ciało lub odchyla się do tyłu.

Ból promieniuje do pachwiny (rzadko), uda, pośladka.

U większości pacjentów dyskomfort pojawia się przy gwałtownej zmianie pozycji ciała.

Rano osoba może odczuwać sztywność w dolnej części pleców, stopniowo znika nieprzyjemne uczucie.

W zespole facetów nie ma żadnych objawów neurologicznych. U 70% pacjentów obserwuje się częste nawroty. Czasami ból staje się przewlekły - w tym przypadku utrzymuje się dłużej niż 3 miesiące.

Zapalenie szpiku

Patologia to infekcja tkanki kostnej. W tym samym czasie dolna część pleców może boleć, ciągle jęczeć. Kiedy osoba wykonuje ten lub inny ruch, ból nasila się, w stanie spoczynku nie słabnie. Na początku możesz ją uspokoić, nakładając suchy, ciepły kompres.

Kiedy patologia postępuje, pojawiają się oznaki ogólnego zatrucia. Osoba zaczyna się bardzo pocić. Zmniejsza się waga, pacjent często ma gorączkę - szczególnie ten stan pogarsza się w nocy. Temperatura ciała nieznacznie wzrasta.

Obecny jest miejscowy ropień. Na tym tle obserwuje się ucisk korzeni nerwowych. Funkcje narządów unerwionych przez te korzenie są upośledzone.

W ciężkich przypadkach rozwija się paraliż.

Choroba zwyrodnieniowa stawów lędźwiowych

Przewlekła choroba zwyrodnieniowa stawów międzykręgowych na poziomie lędźwiowym. Towarzyszy ból, sztywność ruchu.

Patologię wywołują urazy kręgosłupa lub zmiany związane z wiekiem. Osoby powyżej 60 roku życia są zagrożone.

Objawy patologii są podobne do objawów osteochondrozy:

  • ból pleców (jego charakter jest bolesny, tępy);
  • niestabilność stawów;
  • naruszenie wrażliwości skóry nóg.

W przypadku hipotermii występuje charakterystyczny „lumbago”. Po dłuższym przebywaniu w jednej pozycji osoba często ma trudności z poruszaniem się.

Stopniowo dochodzi do niedożywienia krążków międzykręgowych. Przy ostatnim stopniu choroby paraliż rozwija się w 80% przypadków..

Występ

Występ rozciąga się tylko do krążka kręgowego. Jednak jego wewnętrzne struktury pozostają nienaruszone. Przez długi czas jedynym objawem patologii jest lekka słabość nóg. Na tym tle osoba nawet nie podejrzewa, że ​​jest chora i zapisuje dyskomfort zmęczenia.

Stopniowo objawy nasilają się. W miarę postępu choroby osoba narzeka na dyskomfort podczas ruchu. Ból promieniuje do kończyn dolnych.

  • drętwienie nóg;
  • mrowienie w kończynach dolnych;
  • konwulsyjny skurcz mięśni.

Z każdym nieostrożnym ruchem w dolnej części pleców pojawia się charakterystyczny „lumbago”. Zespół bólowy staje się ostry, stały. Może dać prawy lub lewy podżebrz.

Osteochondroza lędźwiowa

W przypadku osteochondrozy dochodzi do zwyrodnienia krążków międzykręgowych. Stawy kręgosłupa są zniszczone, dochodzi do dystrofii aparatu więzadłowego.

Zespół bólowy z tą patologią jest dość silny. Jego wygląd jest spowodowany podrażnieniem korzeni nerwowych. Również receptory bólu są podrażniane przez pęknięcie błon i przegród krążka międzykręgowego.

Istnieje wrażenie, że nerw (lub mięsień) w okolicy lędźwiowej został ściśnięty. W miarę rozwoju patologii ból pojawia się w pośladku, promieniuje do tylnej części uda.

Jeśli dana osoba siedzi przez długi czas, nogi stają się odrętwiałe. W późniejszych stadiach zaburzona jest praca przewodu pokarmowego, pojawia się ból w nadbrzuszu. Ta symptomatologia jest mylona przez osobę z przejawem choroby przewodu żołądkowo-jelitowego..

Przepuklina

W późnym stadium osteochondrozy dochodzi do wysunięcia krążków międzykręgowych. Prowadzi to do powstania przepukliny. Objawy są podobne do zapalenia korzonków nerwowych kręgosłupa lędźwiowego.

Główne objawy przepukliny:

  • niezdolność do zginania (z powodu bólu i sztywności osoba jest zmuszona do kucania);
  • niemożność położenia się na brzuchu (można to zrobić tylko za pomocą grubej poduszki);
  • niezdolność do wstawania bez podparcia (w celu złagodzenia bólu osoba jest zmuszona oprzeć się o kolano lub o krzesło).

Duża przepuklina uciska rdzeń kręgowy. Prowadzi to do zmniejszenia wrażliwości nóg. W najgorszym przypadku rozwija się paraliż.

Metody diagnostyczne

Jeśli ból krzyża występuje stale lub występuje bardzo często, należy skonsultować się z neurologiem. Lekarz najpierw przeprowadza badanie fizykalne. Następnie pacjent kierowany jest na badanie sprzętu. Podstawowe metody diagnostyczne:

Jeśli zespół bólowy jest bardzo ciężki, występują zaburzenia neurologiczne, wykonuje się mielografię. W razie potrzeby w celu wyjaśnienia diagnozy pacjentowi można dodatkowo przypisać EKG.

Metody leczenia

Zwykle przeprowadza się terapię lekową - pozwala to zatrzymać stan zapalny (jeśli występuje) i złagodzić ból. Przy bardzo silnym zespole bólowym przeprowadza się blokady nowokainą.

Pacjentowi przepisuje się leki, które pomagają przywrócić rozkładającą się chrząstkę (chondroprotektory). Witamina B jest dodatkowo przepisywana.

Następnie pacjent kierowany jest na fizjoterapię. W zależności od wskazań przydzielane są mu sesje masażu, elektroforezy lub terapii manualnej. Głównym zadaniem zabiegu na tym etapie jest wzmocnienie gorsetu mięśniowego. Zadania dodatkowe - odciążenie krążków międzykręgowych oraz uwolnienie zaciśniętych nerwów i mięśni.

W trakcie rehabilitacji pacjentowi przydzielane są ćwiczenia z zakresu terapii ruchowej. Kompleks zajęć zależy od wskazań: w ośrodkach rehabilitacyjnych najczęściej uciekają się do metody S. Bubnovsky'ego. W domu możesz wykonywać ćwiczenia opracowane przez A. Boninę.

W rzadkich przypadkach (jeśli leczenie zachowawcze nie powiodło się), stosuje się operację. Zwykle operację przeprowadza się w przypadku przepukliny, gdy konieczne jest uwolnienie rdzenia kręgowego od nacisku na tkankę.

Główne rodzaje operacji to endoskopia, endoprotetyka i przezskórna dyscektomia. Stosowana jest również rekonstrukcja laserowa - podczas operacji przepuklina jest usuwana poprzez „odparowanie” wilgoci z tkanek.

W ramach profilaktyki należy pozbyć się nadwagi (zwiększa to obciążenie kręgosłupa) i porzucić złe nawyki.

Zalecana jest regularna aktywność fizyczna. Wskazane jest wykonywanie porannych ćwiczeń, a przy siedzącym siedzeniu - 5-10 minutowa rozgrzewka w ciągu dnia.


Aby Uzyskać Więcej Informacji Na Zapalenie Kaletki